27 listopada 2012

Saga Zmierzch: Przed Świtem, część 2 (2012)


Tytuł: Saga Zmierzch: Przed Świtem, część 2
Premiera: 16 listopada [Polska], 14 listopada [Świat]
Gatunek: Horror, Romans
Produkcja: USA
Reżyseria: Bill Condon
Scenariusz: Melissa Rosenberg

Obsada:

BellaKristen Stewart
EdwardRobert Pattinson
Jacob Taylor Lautner
RenesmeeMackenzie Foy
Alice Ashley Green
JasperJackson Rathborne
CarlislePeter Facinelli
Emmet Kellan Lutz
RoseNikki Red
Charlie Billy Burke
IrinaMaggie Grace
Aro Volturi Michael Sheen
Marcus Volturi Christopher Heyerdahl
JaneDakota Fanning
AlecCameron Bright











Nareszcie udało mi się wybrać na film Saga Zmierzch: Przed Świtem. A raczej na drugą część, która jednocześnie kończy przygodę Edwarda i Belli. Akurat jeśli chodzi o Zmierzch, to byłam w kinie tylko na Księżycu w Nowiu i na teraz omawianym filmie. Dlaczego? Bo tak wyszło. Bo na inne części nie miałam większej ochoty, a jednocześnie, miałam ogromną, żeby zakończenie obejrzeć na dużym ekranie. Poszłam z siostrą, którą osobiście wciągnęłam w przerażający świat wampirów. Razem czytałyśmy [na wyścigi zresztą] wszystkie książki Stephenie Meyer. Razem oglądamy The Vampire Diaries i szczerze lubimy niebezpieczeństwo związane z krwiopijcami. Konkluzja: należymy do tego marnego grona dziewcząt, które mogą piszczeć z zachwytu, kiedy w ciemnej uliczce nieznajomy – ale jakże przystojny! - mężczyzna pokaże nam swoje kły i zechce nas zaatakować. Innymi słowy: jesteśmy żałosne.

25 listopada 2012

Siedem duchowych praw superbohaterów. Obudź w sobie moc - Deepak Chopra; Gotham Chopra

Kim chciałeś zostać, gdy dorośniesz? Pewnie większość z nas chciała mieć super moc. Ja przynajmniej należałam do tej grupy. Kiedy zobaczyłam tytuł Siedem duchowych praw superbohaterów. Obudź w sobie moc od razu przywołałam do siebie wspomnienia z dzieciństwa jak byłam zafascynowana Czarodziejkami z Księżyca. A niedawno, dzięki autorom tej książki, mogłam zobaczyć, że bohater, a raczej superbohater, to nie tylko ktoś bądź coś nadnaturalnego...

Nigdy nie sądziłam, że taka książka może w ogóle zostać wydana. Temat na pierwszy rzut oka wydaje się całkiem absurdalny, bardziej związany z gdybaniem i fascynacją autorów tym zjawiskiem. I tak też właściwie jest. Deepak Chopra, główny autor tego tytułu, podkreśla, że wszystko to, co zostało wymyślone, powstało już dawno temu, a umysł sam korzysta ze „zbiorowej wyobraźni”. Mężczyzna nieraz był zaskoczony tym, jaką jego dzieci mają wyobraźnię. Wymyślał im bowiem przed snem historię, a one same miały ją dokończyć. W taki właśnie sposób, jego syn, Gotham Chopra, stał się fanem wszelkiej maści komiksów i kreskówkowych bohaterów.

Ale o czym jest ta książka? Z pewnością nie znajdziemy tutaj szczegółowego opisu postaci z komiksów, bo to by było bez sensu, a mnie osobiście odrzuciłoby po pierwszych trzech stronach lektury. Owszem, przewijają się tutaj historie fikcyjnych bohaterów, a także osób z Biblii czy innych wierzeń, ale jest to urozmaicenie książki i przykład tego, jak powinniśmy się zachowywać, bądź nie. Siedem duchowych praw superbohaterów to poniekąd tytuł moralizujący. Ale nie taki, w którym człowiek się wywyższa i chwali swoją wiedzą i „lepszym” podejściem do życia. To książka, która może dać do myślenia każdemu, kto chciałby inaczej spojrzeć na swój świat, a także na ten fikcyjny. Jest wiele schematów, które wprowadzane zostały do komiksów i właśnie te schematy, a raczej kategorie czy prawa, autorzy tutaj pokrótce wyróżniają i omawiają. A naszą rolą jest to, aby w nie w mniejszym bądź większym stopniu uwierzyć i je przyjąć do świadomości.


