Przejdź do głównej zawartości

Małe podsumowanie 2017 roku


Jako że nastał rok 2018, jest pierwszy dzień stycznia, nadeszła najwyższa pora na małe podsumowanie minionych dwunastu miesięcy. Mam nadzieję, że Wam ten czas upłynął w bardzo dobrej atmosferze i wszystko poszło po Waszej myśli. Jak było u mnie, przekonacie się już za chwilkę ;) Zapraszam do czytania ;)




Mój 2017 rok rozpoczął się bardzo dobrze, jeżeli chodzi o kwestie czytelnicze, aż byłam w szoku. Ale to była tylko złudna nadzieja, że przeczytam dużą ilość książek. Mogę się pochwalić 32 (trzydziestoma dwoma!) przeczytanymi od początku do końca lekturami, a sześcioma (6!) rozpoczętymi, z czego dwie są na finiszu.

Kurczę, nie wiem co się ze mną stało. Tłumaczyć się nie zamierzam, ale zdecydowanie rok 2017 okazał się bardzo intensywny, zwłaszcza jego druga połowa.

  • ślub i wesele, czyli mnóstwo przygotowań, jeżdżenia i dopinania wszystkiego na ostatni guzik (chociaż nie da się wszystkiego dopiąć na ostatni guzik, niestety);
  • zmiana pracy, a klimatyzacja w nowej to dla mnie zawsze duży wysiłek. Wiem, bo zmieniałam miejsce zatrudnienia już parokrotnie i nie lubię tego;
  • przeprowadzka, przeprowadzka, przeprowadzka. Była tylko jedna, ale ciągnęła się długo i nadal remont trwa i wiele wysiłku jeszcze jest przed nami. Okej, bądźmy szczerzy, najwięcej wysiłku jest przed mężem.


Były takie miesiące, kiedy nie byłam w stanie skończyć lektury, albo kiedy nie wiedziałam co tak naprawdę chcę czytać, nie wiedziałam na co mam ochotę i w rezultacie nic nie czytałam. Jak typowa baba...

Jedno jest pewne, głód czytelniczy we mnie jest duży, a lektur do skonsumowania mi nie brakuje, zwłaszcza że kilka smakowitych kąsków otrzymaliśmy z okazji ślubu ;)

A może teraz przejdę już do małego podsumowania ubiegłego, czytelniczego roku. Pora napisać kilka słów o tych pozycjach, które zrobiły na mnie największe wrażenie, i które chciałabym Wam polecić.


Ginekolodzy, była to dla mnie wstrząsająca i momentami aż bolesna historia rozwoju ginekologii na świecie. Uważam, że warto sięgać po takie tytuły, aby być świadomym „jak to kiedyś wyglądało”. Zdecydowanie nie jest to pozycja dla osób o słabych nerwach.

Niewidzialne życie Iwana Isajenki, czyli notatki nastoletniego, niepełnosprawnego Iwana znalezione w szpitalu w Mozyrzu na Białorusi. Jest to pamiętnik chorego chłopaka, który opisuje jak wygląda życie w szpitalu dla chorych dzieci, a także pisze o swojej pierwszej miłości. Jest to smutna acz napisana z pewnym humorem historia.

Behawiorysta, to bardzo dobra i trzymająca w napięciu książka. To kryminał, który zaskakuje chłodem i przebiegłością postaci, zwłaszcza tego złego charakteru. Nie jest to pozycja dla każdego, bo są w niej drastyczne sceny i wybory ofiar, a sam początek, czyli wzięcie jako zakładników przedszkolaków, może zmiażdżyć...

Trylogia z Szackim (Uwikłanie, Ziarno prawdy, Gniew), co tu dużo mówić, majstersztyk po prostu, Z każdą kolejną częścią serii robi się mroczniej, wulgarniej i niebezpieczniej. To trzeba przeczytać!

