Przejdź do głównej zawartości

IMPREZA KIEŁBASEK




Kiedyś miałam wielkie nadzieje do misia TEDA. Jednak były one złudne i podeptane przez żałosny dowcip. Obejrzawszy zwiastun filmu animowanego dla dorosłych, Sausage Party, miałam wielką ochotę obejrzeć go. I zobaczyłam, w kinie, na wielkim ekranie.


Mamy nieraz takie szczęście z narzeczonym, że trafiamy sobie na beznadziejne przypadki filmów, coś, z czego chcielibyśmy uciec, ale siedzimy twardo i z zaciekawieniem obserwujemy rozwój akcji na ekranie. Trudno, niektórzy są masochistami z wyboru;)


Hardcorowa animacja dla dorosłych, czyli Sausage Party, to nic innego jak festiwal przekleństw i podtekstów seksualnych. W powyższej produkcji, pojęcia takie jak cenzura czy przesada, nie istnieją, a czasami ich zastosowanie by się przydało. Impreza kiełbasek, to zdecydowanie film dla odważnych, dla tych co lubią żenujące żarty, bo takich tutaj nie zabraknie.

Oczywiście fabuła i przesłanie w animacji również się znalazły. Nie da się ukryć, iż tematem przewodnim są religie i ocenianie drugiego. Fabuła opiera się na imprezie w sklepie spożywczym, gdzie każda grupa produktów prezentuje inny kraj czy też religię. Mamy żydów, muzułmanów tudzież Indian. Ludzie dla jedzenia, to bogowie, którzy zabierają ich do lepszego świata. Jednak obserwując owe produkty spożywcze, odczuwa się wrażenie, że są szczęśliwe na sklepowych półkach, marząc o tym, aby po zamknięciu drzwi, oddać się w wir zabawy.



Prawdę o ludziach znają tylko ci, których data spożycia się nie kończy. Mroczną prawdę chce poznać jedna z parówek, która znalazła się poza zakupionym opakowaniem kiełbasek. Razem z atrakcyjną panią bułką walczą o przetrwanie i życie, bowiem żel zaczaił się na nich, gdyż również znalazł się poza koszykiem i został uszkodzony. Zemsta to dla niego jedyne wyjście z sytuacji. Chociaż od początku była to raczej nieprzyjemna kreacja, to później przeobraża się w bardzo negatywną postać.


W tle jest mnóstwo podtekstów seksualnych, które po pięciu minutach filmu zaczynają irytować i żenować. Dowcip jest tutaj rynsztokowy, wręcz żałosny, aż szkoda patrzeć i słuchać tego wszystkiego. Podczas seansu można znaleźć sceny, które w szczery sposób bawią, jednak jest ich naprawdę mało. Przekleństwa w produkcji również przechodzą ludzkie pojęcie. Rozumiem, że miała być ona wulgarna i zdecydowanie dla dorosłych, jednak co za dużo to nie zdrowo. Można było się z tymi wstawkami ograniczyć, a Sausage Party nie ucierpiałoby na przekazie. Wyszłoby na to samo, naprawdę. Nie warto przesadzać.
Kiełbaski, to takie Toy Story dla starszych widzów, gdzie jedzenie żyje własnym życiem, a ludzie sobie z tego nie zdają sprawy. No dobra, prawie nie zdają sobie z tego sprawy, bowiem film udowadnia, że są sytuacje, kiedy można poznać prawdę o jedzeniu i z nim porozmawiać, albo zostać jego ofiarą.



Po jakichś dziesięciu, może piętnastu minutach filmu, miałam ochotę wyjść z sali. Jednak tego nie zrobiłam i nie wiem czy tego mam żałować. Na pewno powyższa produkcja okazała się dla mnie kolejnym doświadczeniem życiowym i pewną nauczką, bowiem nie każdy film jest wart pójścia na niego do kina i wydawania dużej kwoty na bilet i przekąski. Być może jestem wybredna i takie klimaty do mnie nie trafiają. Może Wam bardziej się podobał powyższy film. Kto widział i podziela moje zdanie?