Nie jest to lektura łatwa w odbiorze. Temat jest dość błahy, ale wyniknął z pasji. Swoistą mądrość autorzy przedstawili w bardzo przystępny sposób. Jednak omawiane prawa superbohaterów mieszają się ze sobą, co może spowodować, że wydaje nam się, iż czytamy w kółko jedno i to samo. Zaletami tego tytułu są na pewno szczerość i bezpośredniość. Lubię, kiedy w książce są przytaczane anegdoty z życia autorów, a gdy takie tutaj znalazłam, od razu u mnie zaplusowała. Kolejną zaletą są ilustracje, które są ozdobą każdego kolejnego rozdziału, zwracają uwagę, a także dobrze łączą się z przedstawianym tematem, gdyż są w stylu stricte komiksowym.

Osobiście nigdy nie byłam fanką kreskówek z bohaterami ratującymi świat. Jednak ten tytuł mogę zaliczyć do bardzo intrygujących i niebanalnych. Pokazują tutaj autorzy, że każdy z nas może zostać superbohaterem. Niepotrzebna nam nadnaturalna moc, nie musimy latać i nosić majtek na rajtuzy. Wystarczy zachowywać się w odpowiedni sposób i być prawym człowiekiem. To wystarczy. Ale jednak po szczegóły wysyłam Was do książki: Siedemduchowych praw superbohaterów. Obudź w sobie moc, której autorami są Deepak Chopra i Gotham Chopra Polecam każdemu, nie tylko tym zafascynowanym komiksami i superbohaterami. Ale każdemu, kto chciałby nieco podbudować swoją duszę i przeczytać coś innego i nowego...


Za książkę dziękuję:

21 listopada 2012

Niebezpieczna rozgrywka - Keri Arthur

Przyszła kolej na moje już czwarte spotkanie z cyklem Zew Nocy, którego autorka jest Keri Arthur. Jest to seria o paranormalnych stworzeniach, gdzie główna bohaterka jest pół wampirem pół wilkołakiem. Wcześniejsze trzy tomy czytałam z zapartym tchem, tym razem odbyło się to w ten sam sposób. Tekst i poszczególne strony przelatywały mi przez palce i oczy. Znalazłam się w centrum wydarzeń i czekałam na to, co wydarzy się za moment.

Ale teraz do rzeczy. Należy tutaj zauważyć, że Niebezpieczna rozgrywka różni się w jakiś sposób od swoich poprzedniczek. To, co je łączy, to na pewno Gautier, były strażnik Departamentu Innych Ras, z którym Riley Jenson nie jest w zażyłych stosunkach, a który tak samo jak jego dawni pracodawcy, wydaje się poszukiwać rozpruwacza, który gwałci i wypatrasza kobiety. Rudowłosa wraz z innymi strażnikami próbuje odnaleźć sprawcę tej rzeźni. Śledztwo kierują ją do jednego z barów, w którym poznaje Jina. Miła rozmowa doprowadza ich do kolejnego spotkania, jednak mężczyzna ten wydaje się Riley podejrzany, a jego zbyt brutalne zachowanie w łóżku nie do końca jej odpowiada i, co najważniejsze, daje kolejny trop w prowadzonej sprawie.

