Przejdź do głównej zawartości

Kółko się pani urwało | Jacek Galiński

 Kiedy tylko rozpoczęłam swoją przygodę z książką Kółko się pani urwało, przeraziłam się, że wpadłam w kłopoty i jej nie skończę. Mam bowiem uczulenie na takie starsze panie, jaką niewątpliwie jest pani Zofia, główna bohaterka debiutu Jacka Galińskiego. Jednak im dalej w fabułę, tym bardziej się wciągałam, a także zaczynałam dostrzegać zalety tej hetery i nawet zaczęła mnie ona bawić.

Komedia kryminalna jak dotąd była dla mnie gatunkiem nieznanym i niezbadanym. Okazało się jednak, że jak najbardziej ten dziwoląg mnie oczarował zarówno pod kątem fabularnym jak i rozrywkowym. Bo jak niby miałaby mnie nie bawić starsza pani, która wszędzie zabiera swój wózeczek zakupowy, która nie boi się przestępców i odpyskować potrafi? Z jednej strony jest to rezolutna starsza pani, która ma umysł ostry jak brzytwa oraz więcej energii niż by się mogło wydawać. A z drugiej, staruszka ta ma również ostry jak brzytwa język i mówi innym to, co jej ślina na język przyniesie. Tylko jej komentarze nie zawsze (a raczej prawie nigdy!) są przychylne i czytelnik musi się przyzwyczaić do stylu bycia i wizji świata starszej pani.

Pewnej soboty pani Zofia wraca zdenerwowana ze sklepu, gdyż kurczak na promocji się skończył. Jeżeli myślała, że dzień gorszy być nie może, to była w błędzie, ponieważ wjeżdżając windą na pierwsze piętro kamienicy dostrzegła, że w jej mieszkaniu nie ma drzwi, a w środku panuje ogromny bałagan. Okradli ją i zbezcześcili pamiątki po jej mężu, Henryku. Podążając głosem intuicji jest niemalże pewna, że jej biżuterię oraz odłożone pieniądze dla wnuka ukradł sąsiad bez nogi, stary pijaczyna. Jakież było jej zdziwienie, gdy zastaje mężczyznę nieżywego w swoim mieszkaniu, do którego wcześniej się włamała. Taka to właśnie staruszka sprytna, która wytrychem potrafi się posługiwać. W taki właśnie sposób rozpoczyna się przygoda pani Zofii ze światem przestępczym.

Zaciekawieni?
 

Jacek Galiński stworzył nieszablonową historię, której główną bohaterką i jednocześnie narratorką jest emerytka. I jak mogliście się przekonać z poprzednich akapitów, kobieta ta nie jest zwyczajna i banalna, o nie! Z taką kobietą nigdy nie chcielibyście mieć do czynienia. I może na kartach powieści charakter bohaterki jest ciężki i czytelnik może mieć problemy z akceptacją starszej pani, to jednocześnie kibicuje się jej, aby dorwała bandziorów, a pomysłów na to ma niemało.
Humor w Kółko się pani urwało jest mocny, sarkastyczny, a co najważniejsze, wyrażany przez starszą panią. Autor przemyca jej ustami komentarze odnoszące się do realiów świata, więc przy lekturze można sobie podumać na przykład na temat publicznej służby zdrowia czy drogich restauracji. Pingpongi słowne bawią i niejednokrotnie prychałam z rozbawienia nad tokiem myślenia pani Zofii.

Tak jak wspomniałam, początek z książką Galińskiego nie był dla mnie łatwy, ale historia się rozkręciła, a ja nie mogłam się oderwać od lektury. Śmiałam się i pomimo mieszanych uczuć do głównej bohaterki, kibicowałam jej w zmaganiach ze światkiem przestępczym. Jeżeli jeszcze nie mieliście do czynienia z komedią kryminalną, a jesteście otwarci na nowe gatunki, serdecznie polecam powyższy tytuł. Mam nadzieję, że nie pożałujecie ;) 


Komentarze

Zobacz również:

TRZY METRY NAD NIEBEM (2010)

HISZPANIA | MELODRAMAT/DLA MŁODZIEŻY | 2010 Z produkcjami Hiszpańskimi jeszcze w sumie nie miałam przyjemności się zapoznać. Jednak w ramach mojego postanowienia na ten rok, sięgnęłam po Trzy metry nad niebem , film, który jest ekranizacją powieści o tym samym tytule autorstwa Federico Moccia. Co prawda książki nie czytałam, ale ze względu na to, że nie mam jej w planach, skusiłam się na ten film. 

NIE ZAŚMIECAJ SWOJEJ BIBLIOTECZKI

Zawsze podziwiałam duże, bogate biblioteczki. Marzyłam również o swojej, która będzie miała wiele wartych zachodu dzieł w swoich zbiorach. Teraz jednak nieco się zmieniło. To nie tak, że przestałam zbierać książki, kupować, czy w ogóle lubić. Kilka ładnych lat od początku mojego książkoholizmu minęło i przyszedł czas na zmiany. Przede wszystkim, racjonalizm należy w życie wcielić. Ale jak?

WYPYCHACZ ZWIERZĄT | JAROSŁAW GRZĘDOWICZ

Zapewne każdą swoją opinię o książkach z opowiadaniami rozpoczynam tymi samymi słowami, a mianowicie: opowiadania to nie mój żywioł . Mimo to, dość często po tego typu formę literackiego wyrazu sięgam, co jest istnym zaprzeczeniem powyższych słów. Opowiadania stają się mi coraz bliższe i coraz bardziej mnie ciekawią, nawet (a może zwłaszcza?) takie, które zupełnie nie leżą w moim standardowym gatunku literackim. O Jarosławie Grzędowiczu słyszałam już wcześniej i dochodziły do mnie opinie, iż jego książki są dobre – a nawet bardzo dobre. Jednak dopiero wznowienie jego opowiadań z 2008 roku Wypychacz zwierząt , skusiło mnie do sięgnięcia po owy zbiór czego w ogóle nie żałuję. Przede wszystkim, nie czuje się podczas lektury tego, że kilkanaście lat minęło od premiery, a same opowiadania wydają się „na czasie” i aktualne. Grzędowicz w Wypychaczu zwierząt zaprezentował sporą próbkę swoich twórczych możliwości, bo aż 13 historii serwuje czytelnikowi, a każda z nich jest zupełnie inna. Są