Przejdź do głównej zawartości

Kod Estery - Bernard Benyamin, Yohan Perez

BERNARD BENYAMIN, YOHAN PEREZ | KOD ESTERY | WYDAWNICTWO OTWARTE 

Książka, o której dzisiaj będę omawiała, nie jest łatwą do opisania. Jest poniekąd podróżą sentymentalną jak i historyczną czy biblijną. Czytelnik zyskuje ważną lekcję, dzięki której zaczyna się bardziej i szerzej interesować zawartym w tejże lekturze tematem. Tak przynajmniej było w moim przypadku i mam nadzieję, że niebawem będzie mi dane przeczytać coś na temat II Wojny Światowej, Holakaustu czy samych Niemczech.

Kod Estery to książka o odkrywaniu związku pomiędzy śmiercią nazistowskiego zbrodniarza Juliusa Streichera a Księgą Estery. Mężczyzna ten został skazany na śmierć w procesie norymberskim wraz z innymi dziesięcioma zbrodniarzami III Rzeszy. Przed swoją egzekucją krzyknął Żydzi będą teraz zadowoleni. To jest Purim 1946! [str. 78]. Co miało oznaczać to nawiązanie do jednego ze świąt żydowskich? Tę zagadkę będzie rozwiązywał w swoim śledztwie Bernard Benyamin, dziennikarz i producent telewizyjny. Pomysł na tę historię i materiały wstępne dał mu Yohan Perez, francuski dziennikarz śledczy i reżyser telewizyjny. Wspólnymi siłami będą splatać ze sobą wydarzenia te sprzed kilku tysięcy lat, jak i te z pierwszej połowy XX wieku. Naprawdę zadziwiające jest to, jak wiele powiązań można znaleźć pomiędzy tekstem biblijnym, a tym, co zdarzyło się w niedalekiej przeszłości. Jak dosłownie brać te wszystkie porównania, tego nie wiadomo. Na mnie, całość zrobiła wielkie wrażenie, choć na początku, tak samo jak B. Benyamin byłam sceptyczna.

A po lekturze, tak jak już wspomniałam wyżej, mam ochotę zagłębić się w książki o podobnej tematyce, które rozszerzałyby wiedzę, którą zdobyłam dzięki tej, o której dzisiaj mowa. Przytoczonych jest tu trochę historii sprzed wojny i tuż po niej. Znajdziemy także nieco o obozach koncentracyjnych, wiele o Księdze Estery i jej tłumaczeniu i interpretacjach – okazało się to dla mnie bardzo interesującym wątkiem tej powieści. Nie zabraknie również podróży sentymentalnej autora, wspomnień o rodzicach. Sama książka rozpoczyna się bardzo osobiście, poznajemy odczucia B. Benyamina i to, w jaki sposób doszło do jego spotkania z Yohanem Perezem, współautorem, a przede wszystkim pomysłodawcą Kodu Estery.
Gatunkowo książka ta jest określana jako kryminał, chociaż jak dla mnie bliższym określeniem jest po prostu literatura współczesna, non-fiction. Podobno czyta się ją lekko i z takim samym – a nawet większym – zainteresowaniem jak Kod Leonarda da Vinci, ale osobiście nie mogę się w tej kwestii wypowiedzieć, tego drugiego tytułu nie czytałam. Mogę jednak przyznać, że Kod Estery pochłania się w bardzo szybkim tempie. Być może rozpoczyna się tę książkę opornie, z wahaniem, sceptycyzmem, jednak każda kolejna strona coraz bardziej zadowala, wciąga, a następne rozdziały wydają się jeszcze bardziej fascynujące. Całość napisana i skomponowana jest lekko, jednocześnie tematyka zawarta w książce wcale taka nie jest, porusza i zaskakuje. Dodatkiem godnym uwagi są kody QR oraz wzbogacające treść fotografie, które sprawiają, że treść jest jeszcze bardziej rzeczywista i prawdopodobna, potwierdzają tezę autorów i odpowiadająca na zadane przez nich pytanie.


Polecam Kod Estery przede wszystkim tym, którzy lubią historyczne a także biblijne i religijne akcenty w książkach. 

Zachęcam do obejrzenia wywiadu związanego z książką Kod Estery

Książkę przeczytałam dzięki: 



Komentarze

  1. ,,Kod Estety'' czytałam, lecz mnie osobiście nie zaciekawił na tyle, żebym chciała więcej poznać szczegółów dotyczących procesu norymberskiego itp. Jednak nie ciekawią mnie takie tematy.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A mnie zaciekawiła właśnie ta książka bardzo mocno - i mnie to zaskoczyło, nie sądziłam, że zrobi na mnie aż takie wrażenie. ;)

      Usuń
    2. A można wiedzieć co w niej jest takiego ciekawego ? Dobrze się ja czyta i tyle. Historia pokazana jest tyko pobieżnie Dla mnie jest to książką o człowieku który powraca do wiary , "pogłębia" ja . A ostatnie 2 rozdziały psuja całkowicie cały klimat książki. Można ja przeczytać ale czy warto ?

