Przejdź do głównej zawartości

Córka kata - Oliver Pötzsch

„Gdy człowiek przychodzi na świat. Broni się rękami i nogami – i robi to samo, gdy musi odejść.”

Kolejny raz złapałam się na tym, że oceniam kiążkę po okładce. Powiem szczerze, że to, co widnieje na pierwszej stronie lektury: „Córka kata” jest niesamowicie interesujące, oraz zwraca uwagę czytelnika. Mnie osobiście bardzo spodobały się barwy, w które została ubrana ta okładka. Kobieta zdaje się ukrywać jakąś tajemnicę, wydaje się być smutna. Także czerwone wypukłości, których zadaniem jest udawanie krwi robią wrażenie. Po tej powieści oczekiwałam wiele, a przede wszystkim miałam nadzieję, że mój czas spędzony przy niej, nie będzie zmarnowany. Nie myliłam się, spędziłam z tą lekturą przyjemne chwile, jeżeli takim słowem mogłabym się w tym wypadku posłużyć.

Autor książki: „Córka kata”, Oliver Potzsch pracuje jako autor programów dla bawarskiego radia i telewizji. Jest potomkiem Kuislów, którzy od XVI do XIX wieku byli najsłynniejszą dynastią katów w Bawarii. * I właśnie o jednym pokoleniu Kuislów napisał swoją powieść.

Jednego z głównych bohaterów, Jakuba Kuisla czytelnik ma okazję poznać już na pierwszych kartach książki. Jest on wówczas małym chłopakiem, który obserwuje swojego ojca kiedy ten dokonuje egzekucji na pewnej kobiecie. Następnie przenosimy się w czasie o trzydzieści pięć lat, kiedy to Jakub Kuisl jest już dorosłym mężczyzną, ma żonę i trójkę dzieci, a także pełni funkcję kata w miasteczku Schongau. W tymże miasteczku zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Rozpoczęło się od odnalezienia małego chłopczyka, który utopił się, a jego ciało było całe posiniaczone, a także na jego łopatce znajdował się tajemniczy znak. Podejrzenia padają na akuszerkę Martę Stechlin, która według mieszkańców jest czarownicą i razem z diabłem zabija kolejno osierocone dzieci. Kat, Simon Fronwieser oraz Magdalena, córka kata, nie wierzą w winę akuszerki. Dlaczego kobieta, która pomagała przy porodach miejscowych kobiet, miałaby zabijać biedne sieroty? Postanawiają na własną rękę podjąć się śledztwa w sprawie tajemniczych morderstw, dowiadują się przy tym ciekawych rzeczy, dzięki którym będą mogli rozszyfrować ową zagadkę. 
 
Tajemniczy znak na łopatkach zamordowanych dzieci jest wielką niewiadomą. Podejrzewano, że jest to znak czarownicy, ale skąd się wziął na ciele tych sierot? Kto miałby interes w tym, aby zabijać dzieci? W miasteczku zaczęły dziać się dziwne rzeczy tydzień przed nocą Walpurgii, nocą czarownic. Nic nie składa się w jedną całość, zwłaszcza to, że był również sabotażowany plac budowy ośrodka dla trędowatych. Wiele osób widziało w okolicy mężczyzn, którzy prawdopodobnie byli żołnierzami. Ktoś także widział, jak sam diabeł wyskakuje z okna jednego z domów wraz z Klarą Schreevogl, jedną z sierot. Jakub Kuisl podejrzewał owych nieznajomych mężczyzn o sianie zamętu w Schongau. Czy miał rację?

Magdalena Kuisl, to dwudziestoletnia córka kata, Jakuba Kuisla. Tak samo jak jej ojciec, znała się na ziołach i potrafiła robić lekarstwa. Ludzie na widok jej rodziny schodzili z chodników i uciekali od nich jak najdalej, gdyż przebywanie z rodziną katów miało niby przynosić pecha. Lubiła akuszerkę Martę Stechlin, zawdzięczała jej również swoje życie. Od początku nie wierzyła w winę owej kobiety i próbowała dowieść jej niewinności. Magdalena często była widziana z medykiem, Simonem Fronvieserem, co bardzo denerwowało zarówno ojca Simona, Bonifaza, a także samego kata. Bowiem katowskie rodziny mogły wiązać się tylko między sobą. Magdalena jednak była uparta i nie przejmowała się gniewem swojego ojca, który chciał uchronić swoją córkę a również i siebie przed maską wstydu. Podczas czytania tejże książki, ciągle zastanawiałam się, dlaczego autor wybrał dla swojej powieści właśnie taki tytuł. „Córka kata” wcale nie wiąże się z samymi wydarzeniami, które znajdują się w całej historii. Magdalena była drugoplanową postacią, a jej miłosne dylematy oraz pomoc w poszukiwaniu winnego, można było uznać jedynie za dodatkowy wątek książki.

