Przejdź do głównej zawartości

Ostatnia piosenka - Nicholas Sparks


Bardzo lubię twórczość pana Sparks'a, dlatego postanowiłam przeczytać „Ostatnią piosenkę” jako kolejną jego książkę. Najpierw miałam styczność z ekranizacją tej powieści, więc ogólne pojęcie na jej temat już posiadałam, co mogło mi zburzyć odbiór książki. Ale czy właśnie tak się stało?
Patrząc na okładkę, którą prezentuje ta lektura, nie bardzo zachęciła mnie ona do czytania. Nie jestem fanką filmowych okładek, gdyż książka i film, to dwie odrębne historie. Niestety, innego wydania nie znalazłam. Musiałam przeżyć widok uśmiechniętej Miley Cyrus.
Veronikę, główną bohaterkę, poznajemy, kiedy ta jest w drodze do swojego rodziciela, u którego wraz z bratem musi spędzić wakacje. Ich mama prowadzi samochód. Można dostrzec na tej początkowej scenie, że nastolatka jest buntowniczką, która nie ma dobrych relacji z własną matką. Jest skryta i naprawdę negatywnie nastawiona do otoczenia.
Rodzice rozwiedli się kilka lat wcześniej, co nastolatka przeżyła na swój własny sposób. Tak samo jak jej ojciec, dziewczyna gra na fortepianie... a raczej grała, gdyż od rozwodu rodziców, nie usiadła do instrumentu.
Po przyjeździe, zamiast przywitać się z rodzicem, wolała od razu pójść na spacer. W okolicy był jarmark, więc Ronnie tam poszła. Kupiła lemoniadę i stanęła blisko miejsca, gdzie rozgrywany był turniej siatkówki plażowej. Na jej nieszczęście jeden z zawodników intensywnie skupiony na meczu i lecącej w powietrzu piłce, rozlał na jej koszulkę słodki napój. Ich pierwsze spotkanie nie należało do zbyt udanych, ale jedno jest pewne, było oryginalne. Nieznajomy to nikt inny, jak tylko Will, chłopak, w którym Ronnie, po zbyt krótkim jak dla mnie czasie, się zakochuje... z wzajemnością oczywiście. To dla niej chłopak się zmienił i poczuł co to prawdziwe życie. Czyli, nic innego jak tylko stare, wszystkim dobrze znane romansidło, które bardzo łatwo przewidzieć.
Na tym jarmarku Ronnie poznaje Galadriel [Blaze], z którą od razu dobrze się dogaduje. Blaze zapoznaje Veronicę z jej chłopakiem Marcusem, który według bohaterki nie jest człowiekiem wartym uwagi. Właśnie on burzy dobrze zapowiadającą się przyjaźń dziewczyn, wmawiając Blaze, że Ronnie go podrywała, co oczywiście było jednym wielkim kłamstwem.
Ronnie nie ma dobrego kontaktu z ojcem. Ma do niego żal za to, że rodzice nie są już razem. Steve stara się być dla córki wyrozumiały i postawić się w jej sytuacji, ale nie jest to prostym zadaniem. Jednak po czasie, jak można się domyślić zaczynają tworzyć się między nimi pozytywne relacje.
Wszechwiedzący narrator opowiada historię z perspektywy kilku bohaterów [Ronnie, Will'a, Steve'a – ojca Ronnie, Marcus'a], więc z łatwością odbiorca może się wczuć w daną postać. Styl Nicholasa Sparks'a jest ciekawy. Powieść czyta się bardzo płynnie, nie odczuwając w ogóle uciekających przez czytelnicze palce kartek. Nie dopatrzyłam się w lekturze żadnych zbędnych opisów, czy dłużących się scen, za którymi osobiście nie przepadam. I chyba nie jestem oryginalna i osamotniona w tym wyznaniu.
Na szczęście powieść nie jest skierowana tylko w stronę nastoletniej miłości Ronnie i Will'a. Opowiada ona także o tym, jak człowiek reaguje w sytuacji, kiedy może stracić kogoś bliskiego oraz o tym, co czuje się już po stracie ważnej dla siebie osoby. Przedstawia również siłę przebaczenia i więzi międzyludzkiej. Pokazuje, że w każdej chwili można odbudować relacje i nadrobić stracony czas. Nigdy nie jest na to za późno.
Sama miłość w kontekście całej powieści nie jest taka zła, jaka mogła mi się wydawać na początku. Między Ronnie i Will'em utworzyły się bardzo zdrowe relacje. Tylko bardzo negatywnie podchodzę do faktu, że działo się to jednak zbyt szybko jak na moje skromne oko. Nastolatka wydawała mi się dość buntowniczą osobą, która zamyka się na wszelkiego rodzaju pozytywne emocje. Sama podczas obserwacji meczu siatkówki stwierdziła, że Will wcale nie jest w jej typie. A tutaj nastąpił taki zwrot akcji. Niespodzianka, a może wcale nie? Mimo tej małej przewidywalności, historia miłosna była nawet urocza i wciągająca. Myślę, że dla Ronnie chłopak był wielką podporą w czasie jej bardzo trudnej emocjonalnie sytuacji.
Jeżeli miałabym wskazać ulubioną postać z książki, wcale nie byłby to idealny o budowie Achillesa, Will. Nie byłby to także dobroduszny Steve, którego naprawdę polubiłam. Mój głos wskazuje, uzależnionego od batonów oraz wyłudzania od ludzi pieniędzy za pożądane informacje, Jonah. W całej swojej postaci był cudowny i bardzo, bardzo uroczy. Sama pożałowałam, że nie mam młodszego brata, z którym mogłabym się pokłócić, a także otrzymać tak wiele dojrzałych rad, prawie jak od najlepszej przyjaciółki. Budziły we mnie smutek jego żale nad swoim losem oraz strach, że straci kogoś bliskiego. Mimo tych ogromnych kryzysów, to bardzo pozytywna postać.
Moją jedną z ulubionych scen w książce wcale nie jest pierwszy pocałunek Ronnie i Will'a. Jest to scena, kiedy małe żółwiki, których para a zwłaszcza młoda buntownicza strzegła jak oka w głowie, wykluwają się ze swoich jajek. Nastolatka wydała mi się bardzo kruchą osobą, czego na pewno nie mogłabym się po niej spodziewać na początku książki.