Równocześnie, swoje własne śledztwo przeprowadza Quinn, który dotychczas był jednym z kochanków Rudowłosej hybrydy. Dowiadujemy się dzięki niemu o istnieniu demonów, które są bardzo istotnym punktem w dochodzeniu. Dla głównej bohaterki czas akcji nie jest zbyt korzystny, zbliża się bowiem pełnia, a co za tym idzie, przepełnia ją gorączka księżycowa. Ma dwóch stałych partnerów, wilkołaka Kellena, który jest w stosunku do niej opiekuńczy i bardzo czuły, a także wampira Quinna, którego już całkowicie przestałam lubić. Wydaje się wobec niej zbyt surowy i ogranicza jej przestrzeń, jakby chciał kontrolować wszystko co robi. W pierwszej części serii był on bardzo intrygującym mężczyzną o własnych wartościach i zasadach, jednak wraz z kolejnymi odsłonami, jest przedstawiany coraz chłodniej i obco. Dodatkowym partnerem Riley, jest wyżej wspomniany Jin, do którego ciągnie główną bohaterkę, jednocześnie odpychając.

Jak już napisałam w drugim akapicie mojej recenzji, Niebezpieczna rozgrywka jest inna od poprzednich części. Zrobił się z niej bardziej kryminał, niż książka typowo paranormalna. Jest w niej wiele akcji i zagadek. Pojawiają się zjawiska, których nie było wcześniej, co jest bardzo miłym zaskoczeniem i urozmaiceniem serii. Mimo swojego ciętego języka i bezpośredniości, Riley jest tutaj nieco poważniejsza, a co za tym idzie, dojrzalsza. Co prawda, dalej nią kierują hormony, jednak jest to związane z jej pochodzeniem i wilkołaczą naturą. Zauważyłam także, jakoby sama pisarka podszkoliła swój warsztat [a może także i tłumaczenie jest ciekawsze?] i stała się jeszcze bardziej kreatywna. Całą powieść, czyta się naprawdę szybko, sama nie wiedziałam, kiedy dotarłam do ostatniej strony. Wydarzenia gładko przepływają, a poszczególne wątki zazębiają się w zaskakujących momentach. Jest jednak jedna rzecz, którą mogłabym zarzucić autorce, ale niestety, nie mogę tego tutaj wyjawić, gdyż zniszczyłoby to wielu Wam przyjemność z lektury. Zapomniałabym o jeszcze jednym ważnym spostrzeżeniu. O ile wcześniejsze tomy były nafaszerowane scenami erotycznymi, o tyle tutaj, zostało to odpowiednio ograniczone. Sądzę, że jest to zabieg, który spodoba się większości czytelników, których raziła wielość opisów łóżkowych [bądź poza łóżkowych] wyczynów głównej bohaterki.

Więcej do dodania do tej książki nie mam. Osobiście nie mogę się doczekać kolejnej części Zewu Nocy, gdyż cykl naprawdę przypadł mi do gustu. Jestem także ciekawa, w jaką stronę Keri Arthur poprowadzi swą serię, oraz czym znowu mnie zaskoczy. Mam nadzieję, że wraz z następnymi odsłonami, Riley Jenson będzie coraz poważniejszą i rozsądniejszą kobietą i spotka wreszcie osobę, z którą będzie szczęśliwa.




Za książkę dziękuję:


19 listopada 2012

Słodkie lato - Mari Jungstedt


Mari Jungstedt urodziła się 1962 roku, jest znaną szwedzką dziennikarką, prowadzi w telewizji popularny program rozrywkowy dla kobiet. W 2003 roku ukazała się jej debiutancka powieść Niewidzialny, pierwsza część siedmiotomowej serii kryminałów z inspektorem Andersem Knutasem jako głównym bohaterem, które zostały przetłumaczone na kilkadziesiąt języków. Seria ta zagwarantowała jej miejsce wśród najwybitniejszych twórców gatunku: Camilli Lackberg, Asy Larsson i Stiega Larssona.

Co to znaczy, że lato może być słodkie? Być może masz teraz przed oczami piaszczystą plażę, morze oraz swojego partnera [lub partnerkę] przy boku. Bohaterowie tej powieści też właśnie tak to sobie wyobrażali. Ale mylili się, bowiem nie czekała na nich na wymarzonych wakacjach żadna sielanka. Kiedy Peter Bovide wybrał się na poranny jogging, już z niego nie wrócił. Został zamordowany z zimną krwią. Kto to zrobił? Dlaczego?

