Przejdź do głównej zawartości

Sponsoring (2011/2012)


Tytuł: Sponsoring  
Premiera: 9 września 2011 (świat) 17 lutego 2012 (Polska)

Gatunek: Dramat społeczny
Produkcja: Francja, Niemcy, Polska
Reżyseria: Małgorzata Szumowska
Scenariusz: Małgorzata Szumowska, Tine Byrckel
Muzyka: Paweł Mykietyn
Zdjęcia: Michał Englert


Anne: Juliette Binoche
Charlotte: Anais Demoustier
Alicja: Joanna Kulig






Sponsoring jest filmem o tematyce dość kontrowersyjnej. Wiem dobrze, że niektórzy podczas seansu wychodzili z kina, bo wzbudzał w nich niesmaczne odczucia i obrzydzenie. Ja bym nie wyszła, tylko wchłaniała każdą minutę, aby zrozumieć lepiej przedstawiony problem. Osobiście, jak tylko zobaczyłam zapowiedź, chciałam zobaczyć ten film, ocenić go samodzielnie. Dopiero niedawno udało mi się to uczynić. I jaka jest moja opinia? 


Na pewno nie jest to produkcja dla każdego. Ale jak dla mnie, jest w porządku. Lubię tego typu tematy, trudne w odbiorze, właśnie kontrowersyjne, które dają wiele możliwości dyskusji. Od siebie mogę polecić jeszcze filmy takie jak: Ben X czy Panna Nikt, którą pewnie niektórzy znają, z Anną Muchą w jednej z głównych ról. Niedawno pisałam tutaj o Donnie Darko, który poruszył mnie, a niebawem z pewnością opiszę drugą część, czyli S. Darko. Ale nie o tym mam tutaj pisać, tylko o Sponsoringu. 


Są takie filmy, które jedni lubią i to bardzo, a drudzy nienawidzą. Na pewno każdy z Was ma jakiś tytuł, którego nie jest w stanie obejrzeć nawet z największą chęcią. Dla mnie Sponsoring był [i w zasadzie nadal jest] ważnym seansem, bo mimo tego, co mówią wszyscy, przekazuje wiele. 

Anne i Charlotte


Anna jest dziennikarką. Poznajemy ją, kiedy już dopieszcza swój artykuł na temat pań do towarzystwa. Są to młode, zadbane dziewczyny, które mogą sobie pozwolić na wiele, dzięki zawodowi jaki wykonują. Tak, jest niemoralny i nieetyczny. Pewnie niektórzy oburzają się na samą myśl o takich osobach, które pracują swoim ciałem. A mężczyźni, którzy za to płacą, muszą być zboczeni i niewyżyci. Pewnie jest to całkowita racja. Jak możemy się dowiedzieć od dwóch bohaterek: Charlotte i Alicji, która pochodzi z Polski, faceci, którzy mają opinie porządnych mężów i ojców, tylko z nimi mogą spełnić swojej nieraz perwersyjne fantazje. 


Alicja

 Anna nie jest w dobrej sytuacji rodzinnej. Nie układa jej się z mężem, starszy syn nie chodzi do szkoły a na dodatek jara, a młodszy syn najchętniej cały czas grałby w gry komputerowe. Kobieta bardzo osobiście odczuwa i odbiera wszystko to, o czym opowiadają jej Alicja i Charlotte. Pierwsza z nich, od razu się otworzyła, podeszła do dziennikarki przyjaźnie. Także urodowo bardziej mi się spodobała. Na pierwszy rzut oka, wydaje się niewinna, ale tajemnice jakie ukrywa przed bliskimi, a zwłaszcza przed swoim chłopakiem są ogromne. Alicja natomiast na początku zrobiła wrażenie niedostępnej, pewnej siebie dziewczyny, która kocha luksus. Była niechętna dla Anny, ale w końcu, po wypiciu znacznej ilości alkoholu, zaczęła się zwierzać. Poznajemy powody, dlaczego dziewczyny w ogóle pomyślały o takich usługach, czy to był tylko ich kaprys, czy to jest dla nich po prostu łatwym i dogodnym zarobkiem, a może trudna sytuacja je do tego zmusiła? 

