Przejdź do głównej zawartości

GAŁĘZISTE (2019) | ARTUR URBANOWICZ [Przedpremierowo]

Artur Urbanowicz jest moim (i chyba mojego męża też) odkryciem tego roku. Po świetnym Inkubie przeczytałam nową wersję książki Gałęziste. Tak naprawdę, Gałęziste, to pierwsza książka autora, za którą otrzymał Nagrodę Polskiej Literatury Grozy im.. Stefana Grabińskiego. I mimo tego, że powieść ta została doceniona, pisarz postanowił wydać ją na nowo, przeredagować. Nie znam pierwotnej wersji, jednak ta nowa zrobiła na mnie duże wrażenie. No i ilustracje znajdujące się w środku dodają klimatu.

Przede wszystkim, nie można wierzyć we wszystko podczas lektury. Nic nie jest oczywiste i takie jakim się wydaje.

Karolina i Tomasz są parą studentów, postanowili pojechać do Suwałk w trakcie przerwy świątecznej, tej Wielkanocnej; mają w planach zwiedzanie okolicy przez kilka dni. Z powodu. problemów z noclegiem, muszą zamieszkać w Białodębach, w środku lasu, u pewnej bardzo specyficznej rodziny. Wszystko byłoby dobrze i prawie tak jak sobie zaplanowali, w sumie to Karolina zaplanowała, bo Tomasz był sceptycznie nastawiony do planów swojej dziewczyny, gdyby nie dziwne rzeczy, przywidzenia i koszmary, które zaczęły prześladować tych dwoje. Wyjazd okazał się próbą ich związku, a także próbą charakteru i odwagi, bo to, z czym muszą się zmierzyć nie mieści się w głowie.

W Gałęzistych jest spory nacisk na wartości religijne, a na łamach książki są przeprowadzane dyskusje na ich temat. Karolina jest osobą wierzącą, co jest nieraz podkreślane, natomiast jej chłopak jest jej przeciwieństwem, przez co niejednokrotnie się kłócą. Tomasz wydaje się lekkomyślny i zadufany w sobie, bowiem uważa siebie za dobrego człowieka, chociaż swoim zachowaniem pokazuje coś innego czytelnikowi. Same postaci są świetnie i w pełni wykreowane. Ich charaktery i zachowania są klarowne, przez co każda decyzja bohaterów jest zrozumiała po głębszym zastanowieniu. Jednocześnie zarówno Tomek jak i Karolina nie są postaciami, które mogłabym polubić. Chłopak był dla mnie bucem, a dziewczyna była taka... nijaka i czasami denerwująca. To jednak nie świadczy o tym, że coś z powieścią jest nie tak, właśnie wręcz odwrotnie, to wszystko ma sens.
Im dalej Gałęziste się rozkręcają tym jest dziwniej i coraz bardziej niepokojąco. Nie wiadomo co się wydarzy, w jaką stronę rozwinie się historia. Podczas czytania nie miałam żadnych typów odnośnie fabuły czy niektórych wątków. A zazwyczaj potrafię coś przewidzieć, coś wywnioskować, jednak tym razem miałam pustkę w głowie. Nie wiedziałam co się może wydarzyć, a zakończenie... wow, w życiu bym się tego nie spodziewała. Wróć... po przemyśleniu niektórych wątków, w jakiś sposób zakończenie jest bardzo logiczne, ale... nie będę się rozpisywać dalej na jego temat.

Artur Urbanowicz jest pisarzem, który w posłowie potrafi mocno zaskoczyć czytelnika, dając mu pewne wskazówki odnośnie niektórych postaci i wydarzeń. Publikuje też suplementy do powieści, aby odpowiedzieć na niektóre pytania swoich odbiorców. Podoba mi się to bardzo, bo świadczy o profesjonalizmie i braku przypadkowości w prozie autora.

Gałęziste to horror, bardzo klimatyczny zresztą. Podczas samej lektury nie bałam się, jednak jak przychodził wieczór, moja wyobraźnia zaczynała działać i starałam się nie patrzeć w okna, aby nie popaść w nerwicę. Naprawdę.

Tak jak pisałam wyżej, nie znam pierwszej wersji tej powieści. Jednak nie dziwię się, że otrzymała ona nagrodę. Nawet jeśli książka była mniej dopracowana, a sama historia niosła za sobą tę samą treść, to za sam pomysł i podejście do religii i wartości życiowych, należała się nagroda. No cóż, po mojej opinii już wiadomo, że Gałęzistymi jestem oczarowana, więc nie przedłużam i tylko polecam wszystkim.


