Przejdź do głównej zawartości

KRUCHE ŻYCIE | PROFESOR STEPHEN WESTABY

Chyba bardzo dawno na tym blogu nie było opinii o książce medycznej, oj dawno.

Idealnie się jednak złożyło, że najpierw przeczytałam Sprawy sercowe, a następnie zabrałam się za nowość od wydawnictwa SQN, czyli Kruche życie. Oby dwa tytuły są o operacjach serca, o wielkich dokonaniach oraz po prostu o ratowaniu komuś życia, czasami mimo wszystko. Dla mnie świetnym rozwiązaniem było właśnie takie (całkiem przypadkowe z mojej strony) przeczytanie powyższych lektur, gdyż najpierw poznałam historie poszczególnych zabiegów, w bardziej podręcznikowy sposób, a następnie profesor Stephen Westaby pokazał mi niektóre z nich od bardziej ludzkiej strony.

Autor Kruchego życia jest kardiologiem, mającym wielkie serce do zawodu, który wybrał dla siebie. To taki człowiek z pasją, który jednocześnie na kartach swojej książki nie robi z siebie bohatera, tylko zwykłego lekarza, który potrafi nieraz zdziałać cuda i podjąć się czegoś, czego podejmować nie chce się nikt.
Profesor Westaby pisze w lekki i naprawdę wciągający sposób. Jego dzieło czyta się jak najlepszą powieść, jednak fakt, że są to autentyczne przeżycia różnych pacjentów może niejednokrotnie zasmucić i zadziwić. To, co uderza podczas lektury to siła, zarówno kardiologa, który z pasją i oddaniem wchodzi na salę operacyjną, a także siła pacjentów, którzy pozwalają nieraz na eksperymenty na swoim schorowanym ciele. Niektóre historie są wzruszające i poruszające, aż ciężko opisać teraz emocje jakie mogą towarzyszyć podczas czytania.

Kruche życie, to książka dla osób, które lubią poznawać tajemnice zawodów, historie różnych odkryć medycznych. Powyższy tytuł czyta się naprawdę dobrze, bo profesor Stephen Westaby operuje zwięzłym stylem, porusza wiele czułych strun czytelnika, a przede wszystkim sprawia, że ciężko oderwać się od lektury.

Jest to też tytuł, od którego można rozpocząć swoją przygodę z książkami o tematyce medycznej. Nie jest drastyczna, choć bardzo ujmująca. Jest lekka i wciągająca, jednak trzeba się liczyć z tym, że nie tylko mówi o sukcesach.


Komentarze

  1. Doskonale odniosłaś się do tego, co myślę udowodniło doskonały balans tej literatury, która jednocześnie oddaje nieprzewidywalność chwili i życia, a jednocześnie bez wzniosłości opisuje momenty pomiędzy. Wszystko naszpikowane emocjami, ale zróżnicowanymi. Przez co nie jesteśmy obojętni wobec tej literatury, ale z drugiej strony nie jest wyłącznie uderzeniem w splot słoneczny.

    OdpowiedzUsuń

Publikowanie komentarza

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

POWRÓT Z BAMBUKO | KATARZYNA NOSOWSKA

Kiedy sięgałam po książkę Powrót z Bambuko Katarzyny Nosowskiej, czułam niezwykłą ekscytację. Miałam gorszy dzień i szukałam jakiegoś pocieszenia. Pamiętając, że A ja żem jej powiedziała... było i na poważnie i na śmiesznie, myślałam, że tym razem z książką Nosowskiej będzie tak samo. Myliłam się. 
Ta książka nie pociesza, nie podnosi na duchu. 
Ta książka dołuje. 
Ale to dołowanie się nie prowadzi do niczego złego, a wręcz przeciwnie. Prowadzi ono do ogromu myśli i analizy otaczającego nas świata. 
Powyższy tytuł poznawałam w formie audio, a czytała go autorka i dawała mu jeszcze większe wydźwięk i duszę. Trochę jednak żałowałam, że nie byłam w stanie śledzić tekstu oczami, że nie mogłam trzymać fizycznej książki i zaznaczać w niej cytatów. Znaczników byłoby naprawdę dużo. 

Jeżeli tak jak ja, czekaliście na kontynuację A ja żem jej powiedziała..., chcieliście książkę w tym samym klimacie, to się zawiedziecie. A raczej… nie zawiedziecie się w ogóle! Ja się nie zawiodłam, ja się dostosował…

PAŹDZIERNIK Z DRESZCZYKIEM

Cześć!Październik jest zdecydowanie moim ulubionym miesiącem, i nie chodzi mi tylko o to, że na jego początku mam urodziny. Koniec października jest dla mnie również ekscytujący, bo jest wtedy... Halloween, a ja uwielbiam to święto duchów. Co roku sobie obiecuję, że w jego trakcie przeczytam książki z gatunku horroru, coś z dreszczykiem i nutką niepewności. I w tym roku w końcu zrobię sobie mały maraton literatury grozy, bo czemu nie? Zatem zagrzebię się pod kocem, może przebiorę się w strój czarownicy raz czy dwa, aby dodać sobie innych wrażeń igrając z prawem. No i poczytam. Moje plany czytelnicze na październik nie będą jakieś ogromne, bo zdaję sobie sprawę, że nie mam takiej siły przerobowej jaką bym chciała. Jestem zdania, że lepiej sobie zaplanować mniej, a zrobić więcej, niż postąpić odwrotnie i się rozczarować i mieć do samej siebie pretensje.  Na listę wciągnęłam cztery tytuły, które już są u mnie w bibliotecznych zbiorach i tylko czekają aż po nie sięgnę. Grzesznik Artura Urb…

Cześć, jestem Klaudia i mam 28 lat ;)

Cześć!Tak jak widzicie w tytule tego posta, dzisiaj o 7:15 skończyłam 28 lat. Postanowiłam stworzyć z tej okazji tego posta, bo w sumie rzadko kiedy piszę tutaj o sobie, a chyba miło będzie, kiedy ten blog nie będzie aż taki anonimowy, prawda? Jestem Klaudia, jestem zakochana w książkach, ale to pewnie wiecie. Kocham też zdjęcia i świat niejednokrotnie oglądam poprzez obraz. Muszę się nauczyć nosić ze sobą aparat, ale czasem nie jest to łatwe. Jestem też manualna, kocham pisać w zeszytach, mieć mnóstwo długopisów i pisaków. Aktualnie w mojej głowie miesza się kilka historii i staram się je ogarnąć, aby je spisać, chociażby do szuflady. Jestem mamą zakochaną w córce i starającą się nauczyć ją miłości do książek. Na razie się to udaje i jestem z Jagienki dumna. Odkrywam w sobie kobiecość, bo wiecznie widzę w sobie małą dziewczynkę, która stara się być dorosła. Powoli zaczynam siebie lubić, ale to nie jest proste. 
A Ty kim jesteś?