Przejdź do głównej zawartości

IMPREZA KIEŁBASEK




Kiedyś miałam wielkie nadzieje do misia TEDA. Jednak były one złudne i podeptane przez żałosny dowcip. Obejrzawszy zwiastun filmu animowanego dla dorosłych, Sausage Party, miałam wielką ochotę obejrzeć go. I zobaczyłam, w kinie, na wielkim ekranie.


Mamy nieraz takie szczęście z narzeczonym, że trafiamy sobie na beznadziejne przypadki filmów, coś, z czego chcielibyśmy uciec, ale siedzimy twardo i z zaciekawieniem obserwujemy rozwój akcji na ekranie. Trudno, niektórzy są masochistami z wyboru;)


Hardcorowa animacja dla dorosłych, czyli Sausage Party, to nic innego jak festiwal przekleństw i podtekstów seksualnych. W powyższej produkcji, pojęcia takie jak cenzura czy przesada, nie istnieją, a czasami ich zastosowanie by się przydało. Impreza kiełbasek, to zdecydowanie film dla odważnych, dla tych co lubią żenujące żarty, bo takich tutaj nie zabraknie.

Oczywiście fabuła i przesłanie w animacji również się znalazły. Nie da się ukryć, iż tematem przewodnim są religie i ocenianie drugiego. Fabuła opiera się na imprezie w sklepie spożywczym, gdzie każda grupa produktów prezentuje inny kraj czy też religię. Mamy żydów, muzułmanów tudzież Indian. Ludzie dla jedzenia, to bogowie, którzy zabierają ich do lepszego świata. Jednak obserwując owe produkty spożywcze, odczuwa się wrażenie, że są szczęśliwe na sklepowych półkach, marząc o tym, aby po zamknięciu drzwi, oddać się w wir zabawy.



Prawdę o ludziach znają tylko ci, których data spożycia się nie kończy. Mroczną prawdę chce poznać jedna z parówek, która znalazła się poza zakupionym opakowaniem kiełbasek. Razem z atrakcyjną panią bułką walczą o przetrwanie i życie, bowiem żel zaczaił się na nich, gdyż również znalazł się poza koszykiem i został uszkodzony. Zemsta to dla niego jedyne wyjście z sytuacji. Chociaż od początku była to raczej nieprzyjemna kreacja, to później przeobraża się w bardzo negatywną postać.


W tle jest mnóstwo podtekstów seksualnych, które po pięciu minutach filmu zaczynają irytować i żenować. Dowcip jest tutaj rynsztokowy, wręcz żałosny, aż szkoda patrzeć i słuchać tego wszystkiego. Podczas seansu można znaleźć sceny, które w szczery sposób bawią, jednak jest ich naprawdę mało. Przekleństwa w produkcji również przechodzą ludzkie pojęcie. Rozumiem, że miała być ona wulgarna i zdecydowanie dla dorosłych, jednak co za dużo to nie zdrowo. Można było się z tymi wstawkami ograniczyć, a Sausage Party nie ucierpiałoby na przekazie. Wyszłoby na to samo, naprawdę. Nie warto przesadzać.
Kiełbaski, to takie Toy Story dla starszych widzów, gdzie jedzenie żyje własnym życiem, a ludzie sobie z tego nie zdają sprawy. No dobra, prawie nie zdają sobie z tego sprawy, bowiem film udowadnia, że są sytuacje, kiedy można poznać prawdę o jedzeniu i z nim porozmawiać, albo zostać jego ofiarą.



Po jakichś dziesięciu, może piętnastu minutach filmu, miałam ochotę wyjść z sali. Jednak tego nie zrobiłam i nie wiem czy tego mam żałować. Na pewno powyższa produkcja okazała się dla mnie kolejnym doświadczeniem życiowym i pewną nauczką, bowiem nie każdy film jest wart pójścia na niego do kina i wydawania dużej kwoty na bilet i przekąski. Być może jestem wybredna i takie klimaty do mnie nie trafiają. Może Wam bardziej się podobał powyższy film. Kto widział i podziela moje zdanie?





Komentarze

  1. Nie wiedziałam i raczej nie zamierzam tego zmieniać :) Lubię filmy, na których można się pośmiać i wcale żarty nie muszą być na wysokim poziomie, ale dobrze by było, gdyby jakieś granice przyzwoitości zostały zachowane. Nie śmieszy mnie natłok wulgaryzmów, żartów o podtekście seksualnym, religijnym czy rasistowskim. Obawiam się, że podobnie jak Ty po kilkunastu minutach straciłabym ochotę na dalszy seans, a zamiast się śmiać i dobrze bawić, czekałabym tylko na napisy końcowe.

