Przejdź do głównej zawartości

Wiecznie żywy (2013)

USA | HORROR/KOMEDIA/ROMANS | 2013


Do filmu Wiecznie żywy przymierzałam się już długi czas. Najpierw był plan, aby iść na niego do kina, a kiedy on nie wypalił, długo był w planach do obejrzenia. I tak był odkładany. Na pierwszym seansie zasnęłam, co jakąś nowością nie jest i myślę, że nie świadczy o jakości tej produkcji, a powtórkę uczyniłam sobie całkiem niedawno, aby dokończyć tę nowoczesną historię Romea i Julii. 

Wiecznie żywy to ekranizacja książki Isaaca Mariona, o której pisałam w tym poście. Lektura bardzo przypadła mi do gustu, dlatego byłam ciekawa tego, co producenci wykombinowali w jej wersji filmowej. Muszę przyznać, że jako tako, nie mogę niczego skrytykować, bowiem jako adaptacja, film jest całkiem niezły i odzwierciedla nadany przez autora książki klimat. 

R. jest zombie, który mieszka wraz ze sobie podobnymi istotami, na lotnisku. Pewnego dnia, odczuwając głód idą na polowanie. Trafiają na grupę nastolatków. R. atakuje jednego z chłopaków i postanawia po kawałku konsumować jego mózg - najlepszą część/organ ludzkiego ciała. W tym momencie coś się w nim zmienia i ratuje Julie - dziewczynę zabitego przez niego kilka chwil wcześniej nastolatka. Od tej chwili nic już nie jest takie jak wcześniej, a zombie zaczynają się powoli zmieniać.   

Muszę przyznać, że nie nazwałabym w ogóle tej produkcji horrorem, bo do tego gatunku jej daleko. Owszem, są troszkę mroczniejsze momenty, ale one tylko sprawiają, że napięcie nieco wzrasta, nic więcej. Co do romansu nie mam wątpliwości, uczucie między głównymi bohaterami jest widoczne i kontrowersyjne, ale właśnie o to chodzi w tej historii. Chwilami jest to również komedia, całkiem zabawna. Jednak śmiech nieraz miesza się z uczuciem niepokoju - co by było, gdyby świat miałby się zaraz skończyć? Wiecznie żywy to mieszanka, która oprócz pięknej i trudnej miłości ukazuje fatalistyczny obraz świata i w pewnym sensie jego zagłady. Patetycznie, jak zawsze, to od tej dwójki, Julie i R [jak Romeo?!] zależą losy planety - nieświadomie dążą do zmian tych pozytywnych. 

Wiem, że ekranizacja musiała się nieco różnić od książki, ale dlaczego te zombiaki były takie żywiołowe i tak dużo mówiły? Gra aktorska całkiem dobra. Zwłaszcza Nicholas Hoult zasługuje na wyróżnienie, gdyż jego postać została w ciekawy sposób ukazana. Także Julie [Teresa Palmer] interesująco wypadła, za to wielki plus. Klimat w filmie został oddany, tak jak wspomniałam wyżej, historia raczej nie została urozmaicona o dodatkowe sceny, czego bałam się najbardziej, aby nie popsuło mi to ogólnego odbioru. 

Sama produkcja jest ciekawa, fajnie i lekko ukazana. Nie jest to film górnych lotów, bardziej lekki i do obejrzenia w domowym zaciszu z przyjaciółką bądź chłopakiem. Może i dobrze, że nie poszłam na niego do kina, bo chyba bym się zawiodła, bo jakoś szczególnie całość mnie nie powaliła na kolana. Było poprawnie, ale nie zachwycająco. Raczej film na raz, nie więcej. 

Komentarze

  1. widziałam jego zwiastun i nawet miałam iść na niego do kina, ale w końcu na chęciach się tylko skończyło, muszę go koniecznie obejrzeć :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Książka mi się bardzo nie podobała, uważałem ją za drętwą i zupełnie pozbawioną sensu (jakoś nie mogłem przebrnąć przez ideę zakochanego zombie) za to film obejrzałem z przyjemnością. Tutaj już dałem sobie na wstrzymanie i stwierdziłem, że dam szansę. I film był dla mnie znacznie zabawniejszy, a oglądanie gadających zombie nie mierziło, aż tak bardzo.

    A scenek całkiem zabawnych było sporo:
    Scena z malowaniem R.

    Oczywiście czasem człowiek się złapał na tym, że twórcy zbyt przegięli, ale tak jak wspomniałem wyżej tłumiłem w sobie to narzekanie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Scena z malowaniem faktycznie była dość ciekawa. W sumie to produkcja jest naprawdę fajnie zrobiona, taki lekki, zabawny i nieco ironiczny. W przypadku takich filmów trzeba wszystkie złe opinie i uprzedzenia odrzucic i skupić sie na dobrej zabawie ;)

      Usuń
  3. Myślę, że kiedyś nadejdzie chwila i na książkę i na jej ekranizację.

