Przejdź do głównej zawartości

DWANAŚCIE RAZY MIŁOŚĆ




Lato, plaża, muzyka, wakacyjna praca. To wszystko sprzyja zakochiwaniu się, choćby na chwilkę, na ten wakacyjny czas.

Ostatnimi dniami zaczytywałam się w opowiadaniach z antologii Ktoś mnie pokocha. Rzadko kiedy sięgam po krótkie formy, gdyż takich najzwyczajniej nie lubię. Wolę dłuższe historie, w które mogę się bardziej wczuć i zaangażować. Mogę też polubić, bądź nie, głównych bohaterów. Opowiadania mają swoje ograniczenia, które niejednokrotnie mi przeszkadzają w lekturze. Jednak tym razem było inaczej, co mnie bardzo zdziwiło.  






12 miłosnych opowiadań spod pióra tyluż autorów (Leigh Bordugo, Francesca Lia Block, Libba Bray, Cassandra Clare, Brandy Colbert, Tim Federle, Lev Grossman, Nina LaCowr, Stephanie Perkins, Veronica Roth, Jon Skovron, Jennifer E. Smith), to była dla mnie nie lada gratka, zwłaszcza, że wcześniej z ich twórczością nie miałam okazji się zapoznać, z wyjątkiem Cassandry Clare. W większości przypadków nie zawiodłam się, gdyż poszczególne losy bohaterów bardzo mnie zaskoczyły, oczywiście pozytywnie, a jeden tytuł nawet wzruszył i poruszył. Nie będę Wam każdego z opowiadania analizować. Musicie wiedzieć, że są tutaj lepsze i nieco słabsze historie, co jest zresztą czymś naturalnym i związanym z indywidualnymi preferencjami czytelnika.


Na kartach książki Ktoś mnie pokocha, można spotkać przede wszystkim miłość pod wieloma postaciami. Nie ma tutaj ograniczeń jeżeli chodzi o płeć, gdyż uczucia mogą być hetero- jak i homoseksualne, łatwe tudzież komplikowane przez samych siebie, bo ludzie lubią zadawać sobie ból, ograniczać widoki na poważną miłość. W antologii można się spotkać z szarą rzeczywistością, z nieprawdopodobnym zatrzymaniem w czasie, czy cyrkową dziwnością. Każdy znajdzie coś dla siebie, historię, która zwróci jego szczególną uwagę.  





Najlepszą opowieścią dla mnie, to zdecydowanie Bezwładność, której autorką jest Veronica Roth. To na niej nieco popłakałam, gdyż jest najsmutniejsza ze wszystkich, a jednocześnie najszczęśliwsza. Najsłabszym i zdecydowanie najpłytszym opowiadaniem z całej dwunastki było dla mnie to autorstwa Jona Skovrona, pod tytułem Byle nie miłość. W porównaniu do reszty, wypada raczej blado i nijako. Można w momencie o nim zapomnieć, a raczej to nie o zapominanie chodzi w tworzeniu, prawda?

Wszystkie z 12 krótkich dzieł charakteryzuje bardzo lekki i przyjemny styl pisania. Przez całość się przelatuje bardzo gładko, a przede wszystkim, chce się to czytać! Jednak historie te niejednokrotnie skupiają się, nie tylko na samej miłości, ale również na rodzinie i na bardzo różnych losach bohaterów. Nie ma w tej książce aż tak kolorowo, czasem to właśnie miłość podnosi poszczególne postaci na duchu.


Reasumując, moje spotkanie z tytułem Ktoś mnie pokocha, okazało się bardzo pozytywne. Ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu, odnalazłam się w krótkiej formie wyrazu autorów. Nie ukrywam, że niektóre historie mogłyby zostać rozwinięte, gdyż miały ogromny potencjał i mnie zaciekawiły. Ale widocznie opowiadania mają to do siebie, że mają czytelnika zachęcić do lektury, wciągnąć w swój świat, a potem zmuszać go do wymyślania własnych alternatywnych losów dla różnych postaci.  






Komentarze

  1. Zapowiada się ciekawie i pewnie ją zakupie (jeśli gdzieś dorwę wydanie w miękkiej okładce :D), mam tylko nadzieję, że nie będzie jak z opowiadaniami świątecznymi, które były równie zachwalane, a moim zdaniem wyszły raczej średniawo..