Charlotte

Ktoś, kto całkowicie neguje temat sponsoringu, nie będzie mógł jakkolwiek odebrać tego filmu i wczuć się w temat. Tak, jest to trudny problem, który przeszkadza wszystkim poukładanym ludziom. Na myśl nikomu by nie przyszło, że nasz sąsiad, syn, a może nawet mąż mają taką dziewczynę na boku i... zmuszają je do robienia takich, a nie innych rzeczy. Wiele znajduje się tutaj cen łóżkowych, albo tych okołołożkowych. I jeżeli ktoś będzie na nie patrzył płytko, nie zobaczy w tym nic interesującego, jakiegoś sensu w tych konkretnych scenach. Bo nie powstały one, aby zapchać czas w filmie, ale żeby widz zastanowił się trochę nad widzianym obrazem. Występuje tutaj dziwność, dzikość, perwersja, brutalność i chciwość. Mężczyźni za pieniądze oczekują wiele - bo przecież za to płacą. A dziewczyny, chcąc czy nie chcąc, robią wszystko, aby zadowolić swoich aktualnych partnerów, nawet przekraczając jakiekolwiek jeszcze istniejące granice szacunku do samej siebie i wartości. Czy jest sposób, aby zapobiec takim sytuacjom? A może nasz świat jest już na tyle zepsuty, że jednemu mężczyźnie nie wystarczy jedna kobieta, a młode dziewczyny nie chcą pracować w normalnej pracy, tylko zarabiać ciałem - bo to jest łatwe? 


Na pewno Sponsoring ma bardzo dobrą grę aktorską. Zarówno Anna jak i młode bohaterki były bardzo wiarygodne w swoich rolach. Nie odczuwałam żadnego fałszu, równie dobrze mogłabym oglądać film dokumentalny i miałabym to samo wrażenie. Jak dla mnie, dobrze, że wreszcie został poruszony ten temat, bo jest tak samo ważny jak omawiane wcześniej Galerianki, które swoją formą przekazu zwróciły na siebie uwagę. Trzeba otwierać oczy odbiorcy na tego typu problemy. To naprawdę ważne. Może i film nie jest szczególnie wybitny. Wiadomo też, że nie wszystko zadowoli każdego widza. Do niektórych spraw należy podejść z należytym dystansem, a jeżeli ktoś nie ma nerwów na tego typu produkcje, niech nie ogląda, bo to tylko strata czasu.



Film możecie zakupić na stronie:

Komentarze

  1. nie dawniej jak dwa dni temu zastanawiałam się nas filmem. jeszcze nie miałam okazji go zobaczyć, ale może w niedługim czasie to się stanie.

    OdpowiedzUsuń
  2. Sponsoring obejrzałam własnie dlatego, że interesują mnie tego typu problemy, podobnie jak narkomania i inne trudne tematy. Jednak film nie spodobał mi się tak bardzo, jak myślałam, że będzie, troszkę się rozczarowałam, samanie wiem czemu.Z kolei Donnie Darko - genilany, jeden z moich ulubionych filmów!

    OdpowiedzUsuń
  3. Oglądałam kiedyś film ,,Galerianki'' i bardzo mnie on poruszył swym przekazem. Jeśli ,,Sponsoring'' jest utrzymany w podobnym klimacie, to również go chętnie obejrzę.

    OdpowiedzUsuń
  4. Sponsoringu nie oglądałam, ale mam na niego ochotę. Na pewno przyciąga mnie samą tematyką, bo temat porusza dość kontrowersyjny.

