Przejdź do głównej zawartości

Czerwony pokój - Nicci French

Nicci French – pod tym pseudonimem kryje się znana brytyjska para dziennikarzy: Nicci Gerard i Sean French. Są małżeństwem od roku 1990, obecnie mieszkają w Suffolk wraz z czwórką dzieci i parą kotów. Nim zaczęli karierę pisarską, byli aktywnymi dziennikarzami. Jako pisarski tandem zadebiutowali w roku 1995 powieścią Gra pamięci, zdobywając uznanie zarówno krytyki, jak i czytelników. *

Czerwony pokój już od dawna mnie intrygował i nareszcie udało mi się przeczytać tę książkę, kolejną w dorobku pary pisarzy, tworzących pod pseudonimem Nicci French. Za każdym razem podczas lektury ich tytułów mam dreszcze i otwarty umysł na fabułę i rozwiązanie zdarzeń. W tym przypadku także tak było, ucieszyłam się, że bohaterowie mnie nie zawiedli swoją autentycznością. Ale po kolei...

Z czym kojarzy Wam się Czerwony pokój? Ze strachem, bólem? Jeżeli tak, nie mylicie się. Jest to pomieszczenie, które ma w sobie wszystko to, czego boi się człowiek. Zadaniem każdego z nas jest zmierzenie się z własnymi słabościami, ale to przecież nie jest takie proste. O tym przekonała się główna bohaterka książki, doktor Kit Quinn, która w jednym swoim śnie zobaczyła komnatę o ścianach w krwistym kolorze.

Ludzie powinni czerpać radość z pracy. Jedną z wielkich przyjemności życia jest aktywność, a praca stanowi główną formę ludzkiej działalności. Czymkolwiek ona jest, powinna sprawiać frajdę, a pod tym względem ludzie mają szczególny dar zamieniania najdziwniejszych form działania w coś, co daje im satysfakcję, i w tym tkwi głęboki sens”

Powieść zaczyna się w momencie, kiedy Kit idzie na policję, aby porozmawiać z zatrzymanym mężczyzną, Michaelem Dollem. Ten po rozmowie wstępnej niespodziewanie zaatakował panią psycholog i rozciął jej twarz kubkiem. Po kilku miesiącach Kit wróciła do pracy, zaczęła normalnie żyć, tym razem samotnie, bo opuścił ją partner. Zostaje znowu poproszona o pomoc w sprawie zabójstwa bezdomnej dziewczyny, Lianne. Podejrzanym o morderstwo jest niezrównoważony psychicznie Doll. Doktor Quinn się długo nie zastanawia, zgadza się, gdyż nie podoba jej się wrabianie Michaela w tę zbrodnię. Mimo krzywdy jaką jej zrobił i blizny widniejącej na twarzy, broni tego człowieka, czy słusznie?

Żadna twarz nie jest zwyczajna, wszystkie są piękne, jeśli patrzy się na nie w pewien szczególny sposób.”

Do głównej bohaterki przyjeżdża dawno niewidziana przyjaciółka, która chce u niej zamieszkać przez jakiś czas, dopóki nie znajdzie pracy i mieszkania. Wróciła ta bowiem z podróży po świecie. Julie znalazła u niej swoje cztery kąty i dobrze się dogadywały ze sobą, chociaż przez pochłaniającą pracę Kit, miały dla siebie mało czasu. Podróżniczka wniosła do domu pani psycholog wiele dobrego, dała jej chęć życia i motywację. W sprawie dochodzenia, Kit dociera do Willa Pavic'a, mężczyzny, który opiekuje się bezdomnymi nastolatkami. Także lekarka widzi podobieństwo między zabójstwem Lianne a rozgłośnioną sprawą śmierci Philippy Burton. Jednak nikt nie widzi sensu w tym, co mówi kobieta, policjanci coraz mniejszą zwracają uwagę na nią i na to, co sugeruje. Ta jednak działa według swojego schematu i wyobrażeń. Czy wyjdzie jej to na dobre?

Uważa się, że człowiek jest najsilniejszy na swoim terytorium. To nieprawda. Właśnie na własnym gruncie jest najbardziej podatnym na zranienia.”

Nie zabrakło w książce także romansu. Najpierw pomyślałam sobie, że może to zniszczyć ten kryminał, że po co taki zabieg, że nie jest w ogóle potrzebny. Kit i Will na początku nie byli do siebie dobrze nastawieni. To właśnie mężczyzna był bardzo skryty, szorstki w rozmowie i krytyczny względem niemal wszystkich ludzi. Główna bohaterka jednak mimo uprzedzeń do niego, zaczęła go lubić, tolerować. Nie był to zwykły związek. Musiał być on ukrywany, zwłaszcza przed policją, która podejrzewała Pavic'a o udział w zbrodni. Po czasie stwierdziłam jednak, że ta relacja wniosła nieco do powieści, nawiązała do wewnętrznego bólu lekarki, do jej rozterek. Jedno jest pewne, Nicci French, nie stosują w swoich dziełach niczego, co byłoby przypadkowe i nieprzemyślane. Każdy bohater jest dobrze wykreowany, pokazuje swoje charakterystyczne cechy i słabości. Znowu główną postacią jest kobieta, która jest silna psychicznie, a przynajmniej stara się taką właśnie być. Jej życie nie było łatwe, miała swój bagaż doświadczeń, który był dostrzegalny w jej nowej pracy, którą sama sobie nadała.

- Ludzie wydają się jacyś tam, a potem okazuje się, że są inni.”

