Przejdź do głównej zawartości

Dziewięć rozmów o aborcji | Krystyna Romanowska & Katarzyna Skrzydłowska-Kalukin



Aborcja nie jest prostym tematem, zwłaszcza w ostatnich latach. Jest to powód do kłótni zahaczających wręcz o wojnę domową. Duet Krystyna Romanowska i Katarzyna Skrzydłowska-Kalukin postanowił przełamać trochę tabu i w książce Dziewięć rozmów o aborcji porozmawiać z kobietami, które w swoim życiu przeszły aborcję, wysłuchać ich bez oceniania. Jak podejdzie do tych historii czytelnik, zależy tylko od niego, od jego nastawienia do tego zabiegu, czy ma otwartą głowę, czy nie boi się nieraz bardzo trudnych i bolesnych opowieści.

Uważam siebie za osobę otwartą, nie mówię, że aborcja jest zabijaniem dzieci. Uznaję ją za świadomą decyzję, która musi być przemyślana. Wiem, że to jest życie, wiem, że terminacja ciąży to nie forma antykoncepcji, jednak wolę, aby kobieta usunęła kiełkujące życie ze swojego wnętrza, niż zabiła urodzone już dzieciątko i pozostawiła w krzakach jego truchło. W zbiorze rozmów o aborcji znajdziemy kilka trudnych powodów popełnienia aborcji i nie każda z nich została dokonana, nie każda z nich była zwykłym „nie chcę tego dziecka”.

"Bo jeśli ktoś ciąży nie chce, nie czeka z aborcją do 18.-20. tygodnia. Informacja o tym, że płód jest obarczony wadami, jest więc podwójną tragedią dla kobiety. I jakie wsparcie dostaje? Szpital woli nie mieć w swoich statystykach aborcji, więc pacjentki są przepędzane z jednego do drugiego."

Jako osoba, która planuje powiększyć swoją rodzinę, najbardziej cierpiałam czytając pierwszą i siódmą historię, bowiem popełniane aborcje (albo odmówienie zabiegu czy złe prowadzenie ciąży) dotknęły mnie. Po pierwszej rozmowie chciałam odłożyć książkę i nigdy do niej nie wracać, bo nie wiedziałam, czy będę w stanie psychicznie przyjąć to wszystko, co się w niej znajduje. Miałam sobie dawkować ten tytuł, ale jednak połknęłam go w ekspresowym tempie. Bowiem książka ta jest bardzo dobrze napisana, są zadawane dobre pytania i czytelnik jest ciekawy odpowiedzi. Nie ukrywam, że z niektórymi miałam problem, bo nie wszystkie powody aborcji do mnie przemawiały, jednak starałam się nie oceniać. Powtarzałam sobie, że każdy ma wolną wolę, niech sam decyduje o tym, czego chce od życia. A przecież żadna forma antykoncepcji nie jest stuprocentowa.



Cieszę się, że sięgnęłam po tak trudny dla mnie tytuł, poruszający kontrowersyjny społecznie temat, do którego każdy podchodzi inaczej. Przykre jest to, że nasze państwo odmawia aborcji, że lekarze nie mogą się przyznawać do takich zabiegów, nawet gdy te były w pełni legalne, a nawet te legalne aborcje są na siłę opóźniane. Światek aborcyjny jest coraz ciaśniejszy i jeszcze bardziej ukryty niż wcześniej, praktycznie jest traktowany na równi ze światkiem przestępczym i narkotykowym. Przerażające...

"Lekarze nie mówią wprost "nie", tylko mnożą trudności. Każą kobietom spełniać bardzo trudne warunki, przynosić kolejne zaświadczenia, wykonywać badania, a czas mija. Dochodzi do tego, że kobiety w skrajnych sytuacjach błagają ich o pomoc i jej nie otrzymują. Błagają wtedy, kiedy płód jest obarczony bezmózgowiem, nieodwracalna wadą serca, brakiem płuca, ciężkimi, nieodwracalnymi wadami rozwojowymi i nieuleczalnymi chorobami."


Serce nieraz boli podczas lektury, więc nie jest to książka dla tych kobiet (przede wszystkim kobiet!), które mają słabe nerwy i chcą powiększyć swoją rodzinę. Uważam również, że jak już kobiety zdecydują się na przeczytanie Dziewięciu rozmów o aborcji, powinny owe rozmowy (chociaż niektóre) podsunąć swoim partnerom. Bo ważne jest uświadomienie sobie, że nie wszystko może pójść kolorowo i po naszej myśli, a także warto znać swoje prawa.