Ronnie stała przy boku Willa, ściskając go za rękę, ogromnie szczęśliwa, że spędziła te wszystkie noce przy gnieździe i że odegrała jakąś rolę w cudzie narodzin nowego życia.”

Powieść wzrusza, bawi, zaskakuje. Jest ogromnie interesująca i warta uwagi. Gorąco ją polecam wszystkim wrażliwym osobom. Mnie doprowadziła do łez w paru momentach. „Ostatnia piosenka” jest bardzo emocjonalną historią. Sądzę, że Nicholas Sparks jest niesamowicie zdolnym pisarzem i zaskoczy czytelników jeszcze nie jedną swoją historią. 

_______
Miło sobie posłuchać pięknej piosenki z filmu "Ostatnia piosenka". Dla niektórych - warto przymknąć oko na wykonawczynię i rzucić w kąt negatywne emocje z nią związane. 


Komentarze

Zobacz również:

Merida Waleczna (2012)

Tytuł: Merida Waleczna / Brave Premiera: 21 czerwca 2012 (świat), 17 sierpnia 2012 (Polska) Produkcja: USA Reżyseria: Mark Andrews, Brenda Chapman Scenariusz: Brenda Chapman, Irene Mecchi, Mark Andrews, Steve Purcell Reżyser dubbingu: Wojciech Paszkowski Dialogi w polskim dubbingu: Jakub Wecsile Bohaterowie: Merida – Dominika Kluźniak I Elinor – Dorota Segda Król Fergus – Andrzej Grabowski Lord Dingwall – Mieczysław Morański Lord MacGuffin – Sylwester Maciejewski Lord Macintosh – Krzysztof Kiersznowski Młody MacGuffin – Cezary Kwieciński Młody Macintosh – Jan Bzdawka Miałam dzisiaj tę przyjemność pójścia do kina ze swoją siostrzenicą. Mamy niedaleko – musiałyśmy tylko wyjść z domu, przejść kilka kroków, przez parking i... już byłyśmy na miejscu w mniej niż minutę. W tak doborowym towarzystwie, każda produkcja wychodzi jeszcze lepiej. A teraz, na świeżo po seansie opowiem Wam o Meridzie Walecznej , która porwała moje małe serduszko. Za

PS Kocham Cię - Cecelia Ahern

Cecelia Ahern od 2004 roku jest bestsellerową irlandzką pisarką. Jej debiutem była powieść PS Kocham Cię , która została także sfilmowana. Inne jej książki, to: Na końcu tęczy, Gdybyś mnie teraz zobaczył, Kraina zwana Tutaj, Dziękuję za wspomnienia, Pamiętnik z przyszłości. PS Kocham Cię na mojej półce czekało trochę ponad rok, ale wreszcie udało mi się znaleźć czas na nią i przede wszystkim ochotę. Wiele dobrego słyszałam na temat samej powieści, którą ceniono bardziej niż film powstały na jej podstawie. Ekranizację widziałam wcześniej i zrobiła na mnie duże wrażenie, dlatego zdecydowałam się na zakup tego tytułu. Jakie są moje wrażenia? Przekonacie się w dalszej części tekstu. Główną bohaterką jest Holly Kennedy, pogrążona w żałobie wdowa, która nie może dojść do siebie po śmierci swojego ukochanego. Mimo swojego młodego wieku, ma zaledwie trzydzieści lat, spotkała ją tak wielka tragedia. W swojej sytuacji na szczęście może liczyć na przyjaciół i kochającą rodzinę, ale

KASZTANOWY LUDZIK | SØREN SVEISTRUP

Od teraz, kiedy będę widziała gdzieś kasztany, będą mi się kojarzyły z książką Kasztanowy ludzik duńskiego scenarzysty i pisarza Sørena Sveistrupa. One bowiem witały śledczych na miejscu zdarzenia, co może być przerażającym, jesiennym akcentem. Tytuł ten miał swoją premierę w październiku 2019 roku i zdobył naprawdę dobre recenzje. Sama czytałam go dość długo, akurat nieszczęśliwie trafił sobie na mój zastój czytelniczy, ale... kiedy tylko się odblokowałam, wciągnęłam się w akcję i przepadłam. Książka jest kryminałem, którego zadaniem jest niesienie pewnego przesłania, a przynajmniej ja, jako matka , tak go odebrałam. Niestety nie mogę Wam tej myśli przewodniej za bardzo ujawnić, bo byłby to ogromny spoiler. Ale zdradzę jedynie, że autor porusza trudne kwestie rodzinne, ich tajemnic i rzeczy, które mogą się dziać za zamkniętymi drzwiami, a dziać się nie powinny. Rosa Hartung po prawie roku żałoby wraca do pracy, jest politykiem. Rok wcześniej w niewyjaśnionych okolicznościac