    OdpowiedzUsuń
  5. nie miałam okazji go oglądać, ale będę miała na uwadze

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

Merida Waleczna (2012)

Tytuł: Merida Waleczna / Brave Premiera: 21 czerwca 2012 (świat), 17 sierpnia 2012 (Polska) Produkcja: USA Reżyseria: Mark Andrews, Brenda Chapman Scenariusz: Brenda Chapman, Irene Mecchi, Mark Andrews, Steve Purcell Reżyser dubbingu: Wojciech Paszkowski Dialogi w polskim dubbingu: Jakub Wecsile Bohaterowie: Merida – Dominika Kluźniak I Elinor – Dorota Segda Król Fergus – Andrzej Grabowski Lord Dingwall – Mieczysław Morański Lord MacGuffin – Sylwester Maciejewski Lord Macintosh – Krzysztof Kiersznowski Młody MacGuffin – Cezary Kwieciński Młody Macintosh – Jan Bzdawka Miałam dzisiaj tę przyjemność pójścia do kina ze swoją siostrzenicą. Mamy niedaleko – musiałyśmy tylko wyjść z domu, przejść kilka kroków, przez parking i... już byłyśmy na miejscu w mniej niż minutę. W tak doborowym towarzystwie, każda produkcja wychodzi jeszcze lepiej. A teraz, na świeżo po seansie opowiem Wam o Meridzie Walecznej , która porwała moje małe serduszko. Za

PS Kocham Cię - Cecelia Ahern

Cecelia Ahern od 2004 roku jest bestsellerową irlandzką pisarką. Jej debiutem była powieść PS Kocham Cię , która została także sfilmowana. Inne jej książki, to: Na końcu tęczy, Gdybyś mnie teraz zobaczył, Kraina zwana Tutaj, Dziękuję za wspomnienia, Pamiętnik z przyszłości. PS Kocham Cię na mojej półce czekało trochę ponad rok, ale wreszcie udało mi się znaleźć czas na nią i przede wszystkim ochotę. Wiele dobrego słyszałam na temat samej powieści, którą ceniono bardziej niż film powstały na jej podstawie. Ekranizację widziałam wcześniej i zrobiła na mnie duże wrażenie, dlatego zdecydowałam się na zakup tego tytułu. Jakie są moje wrażenia? Przekonacie się w dalszej części tekstu. Główną bohaterką jest Holly Kennedy, pogrążona w żałobie wdowa, która nie może dojść do siebie po śmierci swojego ukochanego. Mimo swojego młodego wieku, ma zaledwie trzydzieści lat, spotkała ją tak wielka tragedia. W swojej sytuacji na szczęście może liczyć na przyjaciół i kochającą rodzinę, ale

KASZTANOWY LUDZIK | SØREN SVEISTRUP

Od teraz, kiedy będę widziała gdzieś kasztany, będą mi się kojarzyły z książką Kasztanowy ludzik duńskiego scenarzysty i pisarza Sørena Sveistrupa. One bowiem witały śledczych na miejscu zdarzenia, co może być przerażającym, jesiennym akcentem. Tytuł ten miał swoją premierę w październiku 2019 roku i zdobył naprawdę dobre recenzje. Sama czytałam go dość długo, akurat nieszczęśliwie trafił sobie na mój zastój czytelniczy, ale... kiedy tylko się odblokowałam, wciągnęłam się w akcję i przepadłam. Książka jest kryminałem, którego zadaniem jest niesienie pewnego przesłania, a przynajmniej ja, jako matka , tak go odebrałam. Niestety nie mogę Wam tej myśli przewodniej za bardzo ujawnić, bo byłby to ogromny spoiler. Ale zdradzę jedynie, że autor porusza trudne kwestie rodzinne, ich tajemnic i rzeczy, które mogą się dziać za zamkniętymi drzwiami, a dziać się nie powinny. Rosa Hartung po prawie roku żałoby wraca do pracy, jest politykiem. Rok wcześniej w niewyjaśnionych okolicznościac