    OdpowiedzUsuń
  2. Ja w takim razie chyba też jestem wybredny :D Z jednej strony ta animacja ma dobrą bazę w postaci wielu trafnych odniesień do świata i samych ludzi przedstawionych tutaj jako produkty spożywcze, z drugiej strony czasami ta animacja była po prostu żałosna i niesmaczna. Ciężko ją jednoznacznie ocenić :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

CZEREŚNIE ZAWSZE MUSZĄ BYĆ DWIE | MAGDALENA WITKIEWICZ

Ostatnimi czasy mam dużą ochotę na czytanie książek Magdaleny Witkiewicz, bowiem wiele osób je poleca. Ja również należę do tej grupy, bo pierwsze dwie jej książki, które czytałam (Opowieść niewiernej oraz Pierwsza na liście) bardzo przypadły mi do gustu, jednak później miałam przestój z czytaniem czegoś tejże autorki, a jak do niej wróciłam, był to słaby powrót. Ale! Całe szczęście na mojej drodze stanęły audiobooki Uwierzw Mikołaja, a następnie Czereśnie zawsze muszą być dwie, które to odbudowały mi twórczość pani Witkiewicz. O tym ostatnim tytule dzisiaj krótko opowiem.
Główną bohaterkę, Zofię Krasnopolską, czytelnik poznaje w momencie, kiedy ta uczęszcza do podstawówki, a dokładnie w dniu, kiedy jest na pierwszych w swoim życiu wagarach. Zachowanie tej wzorowej uczennicy nie może przejść bez echa, zatem dziewczyna musi zaopiekować się panią Stefanią, która jest przyjaciółką szkoły. Jak się okazało, Zosi opłaciło się wybrać na wagary, bowiem dzięki karze zyskała piękne przyjaźń …

DOM NA KURZYCH ŁAPACH | SOPHIE ANDERSON

Książki dla dzieci i młodzieży dotychczas nie były często przeze mnie czytane, jednak od niedawna coraz bardziej na nie zwracam uwagę. Oczywiście jest to związane z tym, że zostałam mamą i poniekąd robię małą selekcję tego, jakie tytuły są wartościowe i godne polecenia młodym czytelnikom. Jedną z takich ciekawych książek może być właśnie Dom na kurzych łapach Sophie Anderson.
Jest to taka historia, którą czyta się wyśmienicie, bo świat wykreowany jest zwyczajnie ciekawy nawet dla starszego odbiorcy. No cóż, mamy tutaj legendę o Jagach, którzy to (mogą to też być panowie) pomagają duszom przejść na drugą stronę przez Bramę. Mieszkają oni w ożywionych domach, które mogą się przemieszczać i robią to chętnie. Główną bohaterką powyższej powieści jest dwunastoletnia Marinka mieszkająca ze swoją babcią. Dziewczynka wie, że jej przeznaczeniem jest być kolejną Babą, jednak ona tego nie chce. Chce podróżować, zobaczyć świat, mieć przyjaciół, zamiast siedzieć z dala od żywych ludzi i spotykać …

TO NIE JEST TWOJE DZIECKO | MAŁGORZATA FALKOWSKA

Dałam drugą szansę Małgorzacie Falkowskiej. Chciałam spróbować, czy jej styl pisania jest dla mnie, bo po Spełniaczach miałam raczej negatywne odczucia. Sięgnęłam zatem po To nie jest twoje dziecko, bo książka zapowiadała się naprawdę dobrze. Liczyłam na emocje i pozytywne wrażenia z lektury. No cóż...
To nie jest tak, że skreśliłam od razu autorkę, że podeszłam negatywnie do kolejnego tytułu spod jej pióra. Wręcz przeciwnie! Byłam nastawiona bardzo pozytywnie. Sama fabuła wydawała się interesująca, początek – pomimo małych zgrzytów, których postanowiłam się nie czepiać! - był naprawdę ciekawy i dobry. Jednak wyglądało to tak, że do pewnego momentu książka To nie jest twoje dziecko mnie wciągała, aż tu nagle BUM! Dosłownie miałam wrażenie, że czytam nie tę książkę, nie tę historię, że ktoś od nowa stworzył bohaterów i ich charakterystykę. Bo jedna z bohaterek zmieniła się o 180 stopni, tak w momencie. Na początku była przyjazna, zdecydowana i konkretna, aż tu nagle zrzuciła maskę prz…