Komentarze

  1. Nie wiedziałam i raczej nie zamierzam tego zmieniać :) Lubię filmy, na których można się pośmiać i wcale żarty nie muszą być na wysokim poziomie, ale dobrze by było, gdyby jakieś granice przyzwoitości zostały zachowane. Nie śmieszy mnie natłok wulgaryzmów, żartów o podtekście seksualnym, religijnym czy rasistowskim. Obawiam się, że podobnie jak Ty po kilkunastu minutach straciłabym ochotę na dalszy seans, a zamiast się śmiać i dobrze bawić, czekałabym tylko na napisy końcowe.

    OdpowiedzUsuń
  2. Ja w takim razie chyba też jestem wybredny :D Z jednej strony ta animacja ma dobrą bazę w postaci wielu trafnych odniesień do świata i samych ludzi przedstawionych tutaj jako produkty spożywcze, z drugiej strony czasami ta animacja była po prostu żałosna i niesmaczna. Ciężko ją jednoznacznie ocenić :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

1000 lat po Ziemi (2013)

USA | PRZYGODOWY/Sci-Fi | 2013 Przed obejrzeniem tej produkcji nie interesowałam się jej oceną oraz opiniami krążącymi po Internecie. Chciałam mieć wolny od interpretacji i ocen umysł. Sądzę, że wyszło mi to na dobre. Nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać, na co nastawiać. Lubię być zaskakiwana przez twórców. Lubię, kiedy świat przedstawiony różni się od tego, w którym żyjemy. Jednak za fantastyką i filmami przygodowymi nie przepadam jakoś szczególnie, nieraz tylko robię dla nich wyjątek. Poznajcie moją opinię na temat: 1000 lat po Ziemi .

Merida Waleczna (2012)

Tytuł: Merida Waleczna / Brave Premiera: 21 czerwca 2012 (świat), 17 sierpnia 2012 (Polska) Produkcja: USA Reżyseria: Mark Andrews, Brenda Chapman Scenariusz: Brenda Chapman, Irene Mecchi, Mark Andrews, Steve Purcell Reżyser dubbingu: Wojciech Paszkowski Dialogi w polskim dubbingu: Jakub Wecsile Bohaterowie: Merida – Dominika Kluźniak I Elinor – Dorota Segda Król Fergus – Andrzej Grabowski Lord Dingwall – Mieczysław Morański Lord MacGuffin – Sylwester Maciejewski Lord Macintosh – Krzysztof Kiersznowski Młody MacGuffin – Cezary Kwieciński Młody Macintosh – Jan Bzdawka Miałam dzisiaj tę przyjemność pójścia do kina ze swoją siostrzenicą. Mamy niedaleko – musiałyśmy tylko wyjść z domu, przejść kilka kroków, przez parking i... już byłyśmy na miejscu w mniej niż minutę. W tak doborowym towarzystwie, każda produkcja wychodzi jeszcze lepiej. A teraz, na świeżo po seansie opowiem Wam o Meridzie Walecznej , która porwała moje małe serduszko. Za

ILUZJONISTA | REMIGIUSZ MRÓZ

Ostatnio pisałam na blogu o Nieodnalezionej   Remigiusza Mroza, książce, która średnio przypadła mi do gustu, choć miała swoje zalety. Z tym autorem mam tak, że jedne powieści wciągają mnie bez reszty, a drugie są nieco dla mnie przesadzone. Kiedy dowiedziałam się o premierze Iluzjonisty , byłam troszkę podekscytowana, bowiem Behawiorysta bardzo przypadł mi do gustu, więc nowych przygód Gerarda Edlinga byłam niesamowicie ciekawa. Mam wrażenie, że Mróz w swoich książkach ma dwa oblicza. W jednych pokazuje postaci niezniszczalne, gdzie jest dużo scen przemocy, a w drugich zaskakuje niesamowitymi logiką i umysłem mordercy. Przy okazji dzisiejszej, najnowszej jego książki, mamy do czynienia z tym drugim aspektem, co mnie bardzo cieszy. Gerard Edling został wykładowcą na studiach, co może zaskakiwać, gdyż siedział w więzieniu. Został jednak uniewinniony, a jego winy zostały zapomniane i cofnięte. Niestety, sprawa sprzed lat do niego wróciła i musi wrócić do niej, pomóc w śledzt