Przejdź do głównej zawartości

TERAPEUTKA | BEV THOMAS


Pierwsza rzecz jaka nasuwa mi się na myśl, kiedy patrzę na okładkę książki Terapeutka jest chcę mieć taki komplet – fotel i podnóżek! Oczywiście do czytania;)
A tak zupełnie na poważnie, książkę włączyłam całkowicie w ciemno, bez czytania opisu, uznałam – patrząc tylko na gatunek – że tego teraz potrzebuję. Czy potrzebowałam? Tak. Czy książka przypadła mi do gustu? I tak i nie.

Przez to, że wiadome jest czytelnikowi, że coś się wydarzy książkę czyta się szybko i z chęcią, nie patrząc na to, że po drodze nudniejszych fragmentów nie brakuje. Jednak czasami tak bywa w przypadku thrillerów psychologicznych, że mają one swoje postoje. I raz są trudniejsze do zaakceptowania raz bez problemu do przetrwania. Momentami książka Bev Thomas jest zwyczajnie przegadana, z jednej strony jest to męczące, może trochę nudne, ale... z drugiej ma się wrażenie, że główna bohaterka zwierza się nam, z nami rozmawia jak na kozetce u psychologa.

Ruth Harland jest terapeutką, a dokładniej, jest dyrektorką w przychodni terapeutycznej, jest wzorowym pracownikiem. Tak można by pomyśleć. Nikt z jej współpracowników jednak nie wie, że ostatnie miesiące, a nawet lata nie należały dla niej do łaskawych. Kobieta przeżywa zaginięcie syna, w wielu mijanych osobach widzi go, bowiem marzy, że ten wróci. Pewnego dnia do gabinetu głównej bohaterki trafia chłopak łudząco podobny do jej syna, Toma. Ruth doskonale wie, że powinna przerwać terapię, wysłać pacjenta do innego specjalisty, jednak pokusa oglądania na sesjach namiastki swej pociechy jest silniejsza.

Książka ma wzloty i upadki. Znaczna jej część to czekanie na to, co ma się wydarzyć. Główna bohaterka opowiada nam wydarzenia ze swojego życia rodzinnego, z urodzenia dzieci ich dorastania, a następnie z ich poczynań w wieku nastoletnim. Powoli, powolutku wyjawiane są nam, czytelnikom, szczegóły zaginięcia chłopaka, a tym samym coraz głębszy dołek w jaki wpadła Ruth. Traktuje się czytelnika tutaj jako właśnie terapeutę, bowiem kobieta się zwierza, być może szuka wsparcia i zrozumienia. Jest to dla mnie ciekawy efekt, spotęgowany u mnie tym, że poznawałam treść książki w formie audio, tym bardziej mając wrażenie, że łączy nas z bohaterką wspólna sesja.

Terapeutka Bev Thomas jest całkiem zwyczajną, może nawet przeciętną książką, z którą tylko przez chwilę można się związać emocjonalnie. Ciekawsze w niej jest czekanie na to, co może się wydarzyć niż same wydarzenia, które faktycznie miały miejsce. Autorka jednak porusza w swojej powieści bardzo ważny temat zaginięć, który może dotyczyć wielu osób i można zwrócić na niego uwagę.

Podejrzewam niestety, że gdybym miała do czynienia z książką papierową, to mogłabym nie doczytać jej do końca, albo mogłabym ją porzucić i czytać inne książki, i powoli sączyć powyższą lekturę. Audiobook w tym wypadku był dobrym rozwiązaniem, bo czytałam Terapeutkę tak przy okazji. Wydaje mi się, że potencjał był duży, Bev Thomas miała sporą wizję, jednak pogubiła się w monologu głównej bohaterki.

Tak jak wspomniałam wyżej, mam mieszane uczucia co do tej książki i sama nie wiem czy chciałabym ją polecić dalej. Myślę, że jest wiele innych ciekawszych, bardziej wpływających na emocje thrillerów psychologicznych... To też nie jest taka książka, która zawodzi, bo dzieje się coś dziwnego albo niedorzecznego. Chodzi o to, że zwyczajnie bywa nudna, monotonna i przegadana.

