Przejdź do głównej zawartości

UNORTHODOX (2020)

Po naszej rewelacyjnej, choć nie łatwej przygodzie z serialem Niemożliwe, skusiliśmy się z mężem na obejrzenie Unorthodox, o którym jest dość głośno ostatnio. Tym razem serial ma cztery odcinki, więc można całość zobaczyć w jeden – dwa wieczory.

Nie było łatwo, powiem szczerze. A jest to związane z tematyką, jaką podejmuje produkcja. Jednak postanowiliśmy z mężem przebrnąć przez serial, bowiem uznaliśmy, że dla prawdy warto się czasem lekko pomęczyć. Tak, serial Unorthodox jest inspirowany prawdziwymi wydarzeniami opisanymi w książce Deborah Feldman o tym samym tytule. Jak się po czasie okazało, słowo inspiracja jest dość kluczowe, co zdecydowanie może być ogromnym minusem całości.

Główna bohaterka Estera ucieka z Nowego Jorku od swojego męża, od społeczności ortodoksyjnych Żydów, w której żyje. Trafia do Berlina, gdzie spotyka otwartych ludzi ze szkoły muzycznej i dostaje od nich całe mnóstwo pomocy. Serial charakteryzuje się masą zbiegów okoliczności, bo nie da się ukryć, główna bohaterka ma wiele szczęścia podczas swojej ucieczki. Esty czuła się nieszczęśliwa, jej życie nie potoczyło się tak, jakby tego chciała. A w miejscu, w którym żyła i się wychowała trzeba było ściśle trzymać się zasad, według których każda kobieta powinna być uległa. Kiedy wychodziła za mąż za Yankego miała nadzieję, że stworzy prawdziwy dom, że będzie szczęśliwa. Jednak jej mąż okazał się zbyt silnie trzymany przez rodzinę, zbyt mocno związany z matką, a za mało zżyty ze swoją małżonką. Doprowadziło to Esterę pod ścianę i sprawiło, że ta (Estera, nie ściana) dokonała trudnego wyboru jakim jest ucieczka w pogoni za wolnością.


Temat nie jest prosty, zwłaszcza, że mamy do czynienia ze społecznością, której codzienności nie znamy i pewnie niektóre rzeczy obserwowane w serialu będą widzowi całkiem obce, będą niezrozumiałe. Samo aranżowane małżeństwo dla przeciętnego człowieka jest czymś niecodziennym, nie mówiąc już o tak zamkniętej społeczności żydowskiej, w której nawet Internet musi być koszerny. I pod kątem ukazania owej społeczności, jej wad i zasad panujących wewnątrz (i społecznych i stricte religijnych) uważam, że jest to serial bardzo ciekawy. Sam dramat małżeński Esty też nie jest łatwy, jednak przedstawiony został w delikatny i subtelny sposób. To, co jest ciężkie w odbiorze, to następstwa samej ucieczki, to co dzieje się w Niemczech, jak wiele szczęścia dziewczyna ma na swojej drodze. I dobrze, niechaj ma. Niechaj spotyka samych dobrych i pomocnych ludzi. Tę serię bardzo dobrych zrządzeń losu oglądało się średnio, jednak mając na uwadze prawdziwe wydarzenia, można było na nie przymknąć oko – różne rzeczy przecież się ludziom przytrafiają. Ale jak się okazało, to nijak się miało z rzeczywistością, bo naprawdę było inaczej. No szkoda, od razu serial przez to traci na jakości. Szkoda, że tego widz dowiaduje się na końcu.

To troszkę ciężki serial do oceny. Bo wiele rzeczy w nim zgrzyta, jednak ta społeczność Żydowska sprawia, że nie wiadomo jak ocenić całość. Bo niby serial jest dobry, ale jednak jest trudny w odbiorze. Taki… męczący jest nawet, a to już nie jest fajne. Ale za to tematyka jest niełatwa, więc czemu całość miałaby być lekka i przyjemna w oglądaniu?

Jak widać, moje odczucia są mega mieszane i mega pomieszane. Sama nie wiem co mam myśleć o Unorthodox. Zaopatrzyłam się już w ebook dzięki Legimi i będę wkrótce nadrabiała książkę, aby zobaczyć jak naprawdę potoczyły się losy Estery po ucieczce. Bo tego jestem właściwie bardzo ciekawa. Nieco mnie cieszy to, że już po moim seansie doszły do mnie podobne opinie do mojej. Przeczytałam również, że książka Feldman jest warta uwagi, zatem sprawdzę ile w tym prawdy ;)

Oglądaliście? Czytaliście?