„...bo plotka jest jak dym. Rozchodzi się, przenika przez szpary w drzwiach i zamknięte okna, a na koniec śmierdzi nią całe miasto.”

Oliver Pötzsch w swoim dzieje przedstawił zacofane społeczeństwo, które wierzy w diabły i czarownice. Mieszkańcy Schongau są bardzo religijni, ale ośmieliłabym się tutaj użyć terminu: „dewiotyzm”. Podkreślali oni na każdym kroku swoją religijność, a samą Stechlinową oskarżali o intrygi zawarte z samym diabłem. Bardzo mnie drażnili owi ludzie, gdyż nie lubię zacofanego myślenia i wierzenia w zabobony. Ale czego innego mogłabym się spodziewać po osobach żyjących w XVII wieku? To właśnie kat, medyk oraz Magdalena wykazywali się bardzo racjonalnym i ponadczasowym myśleniem, co było bardzo interesujące w tej powieści. Społeczeństwo we wszystkim widziało rękę szatana, przez co bez udowodnienia winy, spaliliby na stosie akuszerkę Martę Stechlin. Nie wierzyli w winę innego człowieka, przez co kobieta została poddana torturom ze strony kata, który w swoim zadaniu starał się być jak najdelikatniejszy. Ci, którzy tak samo jak Jakub Kuisl nie wierzyli w winę Stechlinowej, nie wychylali się ponad szereg. Woleli siedzieć cicho i ze swoich pozycji obserwować całe zajście.

Autor książki: „Córka kata” przez całą powieść trzyma w napięciu. Do samego końca nie wiedziałam, kto mógłby stać za sprawą owych zabójstw, dlaczego to właśnie sieroty padały ofiarą i co oznaczały tajemnice znaki na ich plecach. Co robili w miasteczku nieznajomi mężczyźni, oraz kim był diabeł, którego widzieli niektórzy mieszkańcy Schongau? Kolejne wydarzenia przeplatały się, przez co ciężko było mi się oderwać od przedstawionej historii. Może i niektórzy bohaterowie byli przerysowani, ale mimo to, całość zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie.

Tak jak napisałam we wstępie, od tejże książki oczekiwałam wielu wrażeń oraz dobrze zagospodarowanego czasu. Powiem szczerze, nie zawiodłam się. Powieść czytałam w każdej swojej wolnej chwili. Bardzo polecam „Córkę kata” fanom tajemnic i intryg. Przy tej książce nie ma czasu na nudę.


* Informacja z okładki książki: „Córka kata”. 

Za książkę dziękuję: 
 

Komentarze

  1. Niedawno stałam się szczęśliwą posiadaczką tej książki i zamierzam ją w wolnej chwili przeczytać. Ciekawa jestem więc czy moje wrażenia pokryją się z twoimi, czas pokaże.

    OdpowiedzUsuń
  2. Całkiem niedawno temu miałam okazję przeczytać ta książkę - bardzo mi przypadła do gustu, choć uważam, że tytuł całkiem nietrafiony.

    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  3. Świetna książka, zdecydowanie warto przeczytać ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. Ja często zwracam uwagę na okładkę książki. Ładne wykonanie szaty graficznej księgi sprawia, że jeszcze bardziej chcę ją przeczytać :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Książkę mam w planach i z chęcią przeczytam:). Pozdrawiam!!

    OdpowiedzUsuń
  6. Świetna recenzja, książka "chodzi" za mną od jakiegoś czasu :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Już czytałam i myślę podobnie jak Ty - to naprawdę świetna książka:)

    OdpowiedzUsuń
  8. Już od dłuższego czasu na nią poluję. Mam nadzieję, że niedługo ta pozycja znajdzie się na mojej półeczce:3
    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  9. Zastanawiam się nad nią od dłuższego czasu i jestem coraz bliższa powiedzeniu 'Tak';) zwłaszcza, że intrygi często szukam na kartach wielu książek:)

    OdpowiedzUsuń
  10. Mam w planach. Książka wydaje się być świetna.