Komentarze

  1. Bardzo ciekawy zabieg na poprowadzenie narracji tak, by czytelnika potraktować jak terapeutę. To wzbudza moją ciekawość tej książki. Choć na przeciętne lektury szkoda mi czasu. Tyyyle książek czeka, które wprost muszę przeczytać. :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Raczej nie sięgnę po tę książkę, nie lubię przegadanych historii. Taki fotel i podnóżek to też moje marzenie ❤️

    OdpowiedzUsuń

Publikowanie komentarza

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

SERYJNI MORDERCY | MICHELLE KAMINSKY

Ostatnio zrobiło się u mnie kryminalnie i morderczo na tyle, że mąż zaczął się mnie bać. A będąc całkowicie szczerą tudzież poważną, to faktycznie temat morderstw mnie pochłonął i jakoś dobrze czyta mi się o zbrodniach. Wiem, brzmi okropnie. Jednak jak sama Michelle Kaminsky w książce Seryjni mordercy pisze „...seryjni mordercy nas fascynują i przerażają. Myśl o nich nieraz prześladuje nasze umysły...”* I możliwe, że tak jest troszkę u mnie, że zaczęłam śledzić prawdziwe historie i przestać nie umiem.

Na blogu niedawno wspominałam o książceRozmowy z seryjnymi mordercami, która jest jakby zupełnym przeciwieństwem tej, o której dzisiaj Wam nieco napiszę. Tytuł Seryjni mordercy Michelle Kaminsky ma bardzo specyficzną formę, bardzo skrótową i momentami ma się wrażenie, że czyta się poszczególne strony z Wikipedii. Jest to zbiór stu pięćdziesięciu pytań i odpowiedzi z kategorii kryminalnej. Im dalej w treść książki czytelnik się zagłębia, tym mroczniejsze tajemnice morderstw poznaje i całk…

OPIEKUNOWIE | DEAN KOONTZ

Lubię słuchać audiobooków podczas spacerów z córką. I chyba wiele razy o tym wspominałam tutaj ;) Jest to dla mnie niejednokrotnie możliwość przeczytania książki, na którą nie mam czasu w normalnym trybie. I właśnie szukając czegoś do posłuchania, trafiłam na tytuł Opiekunowie. Dean Koontz dotychczas był dla mnie autorem, którego znałam jedynie z nazwiska, nie wiedziałam czy to, co tworzy może mnie zainteresować. Okazało się, że jak najbardziej. Jego książka całkowicie przypadła mi do gustu i chociaż staram się nie słuchać niczego powyżej 7 godzin (jakoś samo tak wychodzi, ale przestaję już patrzeć na czas audiobooków!), to 12 godzin słuchania jego powieści było samą przyjemnością.

No dobra, przyjemnością, to może duża przesada, bo historia łatwa ani lekka, ani tym bardziej przyjemna nie jest. Jest niepokojąca, a przede wszystkim niebezpieczna. Występuje w niej wiele niebezpieczeństw zarówno ze strony ludzi śmiertelnych jak i istot, w których DNA grzebano.

Akcja rozpoczyna się kiedy…

UNORTHODOX (2020)

Po naszej rewelacyjnej, choć nie łatwej przygodzie z serialem Niemożliwe, skusiliśmy się z mężem na obejrzenie Unorthodox, o którym jest dość głośno ostatnio. Tym razem serial ma cztery odcinki, więc można całość zobaczyć w jeden – dwa wieczory.

Nie było łatwo, powiem szczerze. A jest to związane z tematyką, jaką podejmuje produkcja. Jednak postanowiliśmy z mężem przebrnąć przez serial, bowiem uznaliśmy, że dla prawdy warto się czasem lekko pomęczyć. Tak, serial Unorthodox jest inspirowany prawdziwymi wydarzeniami opisanymi w książce Deborah Feldman o tym samym tytule. Jak się po czasie okazało, słowo inspiracja jest dość kluczowe, co zdecydowanie może być ogromnym minusem całości.

Główna bohaterka Estera ucieka z Nowego Jorku od swojego męża, od społeczności ortodoksyjnych Żydów, w której żyje. Trafia do Berlina, gdzie spotyka otwartych ludzi ze szkoły muzycznej i dostaje od nich całe mnóstwo pomocy. Serial charakteryzuje się masą zbiegów okoliczności, bo nie da się ukryć, główna b…