Komentarze

  1. Tematyka akurat z gatunku tych, które bardzo mnie interesują. W ogóle ciekawią mnie inne religie, obyczaje, tradycje i kultury. Środowisko ortodoksyjnych żydów szczególnie. Serial pewnie kiedyś obejrzę, ale najpierw - obowiązkowo - książka. :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Muszę koniecznie obejrzeć ten serial, ponieważ rozbudziłaś swoją recenzją moją ciekawość.

    OdpowiedzUsuń

Publikowanie komentarza

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

POWRÓT Z BAMBUKO | KATARZYNA NOSOWSKA

Kiedy sięgałam po książkę Powrót z Bambuko Katarzyny Nosowskiej, czułam niezwykłą ekscytację. Miałam gorszy dzień i szukałam jakiegoś pocieszenia. Pamiętając, że A ja żem jej powiedziała... było i na poważnie i na śmiesznie, myślałam, że tym razem z książką Nosowskiej będzie tak samo. Myliłam się. 
Ta książka nie pociesza, nie podnosi na duchu. 
Ta książka dołuje. 
Ale to dołowanie się nie prowadzi do niczego złego, a wręcz przeciwnie. Prowadzi ono do ogromu myśli i analizy otaczającego nas świata. 
Powyższy tytuł poznawałam w formie audio, a czytała go autorka i dawała mu jeszcze większe wydźwięk i duszę. Trochę jednak żałowałam, że nie byłam w stanie śledzić tekstu oczami, że nie mogłam trzymać fizycznej książki i zaznaczać w niej cytatów. Znaczników byłoby naprawdę dużo. 

Jeżeli tak jak ja, czekaliście na kontynuację A ja żem jej powiedziała..., chcieliście książkę w tym samym klimacie, to się zawiedziecie. A raczej… nie zawiedziecie się w ogóle! Ja się nie zawiodłam, ja się dostosował…

PAŹDZIERNIK Z DRESZCZYKIEM

Cześć!Październik jest zdecydowanie moim ulubionym miesiącem, i nie chodzi mi tylko o to, że na jego początku mam urodziny. Koniec października jest dla mnie również ekscytujący, bo jest wtedy... Halloween, a ja uwielbiam to święto duchów. Co roku sobie obiecuję, że w jego trakcie przeczytam książki z gatunku horroru, coś z dreszczykiem i nutką niepewności. I w tym roku w końcu zrobię sobie mały maraton literatury grozy, bo czemu nie? Zatem zagrzebię się pod kocem, może przebiorę się w strój czarownicy raz czy dwa, aby dodać sobie innych wrażeń igrając z prawem. No i poczytam. Moje plany czytelnicze na październik nie będą jakieś ogromne, bo zdaję sobie sprawę, że nie mam takiej siły przerobowej jaką bym chciała. Jestem zdania, że lepiej sobie zaplanować mniej, a zrobić więcej, niż postąpić odwrotnie i się rozczarować i mieć do samej siebie pretensje.  Na listę wciągnęłam cztery tytuły, które już są u mnie w bibliotecznych zbiorach i tylko czekają aż po nie sięgnę. Grzesznik Artura Urb…

Cześć, jestem Klaudia i mam 28 lat ;)

Cześć!Tak jak widzicie w tytule tego posta, dzisiaj o 7:15 skończyłam 28 lat. Postanowiłam stworzyć z tej okazji tego posta, bo w sumie rzadko kiedy piszę tutaj o sobie, a chyba miło będzie, kiedy ten blog nie będzie aż taki anonimowy, prawda? Jestem Klaudia, jestem zakochana w książkach, ale to pewnie wiecie. Kocham też zdjęcia i świat niejednokrotnie oglądam poprzez obraz. Muszę się nauczyć nosić ze sobą aparat, ale czasem nie jest to łatwe. Jestem też manualna, kocham pisać w zeszytach, mieć mnóstwo długopisów i pisaków. Aktualnie w mojej głowie miesza się kilka historii i staram się je ogarnąć, aby je spisać, chociażby do szuflady. Jestem mamą zakochaną w córce i starającą się nauczyć ją miłości do książek. Na razie się to udaje i jestem z Jagienki dumna. Odkrywam w sobie kobiecość, bo wiecznie widzę w sobie małą dziewczynkę, która stara się być dorosła. Powoli zaczynam siebie lubić, ale to nie jest proste. 
A Ty kim jesteś?