Komentarze

  1. Ostatni bardzo mało czytam książek mrocznych horrorów. Wieczorami jestem tylko z córką w domu :( Nie wiem czy się kiedyś skusze.

    OdpowiedzUsuń
  2. Uwielbiam książki tego autora i ta, jak wszystkie pozostałe, również bardzo mi się podobała. 😊

    OdpowiedzUsuń
  3. Bardziej mnie ciągnie chyba do od dawna chwalonego Inkuba. Poza tym wydaje mi się, że Gałęziste to lektura na jeden raz i gdy sięgnę, to raczej wypożyczając z biblioteki niż kupując. Ale zabieg z ponownym pisaniem tej samej ksiązki wydaje się intrygujący...

    OdpowiedzUsuń

Publikowanie komentarza

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

GRZECHU WARTA | AGATA PRZYBYŁEK

Pora na zwieńczenie trylogii Nie zmienił się tylko blond . Pomimo tego, iż seria Agaty Przybyłek umiejscowiona jest w Sosenkach, to każda z części jest zupełnie inna, ma odmienny klimat. Pierwsza jest iście komediowa, a kolejne są coraz poważniejsze i nieco bardziej stonowane w swoich żartach. A przynajmniej ja odczułam znaczącą różnicę, jednak nie twierdzę, iż jest to coś złego. Akcja książki Grzechu warta toczy się sześć lat po zakończeniu poprzednich wydarzeń bohaterów Sosenek. Tym razem główną postacią jest Agata, córka Iwony. Agata wraca na wakacje do rodzinnego domu, jednak okazuje się, iż nie ma tam dla niej za bardzo miejsca i po serii totalnie odjechanych i abstrakcyjnych wydarzeń, postanawia pojechać na przerwę wakacyjną na studiach, do dziadków. Jednak tam również nie potrafi znaleźć dobrych wibracji, a traktowanie jej przez babcię niczym małe dziecko, w niczym nie pomaga. Dziewczyna postanawia znaleźć pracę, a ogłoszenie na jakie natrafia jest, delikatnie mówiąc, niecodzie

LISTY OD ASTROFIZYKA | NEIL DEGRASSE TYSON

  Raz na rok mój mąż ma na moim blogu wpis specjalny, a to za sprawą książek o Astrofizyce Neila DeGrasse Tysona. Sama jeszcze nie zdecydowałam się na zapoznanie się z tytułami tegoż autora, być może jeszcze jest na to za wcześnie, jednak mój Z. Jest fanem nauki i ową nauką się interesuje. Dla niego lektura pozycji o kosmosie to nie lada gratka, dlatego też ucieszyłam się (tak samo jak i mąż), że od wydawnictwa Insignis mogliśmy otrzymać Listy od Astrofizyka . Nie przedłużam już bardziej, zostawiam Was z krótką opinią na temat powyższego tytułu. Listy od Astrofizyka to kolejna już książka Neila DeGrasse Tysona wydana przez wydawnictwo Insignis po Astrofizyce dla zabieganych , Kosmicznych zachwytach , i Kosmicznych rozterkach . Kolejny raz wydanie jest perfekcyjne. Ładna, twarda okładka, idealny rozmiar, a jeśli chodzi o ilość stron - znowu jest ich za mało. Tematyka oraz treść książki mocno odbiegają od poprzednich tytułów. Dostajemy w niej zbiór listów, korespondencji czy wpisów z

3 książki part III

Powracam do Was w niedziele z moim cyklem na temat trzech książek, które chciałabym przeczytać. Nie wiem jak Wam się on podoba, ale szczerze powiedziawszy, mnie w jakiś sposób pomaga. Przede wszystkim wiem teraz, na których książkach mi zależy bardziej, a na których mniej, systematyzuję i stopniuję swoje czytelnicze potrzeby. 3 KSIĄŻKI będą się pojawiać u mnie co tydzień w niedzielę, prawdopodobnie do końca sierpnia, ewentualnie września, kiedy kończą się moje studenckie wakacje. Ostatnio mało mnie u mnie i u Was na blogach, ale jest lato, wreszcie wychodzę z domu, w długich spodniach, chowając swoją schodzącą skórę. Mam jednak nadzieję, że choć trochę się opalę w te dwa - trzy miesiące i nie będę straszyć swoją bladością. ;) Odwiedzę Wasze blogi jak tylko się ogarnę, a planuję zrobić to jutro. Trzymajcie kciuki. Aktualnie czytam PS Kocham Cię , a raczej już kończę. I mam mieszane uczucia, chyba nieco więcej się spodziewałam po tej książce. A jakie są Wasze opinie na jej temat?