Przejdź do głównej zawartości

Ptaszydło - Max Bentow


MAX BENTOW | PTASZYDŁO | WYDAWNICTWO DOLNOŚLĄSKIE



Przyznaję się. Jestem uzależniona od wszelkiego rodzaju kryminałów i thrillerów, a te interesują mnie jeszcze bardziej, jeżeli mają w sobie brutalne morderstwa i ciężkie wspomnienia bohaterów sprzed lat. Taki fetysz. Czuję się niczym oprawca, na którego oczach zabijane są bardziej lub mniej winne ofiary.
Ptaszydło, którego autorem jest niemiecki pisarz Max Bentow, jest książką która wciąga od pierwszych swoich stron. Poznajemy Nilsa Trojana, komisarza niesztampowego, bardzo różniącego się od tych głównych, niezwyciężonych bohaterów. Ów mężczyzna nie ma poukładanego życia osobistego, jest po rozwodzie, ciągle jest zajęty pracą, przez co brakuje mu czasu dla nastoletniej córki. Dodatkowo, w tajemnicy przed kolegami z pracy i rodziną, chodzi na terapię do psychologa, cierpi na napady strachu i nawiedzają go przerażające sny. Odczuwa na sobie ogromną presję. Czy właśnie taki bohater może prowadzić śledztwo i szukać seryjnego, okrutnego mordercy? Okazuje się, że tak.

W jednej z berlińskich dzielnic dochodzi do brutalnego morderstwa, zamordowaną kobietę pozbawiono włosów, a na miejscu zbrodni pozostawiony został mały, oskubany z piór ptaszek. Owy gil, tak samo jak ogolone głowy ofiar, jest elementem powtarzającym się w przypadku kolejnych morderstw, nie będzie ich mało, a każde z nich, okaże się tak samo okrutne i bezwzględne. Nils Trojan, po swoim publicznym wystąpieniu odnośnie prowadzonego śledztwa, będzie szantażowany przez zwyrodnialca. Razem ze swoją terapeutką, wpadną na pewien trop, który jakoby będzie kolejną częścią wspólną wszystkich zbrodni. Ale to nie wystarcza, aby złapać tego szaleńca, wydaje się, że nic nie ujdzie jego uwadze, ciągle jest o krok przed policjantami. Na pewno, muszę przyznać, że spodobało mi się to, iż Nils Trojan, nie odgrywał superbohatera i nie ukrywał pogróżek przed policją, a od razu działał rozsądnie, jest to coś, co mnie zaskoczyło, bowiem zazwyczaj w tego typu książkach mamy do czynienia z osobami działającymi wyłącznie na własną rękę. Akcja jest dynamiczna, przeplatana nieco wolniejszymi momentami, ale ogólnie, całość czyta się szybko. Jest to zasługa świetnego warsztatu pisarskiego autora, a także dobrze skomponowanej i przemyślanej powieści. Osobiście nie dostrzegam w tej powieści wad, które by mi przeszkadzały czy drażniły. Motyw z włosami skojarzył mi się z książką, którą czytałam prawie dwa lata temu i oczywiście ją recenzowałam na blogu, mowa tutaj o Dziewczyny, których pożądał. Ale to jedyne podobieństwo pomiędzy tymi dwoma tytułami.


Uważam, że Ptaszydło zasługuje na chwilę uwagi od każdego fana kryminałów i okrutnych zbrodni. Mnie ta powieść wciągnęła, a autor poprzez swój sposób pisania, od razu przypadł do gustu. Tytuł ten jest pierwszym z serii o berlińskim komisarzu, zatem nie mogę się doczekać, kiedy ukażą się kolejne części. Polecam. 

Za książkę dziękuję:






Komentarze

  1. Ja nie często sięgam po kryminały, ale zdaża się i jest to mój czwarty ulubiony gatunek;) Oprócz brutalnych morderstw lubię psychopatów... Skoro w Ptaszydle odnalazlabym to pierwsze to na pewno czytałoby mi się dobrze;) Jak gdzieś zobaczę, to będę miała na uwadze ^^

    OdpowiedzUsuń
  2. Mam takie samo uzależnienie. :) Jeśli chodzi o niemieckie kryminały, to dotychczas czytałam tylko książki Link, więc z chęcią poznam kolejnego niemieckiego autora.