    OdpowiedzUsuń
  4. Mam nawet na DVD, ale jakoś mnie nie ciągnie, ale teraz długie wieczory , więc pewnie obejrzę

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No, no, pewnie na jesienne wieczory będzie przyjemnym seansem ;)

      Usuń
  5. cos dla mojego meza ktory uwielbia horrory;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Z prawdziwym horrorem ma to mało wspólnego, ale seans pewnie będzie przyjemny ;)

      Usuń
  6. Miałam okazję obejrzeć po lekturze książki i nie narzekam. Nie było to dzieło kinematografii, w żadnym wypadku, ale dobrze się przy tym filmie bawiłam - taki nieco głupkowaty horror komediowy przyprawiony romansem, który dostarcza rozrywki :)

    OdpowiedzUsuń
  7. zaczęłam go oglądać jeszcze w lecie, ale nie dobrnęłam do końca - niestety...też ciesze się, że nie wybrałam się do kina a miałam go w planach :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja dobrnęłam do końca i nie żałuję. W moim przypadku nie był warty pójścia do kina - na szczęście się nie wybrałam ostatecznie ;)

      Usuń
  8. Muszę obejrzeć, książka mi się podobała, a Narzeczony obiecał, że obejrzy film ze mną. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Książka mi się również podobała. A to korzystaj z takiej propozycji i życzę przyjemnego seansu!

      Usuń
  9. ciekawy, lekki film :) miło wspominam

    OdpowiedzUsuń

Publikowanie komentarza

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

GRZECHU WARTA | AGATA PRZYBYŁEK

Pora na zwieńczenie trylogii Nie zmienił się tylko blond . Pomimo tego, iż seria Agaty Przybyłek umiejscowiona jest w Sosenkach, to każda z części jest zupełnie inna, ma odmienny klimat. Pierwsza jest iście komediowa, a kolejne są coraz poważniejsze i nieco bardziej stonowane w swoich żartach. A przynajmniej ja odczułam znaczącą różnicę, jednak nie twierdzę, iż jest to coś złego. Akcja książki Grzechu warta toczy się sześć lat po zakończeniu poprzednich wydarzeń bohaterów Sosenek. Tym razem główną postacią jest Agata, córka Iwony. Agata wraca na wakacje do rodzinnego domu, jednak okazuje się, iż nie ma tam dla niej za bardzo miejsca i po serii totalnie odjechanych i abstrakcyjnych wydarzeń, postanawia pojechać na przerwę wakacyjną na studiach, do dziadków. Jednak tam również nie potrafi znaleźć dobrych wibracji, a traktowanie jej przez babcię niczym małe dziecko, w niczym nie pomaga. Dziewczyna postanawia znaleźć pracę, a ogłoszenie na jakie natrafia jest, delikatnie mówiąc, niecodzie

LISTY OD ASTROFIZYKA | NEIL DEGRASSE TYSON

  Raz na rok mój mąż ma na moim blogu wpis specjalny, a to za sprawą książek o Astrofizyce Neila DeGrasse Tysona. Sama jeszcze nie zdecydowałam się na zapoznanie się z tytułami tegoż autora, być może jeszcze jest na to za wcześnie, jednak mój Z. Jest fanem nauki i ową nauką się interesuje. Dla niego lektura pozycji o kosmosie to nie lada gratka, dlatego też ucieszyłam się (tak samo jak i mąż), że od wydawnictwa Insignis mogliśmy otrzymać Listy od Astrofizyka . Nie przedłużam już bardziej, zostawiam Was z krótką opinią na temat powyższego tytułu. Listy od Astrofizyka to kolejna już książka Neila DeGrasse Tysona wydana przez wydawnictwo Insignis po Astrofizyce dla zabieganych , Kosmicznych zachwytach , i Kosmicznych rozterkach . Kolejny raz wydanie jest perfekcyjne. Ładna, twarda okładka, idealny rozmiar, a jeśli chodzi o ilość stron - znowu jest ich za mało. Tematyka oraz treść książki mocno odbiegają od poprzednich tytułów. Dostajemy w niej zbiór listów, korespondencji czy wpisów z

3 książki part III

Powracam do Was w niedziele z moim cyklem na temat trzech książek, które chciałabym przeczytać. Nie wiem jak Wam się on podoba, ale szczerze powiedziawszy, mnie w jakiś sposób pomaga. Przede wszystkim wiem teraz, na których książkach mi zależy bardziej, a na których mniej, systematyzuję i stopniuję swoje czytelnicze potrzeby. 3 KSIĄŻKI będą się pojawiać u mnie co tydzień w niedzielę, prawdopodobnie do końca sierpnia, ewentualnie września, kiedy kończą się moje studenckie wakacje. Ostatnio mało mnie u mnie i u Was na blogach, ale jest lato, wreszcie wychodzę z domu, w długich spodniach, chowając swoją schodzącą skórę. Mam jednak nadzieję, że choć trochę się opalę w te dwa - trzy miesiące i nie będę straszyć swoją bladością. ;) Odwiedzę Wasze blogi jak tylko się ogarnę, a planuję zrobić to jutro. Trzymajcie kciuki. Aktualnie czytam PS Kocham Cię , a raczej już kończę. I mam mieszane uczucia, chyba nieco więcej się spodziewałam po tej książce. A jakie są Wasze opinie na jej temat?