Mimo tego, że książka zrobiła na mnie wrażenie i trzymała w napięciu, nie zawsze umiałam czytać ją ciągiem. O ile do stylu pisarzy nie mogę mieć żadnych pretensji, o tyle już do rozłożenia akcji owszem. Przypominała mi ona sinusoidę, przez swoje wzloty i upadki. Były momenty, podczas których nie mogłam się oderwać od lektury, ale zaraz potem pojawiały się takie, które mnie nudziły i nieco się dłużyły. Może za wiele autorzy chcieli przedstawić, za bardzo się skupić na głównej bohaterce, jej rozmyślaniach i toku rozwiązywania sprawy? To właśnie oczami Kit obserwujemy wydarzenia, dzięki temu dobrze jesteśmy w stanie ją poznać i być może polubić.

Nie mogę powiedzieć, że się zawiodłam na tej powieści. Może oczekiwałam więcej emocji? Na pewno muszę stwierdzić, że autorzy kolejny raz mnie zadziwili swoim rozumowaniem i tym, że nie łatwo jest odgadnąć, kto jest wart zaufania, a kto po prostu jest oszustem. Książkę oczywiście polecam fanom gatunku i tej pary pisarzy, których resztę tytułów, pragnę przeczytać.

* Informacja o autorach zaczerpnięta z książki: Czerwony pokój



Za książkę dziękuję:


Tekst bierze udział w konkursie organizowanym Syndykalistów ZwB na recenzję lipca



Komentarze

  1. Sam tytuł książki budzi już pewne skojarzenia związane z klimatem grozy. Ponadto ogólny zarys fabuły i twoja recenzja również wzbudziły we mnie zainteresowanie, dlatego dam szansę tej książce, jak tylko uda mi się ją nabyć.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Myślę, że warto dac szanse tej lekturze, a przede wszystkim tym autorom. :)

      Usuń
  2. Sama nie wiem, co sądzić o tej książce. Może kiedyś ją przeczytam, żeby wyrobić własne zdanie na jej temat. Pozdrawiam ;)

    OdpowiedzUsuń

Publikowanie komentarza

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

3 książki part III

Powracam do Was w niedziele z moim cyklem na temat trzech książek, które chciałabym przeczytać. Nie wiem jak Wam się on podoba, ale szczerze powiedziawszy, mnie w jakiś sposób pomaga. Przede wszystkim wiem teraz, na których książkach mi zależy bardziej, a na których mniej, systematyzuję i stopniuję swoje czytelnicze potrzeby. 3 KSIĄŻKI będą się pojawiać u mnie co tydzień w niedzielę, prawdopodobnie do końca sierpnia, ewentualnie września, kiedy kończą się moje studenckie wakacje. Ostatnio mało mnie u mnie i u Was na blogach, ale jest lato, wreszcie wychodzę z domu, w długich spodniach, chowając swoją schodzącą skórę. Mam jednak nadzieję, że choć trochę się opalę w te dwa - trzy miesiące i nie będę straszyć swoją bladością. ;) Odwiedzę Wasze blogi jak tylko się ogarnę, a planuję zrobić to jutro. Trzymajcie kciuki. Aktualnie czytam PS Kocham Cię, a raczej już kończę. I mam mieszane uczucia, chyba nieco więcej się spodziewałam po tej książce. A jakie są Wasze opinie na jej temat? 
Temat…

NIEWIARYGODNE (2019) | SERIAL NETFLIX

Zwykły, leniwy sobotni wieczór. Dziecko zasnęło, a rodzice siadają do kolacji. W planach miałam czytanie, ale postanowiliśmy do posiłku coś włączyć. Netflix. Padło na miniserial, który mieliśmy od jakiegoś czasu na liście. Na Niewiarygodne.

Pierwszy odcinek nas zmroził, i to dosłownie. Nie drgnęliśmy przez cały jego czas trwania, a po moich policzkach płynęły łzy. Tych emocji nie da się opisać. Już wiedziałam, że nici z czytania. Serial nas pochłonął i nie mogliśmy już skupić się na niczym innym. Dwa wieczory i osiem prawie godzinnych odcinków. Nieźle, bo nie mieliśmy maratonu serialowego od niemal roku. 

Niewiarygodne to historia dziewczyny, która została zgwałcona. To historia dziewczyny, która pod presją organów ścigania, odwołała swoje zeznania, tym samym tracąc swoją autentyczność, ale nie tylko. Straciła też swoje życie. Marie Adler, główna bohaterka, pomimo swojego młodego wieku ma na koncie wiele ciężkich przeżyć. Czy, paradoksalnie, to właśnie jej przeszłość zaowocowała tym,…

LEKARZ WOJENNY. CHIRURG NA LINII FRONTU | DAVID NOTT

Są takie książki, po których przeczytaniu czujesz wdzięczność, że mieszkasz w takim a nie innym kraju. Bo może Ci się nie podobać polityka panująca w Twoim państwie, ale jednak jesteś bezpieczny, bo jest w nim pokój. I też jest tak, że Twoje problemy stają się błahe i zastanawiasz się, co robiłeś w momencie, kiedy ktoś inny przeżywał wojenne katusze. Jest to oczywiście mylne myślenie, bo nigdy nie powinniśmy się wstydzić tego, że byliśmy szczęśliwi, albo smutni z jakiegoś powodu, kiedy ktoś inny cierpiał. My mamy prawo przeżywać własne emocje, jednak nie da się ukryć, że książka Davida Notta wzbudza właśnie w czytelniku poczucie wstydu.

Jeżeli miałabym określić jednym słowem książkę Lekarz wojenny. Chirurg na linii frontu, to wskazałabym bez wahania słowo smutna. Bo podczas lektury wielokrotnie czułam ogromny smutek i niemoc. Nie umiem sobie wyobrazić nawet tego, co przeżywał autor w najbardziej niebezpiecznych chwilach swojego życia. Tym bardziej nie umiem sobie wyobrazić tego, co cz…