Przejdź do głównej zawartości

YUMA (2012)



Tytuł: YUMA
Premiera: 10 sierpnia

Gatunek: Dramat, kryminał, sensacyjny

Produkcja: Czechy, Polska

Reżyseria: Piotr Mularuk

Scenariusz: Piotr Mularuk, Wojciech Gajewicz
Muzyka: Jan P. Muchow
Zdjęcia: Tomasz Dobrowolski, Paweł Dyllus, Jacek Podgórski

Bajadera: Helena Sujecka


W sierpniu miałam tę przyjemność, że byłam w kinie aż dwa razy, co stanowi swego rodzaju rekord. Pierwszy raz zawdzięczam swojej siostrzenicy, z którą obejrzałam Meridę Waleczną, o której pisałam Wam w wcześniej. A na drugim seansie byłam ze swoim chłopakiem, któremu przy okazji dziękuję za to. ;)

YUMA 
Słowo to wywodzi się z rejonów nadgranicznych i określało rodzaj przestępstwa polegający na kradzieży towarów w zachodnich wtedy sklepach, głównie w niemieckich. W trakcie ewolucji często było używane również do określania kradzieży luksusowych aut na terytorium Niemiec i przetransportowaniu ich do Polski (rzadko). W każdym z przypadków element kradzieży poza terytorium Polski był najbardziej istotny i to właśnie on nadawał podstawowego znaczenia temu słowu i odróżniał go od standardowej kradzieży. Zwany był wtórnym, słowiańskim, sprawiedliwym podziałem dóbr osobistych.


YUMA mnie nawiedzała co krok, ciągle widziałam reklamy w Internecie, także trailer był ciekawy, więc kusiła mnie ta produkcja. Sam Jakub Gierszał spowodował, że chciałam jeszcze bardziej obejrzeć ten film, gdyż spodobała mi się jego gra aktorska w znanej - myślę większości - Sali Samobójców. Pierwsze co pomyślałam, to to, że dzięki niemu YUMA może być dobra, gdyż uważam go za utalentowanego chłopaka. Oczywiście to nie film jednego aktora, a obsada wydała się dość mocna. Szczerze powiedziawszy, nie jestem fanką polskich produkcji, bowiem – według mojej opinii – na tle zagranicznych wypadają blado, a fabuła i wykonanie zawsze były dla mnie niewiarygodne, gdyż w naszym kraju nie zdarzają się omawiane sytuacje, nie ma tak kolorowo czy romantycznie, a inne gatunki także zawsze odbierałam jako coś naciąganego. Wybaczcie. Oczywiście nie chcę tutaj uogólniać, mamy także dobre kino, ale zdarza się ono rzadko. Może to jest dziwne podejście – nie osądzajcie mnie za nie!


Akcja filmu toczy się niedługo po tym jak upadł PRL. Młody Zyga razem ze swoimi znajomymi pomaga pewnemu Niemcowi. Za zapłatę, główny bohater z Rysiem postanawiają zrobić coś szalonego, przez co wpadają w kłopoty, a ich przyjaźń całkowicie się kończy i powstaje między nimi konflikt. Po kilku latach, Zygmunt dalej tkwi w tej samej miejscowości, z dawnymi znajomymi. Chcąc zaimponować jednej dziewczynie, która znacznie wybijała się pod względem ubioru i dbania o siebie od innych, zatrudnia się u swojej ciotki Halinki i po krótkim czasie zdobywa szacunek u reszty mieszkańców. Wraz z Młotem, Kulą i Bajaderą zajmują się kradzieżą i rozprowadzaniem zdobytych towarów u siebie w mieście. Są teraz znani, lubiani, a także reprezentują sobą pewien poziom. Zyga stara się o względy Majki, ale czy na pewno to, co robi imponuje tej rudowłosej dziewczynie? Nie dostrzega tego, że inna bliska mu kobieta jest w nim zakochana. 


Łatwo tutaj przekroczyć możliwe granice. Najpierw były to drobne kradzieże, a później, stawały się coraz bardziej kosztowne. Bohaterowie zatracili się w swojej nowej pracy, a widz obserwuje ich kolejne etapy drążenia w tym zawodzie i zmian ich charakterów. Do czego stali się zdolni? Tego Wam nie zdradzę, tylko odsyłam do YUMY. Na pewno należy tutaj wspomnieć o samej grze aktorskiej, która pod niemal każdym względem była rewelacyjna. Chyba nie znalazł się w obsadzie taki ktoś, kto przeszkadzałby mi swoją osobą czy po prostu nie pasował do całej kreacji. Jedynie Karolina Chapko nie wywarła na mnie większego wrażenia, ale może właśnie o to chodziło, na niej cała uwaga nie powinna się skupiać? Wydaje mi się, zresztą nie tylko mnie, że polskie kino się odradza dzięki właśnie takim produkcjom, których - mam nadzieję - będzie coraz więcej na naszym rynku. Mój sceptycyzm zaczyna topnieć, a ciekawość co do nowych naszych filmów staje się coraz większa. YUMA ma wysoki poziom gry, młodzi aktorzy pokazują, że potrafią wczuć się w rolę. Jakubowi Gierszałowi pasują takie produkcje, które nie są proste w odbiorze, chyba dobrze się w nich odnajduje. Także Krzysztof Skonieczny, Tomasz Schuchardt, Jakub Kamieński, Helena Sujecka wykazali się ogromnym talentem, przez co są nadzieją, że u nas będzie lepiej. Nie zapominam także o Katarzynie Figurze oraz Tomaszu Kocie, którzy - jak zwykle - okazali się w dobrej formie. Trochę pominięty w zachwytach wydaje mi się Kazimierz Mazur, o którym jest cicho, a w filmie odgrywa ważną postać, może nie pierwszoplanową, ale drugoplanową już owszem. Nawet Tomasz Kot, jako zły charakter wypadł znakomicie, a Katarzyna Figura jako słodka ciocia zachwyca - ale takie kreacje jej przecież pasują. ;) 



Muzyka przewija się bez przerwy, jest jej wiele i z wielu gatunków, więc na pewno każdy znajdzie tutaj coś, co mu się spodoba. Czy coś wydało mi się nierzeczywiste? Oczywiście! Tak jakby wszystkie ubiory bohaterów, modele butów były nie z tego czasu, zbyt nowe, ale poza tym, resztę ogląda się przyjemnie i realnie. 