      Usuń
    3. Muszę przyznać, że dwa ostatnie rozdziały są faktycznie zbyteczne i książka by nie ucierpiała, gdyby ich zabrakło. "Kod Estery" ogólnie mnie zaciekawił, tak jak wspomniałam. A także lektura ta zachęciła do sięgania po omówiony temat i pogłębienie swojej wiedzy.
      To, czy warto ją przeczytać, jest problemem indywidualnym. Ja osobiście się cieszę, że książka trafiła w moje ręce.

      Usuń
  2. To zdecydowanie coś dla mojej przyjaciółki! :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Z wielką chęcią po nią sięgnę, zwłaszcza że szczerze lubię takie klimaty ; )

    OdpowiedzUsuń
  4. Nie jest to dla mnie książka.. Odpuszczę ją sobie.

    in-corner-with-book.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  5. Dziękuję za recenzję. Pokrywa się z moimi odczuciami. Mnie najbardziej zaintrygował wątek o obozie w Landsbergu, który Niemcy chcą wymazać z map i pamięci. Ten nauczyciel, który wykupił część gruntów i sam konserwuje pozostałości jest naprawdę jak Don Kiszot. Panna Lala

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, ten wątek jest bardzo ważny w tej książce. Może nie dla samej treści, ale dla przekazu, dla historii i tego, co się dzieje w Niemczech. Dla mnie jest to szokujące. A nauczyciel, faktycznie niczym Don Kichot. ;)

      Usuń
  6. Odnoszę wrażenie, że to dość ciężka literatura, mimo, że chwalisz. Może kiedyś się skuszę. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Na pewno nie jest lekka. Ale jest bardzo dobrze napisana i przyjemnie sie czyta.

      Usuń

Publikowanie komentarza

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

TRZY METRY NAD NIEBEM (2010)

HISZPANIA | MELODRAMAT/DLA MŁODZIEŻY | 2010 Z produkcjami Hiszpańskimi jeszcze w sumie nie miałam przyjemności się zapoznać. Jednak w ramach mojego postanowienia na ten rok, sięgnęłam po Trzy metry nad niebem , film, który jest ekranizacją powieści o tym samym tytule autorstwa Federico Moccia. Co prawda książki nie czytałam, ale ze względu na to, że nie mam jej w planach, skusiłam się na ten film. 

NIE ZAŚMIECAJ SWOJEJ BIBLIOTECZKI

Zawsze podziwiałam duże, bogate biblioteczki. Marzyłam również o swojej, która będzie miała wiele wartych zachodu dzieł w swoich zbiorach. Teraz jednak nieco się zmieniło. To nie tak, że przestałam zbierać książki, kupować, czy w ogóle lubić. Kilka ładnych lat od początku mojego książkoholizmu minęło i przyszedł czas na zmiany. Przede wszystkim, racjonalizm należy w życie wcielić. Ale jak?

WYPYCHACZ ZWIERZĄT | JAROSŁAW GRZĘDOWICZ

Zapewne każdą swoją opinię o książkach z opowiadaniami rozpoczynam tymi samymi słowami, a mianowicie: opowiadania to nie mój żywioł . Mimo to, dość często po tego typu formę literackiego wyrazu sięgam, co jest istnym zaprzeczeniem powyższych słów. Opowiadania stają się mi coraz bliższe i coraz bardziej mnie ciekawią, nawet (a może zwłaszcza?) takie, które zupełnie nie leżą w moim standardowym gatunku literackim. O Jarosławie Grzędowiczu słyszałam już wcześniej i dochodziły do mnie opinie, iż jego książki są dobre – a nawet bardzo dobre. Jednak dopiero wznowienie jego opowiadań z 2008 roku Wypychacz zwierząt , skusiło mnie do sięgnięcia po owy zbiór czego w ogóle nie żałuję. Przede wszystkim, nie czuje się podczas lektury tego, że kilkanaście lat minęło od premiery, a same opowiadania wydają się „na czasie” i aktualne. Grzędowicz w Wypychaczu zwierząt zaprezentował sporą próbkę swoich twórczych możliwości, bo aż 13 historii serwuje czytelnikowi, a każda z nich jest zupełnie inna. Są