    OdpowiedzUsuń
  2. Lubię antologie, chociaż często mam niedosyt, że "tylko" opowiadania, a miałabym ochotę na ciąg dalszy ;)

    OdpowiedzUsuń
  3. Lubię od czasu do czasu sięgnąć po opowiadania, a te chyba przypadną mi do gustu.

    OdpowiedzUsuń

Publikowanie komentarza

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

GDYBYM MOGŁA KUPOWAĆ KSIĄŻKI, TO BYM SIĘ SKUSIŁA #4

Dzień dobry moi mili!Mam wrażenie, że w tym roku zrobiłam dla siebie najlepszą rzecz jaką mogłam zrobić, a mianowicie założyłam konto na Legimi. A końcem 2018 roku stworzyłam swój profil na Storytel. Te dwie decyzje zaowocowały u mnie zmianą stosunku do książek i ich formy. Dzisiaj nie będę pisać stricte o powyższych aplikacjach, wspomnę natomiast o kilku książkach, na które z chęcią bym się skusiła w najbliższym czasie, czyli mowa będzie o premierach książkowych. Jednym z moich postanowień na ten (jakże cudowny dla całego świata!) 2020 rok było nie kupowanie żadnych książek. I faktycznie owego postanowienia się trzymam, dlatego seria o interesujących mnie zapowiedziach książkowych nazywa się Gdybym mogła kupować książki, to bym się skusiła. Nie szukam aktualnie jakichś najlepszych ofert sprzedaży, nie śledzę wyprzedaży książkowych, w ogóle mnie nie kuszą promocje. Naprawdę. Jak wiem, że jakaś interesująca mnie książka ma premierę, w pierwszej kolejności sprawdzam Legimi. Jeżeli jest …

OFFLINE. JAK DZIĘKI ŻYCIU BEZ PIENIĘDZY I TECHNOLOGII ODZYSKAŁEM WOLNOŚĆ I SZCZĘŚCIE | MARK BOYLE

Nie da się nie zauważyć, że technologia zawłaszcza sobie naszą codzienność, że jesteśmy od niej uzależnieni. Z jednej strony spełnia ona swoją, chyba najbardziej promowaną, funkcję, czyli zbliża do siebie ludzi, którzy mogą się ze sobą kontaktować niezależnie od miejsca zamieszkania. Z drugiej jednak strony, oddala ona ludzi od siebie. Sama nie mogę patrzeć na to, jak ludzie zamiast ze sobą rozmawiać, wpatrują się w ekrany. Albo kiedy turyści zamiast korzystać z wypoczynku i przeżywać atrakcje, oglądać je własnymi oczami, np. w oceanarium, wszystko nagrywają i oglądają przez ekran telefonu. Po co?

Technologia to jedno, ale sama elektryczność w naszym życiu zakorzeniła się w tak oczywisty i bezpardonowy sposób, że nie wyobrażam sobie przetrwania bez niej. Tak, przetrwania. Mogłabym odciąć się na kilka dni od energii, technologii, ale byłaby to forma rozrywki, wyciszenia tudzież zebrania myśli, a nie sposób na nowe życie. A jednak znalazł się człowiek, który postanowił skończyć z typow…

UNORTHODOX (2020)

Po naszej rewelacyjnej, choć nie łatwej przygodzie z serialem Niemożliwe, skusiliśmy się z mężem na obejrzenie Unorthodox, o którym jest dość głośno ostatnio. Tym razem serial ma cztery odcinki, więc można całość zobaczyć w jeden – dwa wieczory.

Nie było łatwo, powiem szczerze. A jest to związane z tematyką, jaką podejmuje produkcja. Jednak postanowiliśmy z mężem przebrnąć przez serial, bowiem uznaliśmy, że dla prawdy warto się czasem lekko pomęczyć. Tak, serial Unorthodox jest inspirowany prawdziwymi wydarzeniami opisanymi w książce Deborah Feldman o tym samym tytule. Jak się po czasie okazało, słowo inspiracja jest dość kluczowe, co zdecydowanie może być ogromnym minusem całości.

Główna bohaterka Estera ucieka z Nowego Jorku od swojego męża, od społeczności ortodoksyjnych Żydów, w której żyje. Trafia do Berlina, gdzie spotyka otwartych ludzi ze szkoły muzycznej i dostaje od nich całe mnóstwo pomocy. Serial charakteryzuje się masą zbiegów okoliczności, bo nie da się ukryć, główna b…