Przejdź do głównej zawartości

Wieczna tęsknota - Elizabeth Chandler

Chciałabym poinformować, że w tej recenzji pojawi się zapewne spojler tego, co było w poprzednich tomach, także Ci, którzy nie czytali serii, a mają w planach, mogą się zbyt wiele dowiedzieć... 
 
ELIZABETH CHANDLER | WIECZNA TĘSKNOTA | TOM 4 | WYDAWNICTWO DOLNOŚLĄSKIE

Szczerze powiedziawszy, niektóre kontynuacje poszczególnych historii wydają się naciągane. Takie wrażenie miałam przy okazji serii Pocałunek anioła Elizabeth Chandler. Opowieść powinna zakończyć się na trzeciej książce, co lepiej wpłynęłoby na cały odbiór tego, co zaplanowała dla swoich czytelników autorka. Jednak [jak widać] czwarta część była bardzo ważna i musiała zostać stworzona, ale jak dla mnie niepotrzebnie. Wynikło z tego tylko tyle, że dostajemy słodko – gorzką opowiastkę o miłostkach nastolatków.

Minął już rok od wypadku Tristana i Ivy. Nastolatka wraz ze swoim chłopakiem Willem i Beth pracuje w kurorcie. Poprzez zabawę planszą ouija, dziewczyny myślą, że wpuściły do swojego świata duszę Gregory'ego, którego w ubiegłe wakacje ogarnęło pragnienie zemsty na Ivy, przez co sam zginął. Czy grozi im niebezpieczeństwo? Tristan wykonał swoją misję i jego dusza opuściła ziemię. Teoretycznie, wszystko wróciło do normy... Ale właśnie tylko w teorii. Główna bohaterka wraz ze swoją najlepszą przyjaciółką mają wypadek, a Ivy o mało nie umiera. Uratował ją dając pocałunek życia właśnie Tristan, z czego wynikną konsekwencje.

Po tym zdarzeniu nic już nie będzie takie samo. Nastolatka pozna chłopaka, który mocno pobity i nieprzytomny został odnaleziony na plaży. Nie pamięta swojej tożsamości, także nazwano go po prostu Guy. Dziewczyna pomaga mu uciec ze szpitala, a także spotyka się z nim, co nie podoba się jej chłopakowi, Willowi a tym bardziej Beth. Koleżanka zaczyna się zachowywać dość dziwnie, jednak to Ivy jest postrzegana przez pryzmat nienormalności, gdyż dostrzega swojego zmarłego chłopaka w nowo poznanym nieznajomym. Czy wyniknie z tego coś dobrego i czy przeczucia nastolatki są słuszne?

Jak dla mnie, tak jak zaznaczyłam w pierwszym akapicie, cała historia powinna się skończyć na części trzeciej. Gregory umarł, dusza Tristana opuściła ziemię, a Ivy odnalazła szczęście w swoim obrońcy, Will'u. Wieczna tęsknota w tym przypadku dodała niepotrzebnych emocji, a także skomplikowała relacje między dziewczyną a ich bliskimi. Niemniej jednak, ta niewielka książeczka tak samo wciągnęła mnie jak jej poprzedniczki, zaskoczył mnie pomysł na jej fabułę, ale trochę pożałowałam, że nie została ona ułożona dla całkowicie nowej powieści i bardziej rozbudowana. Ten tom tak samo jest ckliwy, smutny i jednocześnie zbyt przesłodzony. Styl pisarki jest banalny, a narracja jest pierwszoosobowa i cały obraz widzimy oczami Ivy. Pozwala nam to wczuć się bardziej w to, co przeżywa właśnie główna bohaterka, poznać jej rozterki, ale z drugiej strony, muszę przyznać, że momentami, drażniła mnie ona swoją niedojrzałością i ślepą wiarą w swoje przypuszczenia.