    OdpowiedzUsuń
  3. Dawno nie czytałam dobrego kryminału. Z chęcią przeczytam tę książkę.

    OdpowiedzUsuń
  4. ,,Ptaszydło'' mam w wersji audiobooka, dzięki tobie i to będzie moje pierwsze w życiu słuchowisko, ale mam nadzieję, że odbiorę je całkiem pozytywnie, ale tego dowiem się już niebawem, jak tylko skończę 2 zaległe książki do recenzji.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam nadzieję, że to słuchowisko będzie udane, jestem ciekawa jak jest przeczytane. ;) Książka mi się podobała, także wydaje mi się, że Tobie też się spodoba. ;)

      Usuń
  5. Kryminały też lubię, jakoś mam do nich słabość, dlatego chętnie przyjrzę się "Ptaszydłu". Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja też mam do nich słabość... no i uzależniłam się od nich. ;)

      Usuń
  6. ogólnie lubię kryminały, ale czasem przypomina mi się ich treść w najmniej odpowiednim momencie i to już bywa gorsze. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Czuję się jak najbardziej zainteresowana. Sama jestem wielką fanką mocniejszej literatury i chętnie sięgam po kolejne pozycje :)
    pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  8. Bardzo wiele dobrego słyszałam o tej książce, więc być może kiedyś ją przeczytam.
    Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
  9. Lubię książkę z przytupem, więc z radością przeczytam :)

    OdpowiedzUsuń

Publikowanie komentarza

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

TRZY METRY NAD NIEBEM (2010)

HISZPANIA | MELODRAMAT/DLA MŁODZIEŻY | 2010 Z produkcjami Hiszpańskimi jeszcze w sumie nie miałam przyjemności się zapoznać. Jednak w ramach mojego postanowienia na ten rok, sięgnęłam po Trzy metry nad niebem , film, który jest ekranizacją powieści o tym samym tytule autorstwa Federico Moccia. Co prawda książki nie czytałam, ale ze względu na to, że nie mam jej w planach, skusiłam się na ten film. 

NIE ZAŚMIECAJ SWOJEJ BIBLIOTECZKI

Zawsze podziwiałam duże, bogate biblioteczki. Marzyłam również o swojej, która będzie miała wiele wartych zachodu dzieł w swoich zbiorach. Teraz jednak nieco się zmieniło. To nie tak, że przestałam zbierać książki, kupować, czy w ogóle lubić. Kilka ładnych lat od początku mojego książkoholizmu minęło i przyszedł czas na zmiany. Przede wszystkim, racjonalizm należy w życie wcielić. Ale jak?

WYPYCHACZ ZWIERZĄT | JAROSŁAW GRZĘDOWICZ

Zapewne każdą swoją opinię o książkach z opowiadaniami rozpoczynam tymi samymi słowami, a mianowicie: opowiadania to nie mój żywioł . Mimo to, dość często po tego typu formę literackiego wyrazu sięgam, co jest istnym zaprzeczeniem powyższych słów. Opowiadania stają się mi coraz bliższe i coraz bardziej mnie ciekawią, nawet (a może zwłaszcza?) takie, które zupełnie nie leżą w moim standardowym gatunku literackim. O Jarosławie Grzędowiczu słyszałam już wcześniej i dochodziły do mnie opinie, iż jego książki są dobre – a nawet bardzo dobre. Jednak dopiero wznowienie jego opowiadań z 2008 roku Wypychacz zwierząt , skusiło mnie do sięgnięcia po owy zbiór czego w ogóle nie żałuję. Przede wszystkim, nie czuje się podczas lektury tego, że kilkanaście lat minęło od premiery, a same opowiadania wydają się „na czasie” i aktualne. Grzędowicz w Wypychaczu zwierząt zaprezentował sporą próbkę swoich twórczych możliwości, bo aż 13 historii serwuje czytelnikowi, a każda z nich jest zupełnie inna. Są