    OdpowiedzUsuń
  11. Naprawdę fajnie piszesz recenzje :)
    Pozdrawiam ;-)

    OdpowiedzUsuń
  12. Same pozytywne recenzje słyszałem i każda kolejna mnie kusi, żeby kupic tę książkę :)
    Świetna recenzja ;)

    OdpowiedzUsuń
  13. OJ..jakoś mnie ani tytuł, ani okładka nie zachęciły..nie moje klimaty:) Mimo, że recenzja to kawał dobrej roboty:)

    OdpowiedzUsuń

Publikowanie komentarza

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

IVAR I KRAINA DINOZAURÓW | LISA BJÄRBO EMMA GÖTHNER

Ivar i zaginiony DIPLODOK, Ivar ratuje małego STEGOZAURA, Ivar ratuje głodne TRICERATOPSY oraz Ivar zaprzyjaźnia się z TYRANOZAUREM to cztery książeczki, które niedawno miałam przyjemność czytać ze swoją córką.

Główny bohater, kilkuletni Ivar jest fanem dinozaurów i wie o nich wszystko. Posiada pudełko, w którym trzyma swoje figurki ułożone jakby te naprawdę znajdowały się wśród traw i drzew. Pudełko to nazywa Krainą Dinozaurów i nieraz słychać z niej dźwięki dinozaurów, a Ivar przenosi się w inny świat i ma różne, niesamowite przygody.
Książeczki są bardzo ładnie i ciekawie zilustrowane, a dzięki treści w nich, można inaczej spojrzeć na dinozaury i można poznać ich cechy charakterystyczne czy zwyczaje. Każda książeczka ma na tyle długi (a jednocześnie krótki) tekst, aby zainteresować dziecko i go nie znudzić też, aby jego uwaga była odpowiednio skupiona. Dla najmłodszych czytelników są to idealne książeczki przygodowe, rozwijające wyobraźnię, które pokazują, że dużo wrażeń i przygód m…

POWRÓT Z BAMBUKO | KATARZYNA NOSOWSKA

Kiedy sięgałam po książkę Powrót z Bambuko Katarzyny Nosowskiej, czułam niezwykłą ekscytację. Miałam gorszy dzień i szukałam jakiegoś pocieszenia. Pamiętając, że A ja żem jej powiedziała... było i na poważnie i na śmiesznie, myślałam, że tym razem z książką Nosowskiej będzie tak samo. Myliłam się. 
Ta książka nie pociesza, nie podnosi na duchu. 
Ta książka dołuje. 
Ale to dołowanie się nie prowadzi do niczego złego, a wręcz przeciwnie. Prowadzi ono do ogromu myśli i analizy otaczającego nas świata. 
Powyższy tytuł poznawałam w formie audio, a czytała go autorka i dawała mu jeszcze większe wydźwięk i duszę. Trochę jednak żałowałam, że nie byłam w stanie śledzić tekstu oczami, że nie mogłam trzymać fizycznej książki i zaznaczać w niej cytatów. Znaczników byłoby naprawdę dużo. 

Jeżeli tak jak ja, czekaliście na kontynuację A ja żem jej powiedziała..., chcieliście książkę w tym samym klimacie, to się zawiedziecie. A raczej… nie zawiedziecie się w ogóle! Ja się nie zawiodłam, ja się dostosował…

PAŹDZIERNIK Z DRESZCZYKIEM

Cześć!Październik jest zdecydowanie moim ulubionym miesiącem, i nie chodzi mi tylko o to, że na jego początku mam urodziny. Koniec października jest dla mnie również ekscytujący, bo jest wtedy... Halloween, a ja uwielbiam to święto duchów. Co roku sobie obiecuję, że w jego trakcie przeczytam książki z gatunku horroru, coś z dreszczykiem i nutką niepewności. I w tym roku w końcu zrobię sobie mały maraton literatury grozy, bo czemu nie? Zatem zagrzebię się pod kocem, może przebiorę się w strój czarownicy raz czy dwa, aby dodać sobie innych wrażeń igrając z prawem. No i poczytam. Moje plany czytelnicze na październik nie będą jakieś ogromne, bo zdaję sobie sprawę, że nie mam takiej siły przerobowej jaką bym chciała. Jestem zdania, że lepiej sobie zaplanować mniej, a zrobić więcej, niż postąpić odwrotnie i się rozczarować i mieć do samej siebie pretensje.  Na listę wciągnęłam cztery tytuły, które już są u mnie w bibliotecznych zbiorach i tylko czekają aż po nie sięgnę. Grzesznik Artura Urb…