Elizabeth Chandler przedstawiła nam wieczną tęsknotę, siłę miłości i pragnienie bycia razem. Przypuszczam, że młodsi odbiorcy będą czerpać z tego tomu więcej przyjemności niż ja. Być może nie lubię jak coś jest pisane na siłę, albo fabuła [jak w tym przypadku] zmarnowana. Pomysł mógłby zostać śmiało wykorzystany przy okazji innego dzieła... ale o tym już napisałam wyżej...



Za książkę dziękuję:

Komentarze

  1. Ja się w takim razie wstrzymam z wczytywaniem w recenzję. Miałam okazję poznać pierwszą część serii i zamierzam sięgnąć po kolejne tomy. Pocałunek anioła czytało mi się bardzo miło i szybko. Taka lekka lektura na jeden wieczór. Ciekawa jestem czy dalej również tak będzie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Serie sie ogólnie rzecz biorąc czyta miło i przyjemnie, daje dużo rozrywki. :)

      Usuń
  2. Przeczytałam w całości jak dotąd tylko tom pierwszy, i nie ciągnie mnie dalej. Dialogi, bohaterowie i trochę banalna fabuła. I niby dałam piątkę (w skali na 10), ale kiedy zaczęłam czytać część drugą, odrzuciłam ją po paru stronach. Dlatego podziękuję dalszym tomom ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Te książki maja w sobie coś takiego, że można je przeczytać od razu, albo po kilku stronach odrzucić. ;) Ja dałam im szansę. ;)

      Usuń
  3. Odpuściłam ową serię całkowicie, zupełnie do mnie nie przemawia.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

1000 lat po Ziemi (2013)

USA | PRZYGODOWY/Sci-Fi | 2013 Przed obejrzeniem tej produkcji nie interesowałam się jej oceną oraz opiniami krążącymi po Internecie. Chciałam mieć wolny od interpretacji i ocen umysł. Sądzę, że wyszło mi to na dobre. Nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać, na co nastawiać. Lubię być zaskakiwana przez twórców. Lubię, kiedy świat przedstawiony różni się od tego, w którym żyjemy. Jednak za fantastyką i filmami przygodowymi nie przepadam jakoś szczególnie, nieraz tylko robię dla nich wyjątek. Poznajcie moją opinię na temat: 1000 lat po Ziemi .

TRZY METRY NAD NIEBEM (2010)

HISZPANIA | MELODRAMAT/DLA MŁODZIEŻY | 2010 Z produkcjami Hiszpańskimi jeszcze w sumie nie miałam przyjemności się zapoznać. Jednak w ramach mojego postanowienia na ten rok, sięgnęłam po Trzy metry nad niebem , film, który jest ekranizacją powieści o tym samym tytule autorstwa Federico Moccia. Co prawda książki nie czytałam, ale ze względu na to, że nie mam jej w planach, skusiłam się na ten film. 

Merida Waleczna (2012)

Tytuł: Merida Waleczna / Brave Premiera: 21 czerwca 2012 (świat), 17 sierpnia 2012 (Polska) Produkcja: USA Reżyseria: Mark Andrews, Brenda Chapman Scenariusz: Brenda Chapman, Irene Mecchi, Mark Andrews, Steve Purcell Reżyser dubbingu: Wojciech Paszkowski Dialogi w polskim dubbingu: Jakub Wecsile Bohaterowie: Merida – Dominika Kluźniak I Elinor – Dorota Segda Król Fergus – Andrzej Grabowski Lord Dingwall – Mieczysław Morański Lord MacGuffin – Sylwester Maciejewski Lord Macintosh – Krzysztof Kiersznowski Młody MacGuffin – Cezary Kwieciński Młody Macintosh – Jan Bzdawka Miałam dzisiaj tę przyjemność pójścia do kina ze swoją siostrzenicą. Mamy niedaleko – musiałyśmy tylko wyjść z domu, przejść kilka kroków, przez parking i... już byłyśmy na miejscu w mniej niż minutę. W tak doborowym towarzystwie, każda produkcja wychodzi jeszcze lepiej. A teraz, na świeżo po seansie opowiem Wam o Meridzie Walecznej , która porwała moje małe serduszko. Za