Cień wiatru, czyli moje zaniedbanie czytelnicze. Książka w książce, zagadka i miłość w jednym. Można tylko pokochać! ;)

Czasami kłamię, to thriller, który zaskoczy niejednego fana gatunku. Pełno w nim twistów fabularnych i niedomówień. A zakończenie zdecydowanie potrafi zmrozić krew w żyłach. 
P O L E C A M

Śpiące Królewny, czyli King razy dwa. Duet Stephen i Owen King stworzyli niebanalną opowieść o losie kobiet, które nie budzą się ze snu. Zagłada, zaraza czy ingerencja pozaziemska? Zaskakująca i wciągająca powieść dająca troszkę do myślenia.
W końcu przeczytałam książkę Kinga i cieszę się, że okazała się ona strzałem w dziesiątkę. ;)





W ubiegłym już roku trafiło mi się też kilka gorszych pozycji, które przemęczyłam, które mnie zmęczyły. Nie będę jednak ich tutaj wyszczególniać, bo zależało mi na tym, aby post ten był raczej pozytywnym akcentem na blogu, pomimo marnego wyniku czytelniczego...

Licznik cofnął się do zera, pora zaplanować najważniejsze dla mnie książki do przeczytania w 2018 roku. Ale o nich już napiszę w innym poście ;)


A Wy co ciekawego przeczytaliście w 2017 roku? Co polecicie? ;) 







Komentarze

  1. U mnie 2017 też był intensywny, ale też bardzo stresujący i nie będę go wspominać zbyt dobrze. Z książek przeczytałam w większości lektury babskie i fantastykę, no i wynik średni, ale wciąż lepszy od 2016 :) Ginekologów sama chciałabym przeczytać :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Każda przeczytana książka to sukces :)

    OdpowiedzUsuń

Publikowanie komentarza

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

TRZY METRY NAD NIEBEM (2010)

HISZPANIA | MELODRAMAT/DLA MŁODZIEŻY | 2010 Z produkcjami Hiszpańskimi jeszcze w sumie nie miałam przyjemności się zapoznać. Jednak w ramach mojego postanowienia na ten rok, sięgnęłam po Trzy metry nad niebem , film, który jest ekranizacją powieści o tym samym tytule autorstwa Federico Moccia. Co prawda książki nie czytałam, ale ze względu na to, że nie mam jej w planach, skusiłam się na ten film. 

NIE ZAŚMIECAJ SWOJEJ BIBLIOTECZKI

Zawsze podziwiałam duże, bogate biblioteczki. Marzyłam również o swojej, która będzie miała wiele wartych zachodu dzieł w swoich zbiorach. Teraz jednak nieco się zmieniło. To nie tak, że przestałam zbierać książki, kupować, czy w ogóle lubić. Kilka ładnych lat od początku mojego książkoholizmu minęło i przyszedł czas na zmiany. Przede wszystkim, racjonalizm należy w życie wcielić. Ale jak?

WYPYCHACZ ZWIERZĄT | JAROSŁAW GRZĘDOWICZ

Zapewne każdą swoją opinię o książkach z opowiadaniami rozpoczynam tymi samymi słowami, a mianowicie: opowiadania to nie mój żywioł . Mimo to, dość często po tego typu formę literackiego wyrazu sięgam, co jest istnym zaprzeczeniem powyższych słów. Opowiadania stają się mi coraz bliższe i coraz bardziej mnie ciekawią, nawet (a może zwłaszcza?) takie, które zupełnie nie leżą w moim standardowym gatunku literackim. O Jarosławie Grzędowiczu słyszałam już wcześniej i dochodziły do mnie opinie, iż jego książki są dobre – a nawet bardzo dobre. Jednak dopiero wznowienie jego opowiadań z 2008 roku Wypychacz zwierząt , skusiło mnie do sięgnięcia po owy zbiór czego w ogóle nie żałuję. Przede wszystkim, nie czuje się podczas lektury tego, że kilkanaście lat minęło od premiery, a same opowiadania wydają się „na czasie” i aktualne. Grzędowicz w Wypychaczu zwierząt zaprezentował sporą próbkę swoich twórczych możliwości, bo aż 13 historii serwuje czytelnikowi, a każda z nich jest zupełnie inna. Są