Fabuła jest teoretycznie prosta, jednak samo wykonanie daje do myślenia. Wiele scen jest niedopowiedzianych, przez co widz musi sam je interpretować. Film pobudza wyobraźnie, a także daje dużo tematów do dyskusji. Myślę, że każdy odbierze tę produkcję na swój sposób. Czytając komentarze spotkałam się z ogromem różnić w interpretacjach, a także z stwierdzeniem, że należy tę produkcję obejrzeć parokrotnie, aby postarać się ją zrozumieć w zupełności. I to ostatnie jest prawdą. Przez te niedomówienia, film staje się zagadką, raz coś wydaje nam się dobre, a raz złe w omawianej historii. Osobiście polecam i zachęcam do obejrzenia YUMY. 




Źródła zdjęć:

Definicja YUMY:

Komentarze

  1. może kiedyś obejrzę... ogólnie nie przepadam za polskim kinem, a jeśli już na coś się decyduję, to są to zazwyczaj stare filmy, nic współczesnego

    OdpowiedzUsuń
  2. O tak, ja również polubiłam Gierszała po "Sali samobójców" - ten film głęboko wrył mi się w pamięć i często do niego wracam (do tej pory mam ulotkę z kina!). Dlatego z miłą chęcią obejrzę ten film. I dla niego, i dla pośmiania się z ciotkowej roli Kasi Figury :)

    Pozdrawiam,
    Angie Wu
    www.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  3. Przyznaję, że film wydaje się być interesujący, ale raczej nie uda mi się wybrać na niego do kina... jednakże, nie tracę nadziei ;)

    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  4. Słowo "Yuma" ma pochodzi od filmu, bo o 15:10 odchodził pociąg do Berlina.

    OdpowiedzUsuń

Publikowanie komentarza

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

IVAR I KRAINA DINOZAURÓW | LISA BJÄRBO EMMA GÖTHNER

Ivar i zaginiony DIPLODOK, Ivar ratuje małego STEGOZAURA, Ivar ratuje głodne TRICERATOPSY oraz Ivar zaprzyjaźnia się z TYRANOZAUREM to cztery książeczki, które niedawno miałam przyjemność czytać ze swoją córką.

Główny bohater, kilkuletni Ivar jest fanem dinozaurów i wie o nich wszystko. Posiada pudełko, w którym trzyma swoje figurki ułożone jakby te naprawdę znajdowały się wśród traw i drzew. Pudełko to nazywa Krainą Dinozaurów i nieraz słychać z niej dźwięki dinozaurów, a Ivar przenosi się w inny świat i ma różne, niesamowite przygody.
Książeczki są bardzo ładnie i ciekawie zilustrowane, a dzięki treści w nich, można inaczej spojrzeć na dinozaury i można poznać ich cechy charakterystyczne czy zwyczaje. Każda książeczka ma na tyle długi (a jednocześnie krótki) tekst, aby zainteresować dziecko i go nie znudzić też, aby jego uwaga była odpowiednio skupiona. Dla najmłodszych czytelników są to idealne książeczki przygodowe, rozwijające wyobraźnię, które pokazują, że dużo wrażeń i przygód m…

NIEZGODNA (2014)

USA | AKCJA/SCI-FI | 2014
Nie czytałam książki Niezgodna dlatego też nie miałam żadnych oczekiwań odnośnie filmu powstałego na jej podstawie. Chciałam jedynie zobaczyć godny uwagi seans, który umili mi ponad dwie godziny oglądania. Ogólnie muszę powiedzieć, że produkcja całkiem pozytywnie mnie zaskoczyła, jednak nie zachwyciła. Niczego mi nie urwała, ot, taki seans, ze scenami walki i intrygami w tle.

POWRÓT Z BAMBUKO | KATARZYNA NOSOWSKA

Kiedy sięgałam po książkę Powrót z Bambuko Katarzyny Nosowskiej, czułam niezwykłą ekscytację. Miałam gorszy dzień i szukałam jakiegoś pocieszenia. Pamiętając, że A ja żem jej powiedziała... było i na poważnie i na śmiesznie, myślałam, że tym razem z książką Nosowskiej będzie tak samo. Myliłam się. 
Ta książka nie pociesza, nie podnosi na duchu. 
Ta książka dołuje. 
Ale to dołowanie się nie prowadzi do niczego złego, a wręcz przeciwnie. Prowadzi ono do ogromu myśli i analizy otaczającego nas świata. 
Powyższy tytuł poznawałam w formie audio, a czytała go autorka i dawała mu jeszcze większe wydźwięk i duszę. Trochę jednak żałowałam, że nie byłam w stanie śledzić tekstu oczami, że nie mogłam trzymać fizycznej książki i zaznaczać w niej cytatów. Znaczników byłoby naprawdę dużo. 

Jeżeli tak jak ja, czekaliście na kontynuację A ja żem jej powiedziała..., chcieliście książkę w tym samym klimacie, to się zawiedziecie. A raczej… nie zawiedziecie się w ogóle! Ja się nie zawiodłam, ja się dostosował…