Raz na jakiś czas potrzebuję mocnej literatury faktu, która pokaże mi, że świat jest zły i niedobry. Niby mam tego świadomość, ale czasem o tym zapominam i naiwnie idę przez życie. Jeżeli lubicie mocną, kontrowersyjną i potwornie trudną literaturę, czytajcie. Ale jak macie słabe nerwy, albo jesteście przeciwnikami aborcji, nie sięgajcie po ten tytuł. Chociaż... w tym ostatnim przypadku, przeczytajcie pierwszą i siódmą rozmowę, ona otworzy niektórym oczy. 


Komentarze

Zobacz również:

TWOJA ANATOMIA. KOMPLETNY (I KOMPLETNIE OBRZYDLIWY) PRZEWODNIK PO LUDZKIM CIELE | ADAM KAY

Mam nadzieję, że mamy już wyjaśnioną bardzo ważną kwestię odnośnie mojej osoby - mam totalną i nieuleczalną sklerozę. W 2021 roku przeczytałam książkę Adama Kay'a Twoja anatomia . Umieściłam ją nawet w rankingu najlepszych książek ubiegłego roku, ale jakoś umknęło mi to, aby o niej troszkę napisać zarówno tutaj jak i na blogu. Twoja anatomia. Kompletny (i kompletnie obrzydliwy) przewodnik po ludzkim ciele , to książka kierowana do młodzieży, jednak sama bardzo wiele ciekawych informacji związanych z naszym organizmem odnotowałam. Jest to pozycja napisana z charakterystyczną dozą humoru Kay'a, a ja owy humor bardzo lubię. Autor w ciekawy i zabawny sposób opisuje działanie poszczególnych narządów w ciele człowieka i rzuca wieloma ciekawostkami z nimi związanymi. Podczas lektury żałowałam troszkę, że sama w czasie nauki biologii w klasach gimnazjalnych czy licealnych nie miałam dostępu do tego typu pozycji. Jak dla mnie jest to super książka do przyswajania wiedzy, bowiem opróc

ILUZJA | MIECZYSŁAW GORZKA

Czytając książkę Iluzja Mieczysława Gorzki, drugi tom serii Cienie przeszłości , miałam wrażenie, że ta historia się nie kończy. Wiele różnych rzeczy ma miejsce w tym tomie, tak wiele razy główny bohater dochodził do rozwiązania zagadki, że całość się dłużyła, aczkolwiek nie męczyła czytelnika. Po prostu zwrotów akcji jest tutaj cała masa. Akcja powieści toczy się kilka lat po zakończeniu Martwego sadu , chociaż ma się wrażenie, że u Marcina Zakrzewskiego nie zmieniło się praktycznie nic. Ciągle jest sam, chociaż próbował sobie ułożyć życie z kobietą, ale oddanie pracy zwyciężyło pojedynek miłość – zaangażowanie w łapanie morderców . W tej części mamy do czynienia z morderstwami, które na pozór nie mają ze sobą nic wspólnego. Oprócz tego, na strychu wrocławskiej kamienicy odnaleziono ciało kobiety, która nie żyła od wielu już lat. Jak można się już domyślić, w tej części autor postanowił sięgnąć po znacznie cięższą emocjonalną amunicję i w swojej książce stworzył motyw nekrofilii. Br

SCENY EROTYCZNE W KSIĄŻKACH – CZY SĄ ONE W OGÓLE KONIECZNE?

Co? Po co w ogóle taki temat? Nie jestem znawczynią romansideł. Nie jest to nawet mój ulubiony gatunek literacki. Ale wiecie co, wypowiem się. Nie znam się, ale się wypowiem . Bo mogę. Nie da się ukryć, że od kilku lat na rynku wydawniczym pojawił się cały ogrom romansideł, a dokładniej nawet – literatury erotycznej. Kilka z nich przeczytałam i nie mogę zaprzeczyć, że potrafią one zaangażować czytelniczkę i wciągnąć w swój świat. Jednak nie o tym, czy taki typ literatury jest nam potrzebny chciałabym dzisiaj pisać. Podczas czytania książki Falling fast , a wcześniej Jednak mnie kochaj i Tylko bądź przy mnie zaczęłam się zastanawiać nad tym, jak bardzo przez kilka lat zmienił się sposób opisywania scen erotycznych w książkach, w romansach, w literaturze, która chce nosić miano pięknej. Od kiedy zaczęły pojawiać się erotyki, autorzy (głównie autorki jak mniemam) zaczęli kombinować w swoich małych dziełach z opisami scen zbliżeń między bohaterami. Jest ich za dużo, albo są za obszer