Właśnie na te pytania próbują odpowiedzieć policjanci z Gotlandii. Karin Jacobson zajmuje się tym śledztwem, gdyż właśnie teraz Anders Knutas, komisarz policji kryminalnej, przebywa na zasłużonym urlopie z rodziną i dziećmi. Zastępczyni Knutasa jednak kontaktuje się z inspektorem i opowiada mu o morderstwie, co skutkuje tym, że ten natychmiast wraca do pracy. Sprawa nie wygląda dobrze, a także drogi dochodzenia skręcają w różne strony. Peter Bovide został posądzony o prowadzenie interesów na czarno, co mogło być przyczyną jego nieoczekiwanej śmierci. Dowiadujemy się również, że denat bał się, ciągle miał wrażenie, że ktoś go śledzi. Ale czy to było tylko przewrażliwienie i dziwne wrażenie, czy prawda? Czy był od dawna obserwowany przez swojego mordercę?



Autorka świetnie operuje językiem i potrafi trzymać w niepewności swojego czytelnika. Zaskakuje i dodaje wiele niespodziewanych zwrotów akcji. Kiedy wydaje nam się, że rozwiązanie jest o krok, Mari Jungstedt zmienia całe dochodzenie, nowe fakty dochodzą i śledztwo zaczyna zmierzać w innym kierunku. Pisarka bawi się z nami, myli nas, co jest bardzo intrygujące. Zwłaszcza dla tych, którzy lubią trudne kryminalne zagadki. W powieści przewijają się aż cztery wątki. Pierwszy odnosi się do najważniejszego, czyli do morderstwa, drugi, to związek redaktora Johana Berga i Emmy Winarve, nieco burzliwy, a momentami przytłaczający. Trzeci jest dość tajemniczy, gdyż skrywa wspomnienia, które nosi ze sobą Karin Jacobson. Ostatni natomiast do praktycznie samego końca jest zagadką. Opowiada o wydarzeniach, które miały miejsce dwadzieścia lat wcześniej, i które na pierwszy rzut oka nie mają żadnego związku z całą historią, a przede wszystkim sprawą. Ale być może, to tylko złudzenie... Wszystko to razem tworzy bardzo dużą mieszankę emocji i wrażeń, co dodaje tej książce duszy. Bohaterowie nie są banalni ani przewidywalni. Każdy ma inne cechy i wartości, co sprawia, że powieść nie jest płaska i bezosobowa, tylko ma w sobie jakąś głębię i większy sens. Czytając Słodkie lato można odnieść wrażenie, że naprawdę wszystko, co zostało tutaj opisane, zdarzyło się w rzeczywistości.

Moim zdaniem, Mari Jungstedt stworzyła warte uwagi dzieło. Teraz zaczęłam żałować, że dopiero teraz miałam okazję po raz pierwszy zapoznać się z twórczością tej pani. Z pewnością to nadrobię, gdyż jej warsztat literacki przypadł mi do gustu, a także inspektor Knutas wydał się ciekawą postacią. Polecam serdecznie.  




Za książkę dziękuję:

15 listopada 2012

Liebster Blog


Witam, dzisiaj nieco luźniej będzie na blogu. Jest to spowodowane faktem, iż zostałam zaproszona do zabawy blogowej, która jest Wam zapewne dobrze znana. Do Liebster Blog nominowała mnie Linka, za co bardzo cieplutko dziękuję! ;) 




Nominacja do Liebster Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za "dobrze wykonaną robotę". Jest przyznawana dla blogów o mniejszej liczbie obserwatorów więc daje możliwość ich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz ich o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował.


Czy pamiętasz pierwszą przeczytaną przez siebie książkę? Jeśli tak, jaka to była książka?

Pamiętam, że książeczka była o jakimś zajączku albo króliczku, ale sam tytuł wyleciał mi z głowy. Wypożyczyłam ją z biblioteki w podstawówce. Nie pamiętam, czy wcześniej coś czytałam... Skleroza.

Co porabiasz na co dzień?

Na co dzień studiuję politologię o specjalizacji medialnej. Dodatkowo pracuję i .... czytam. ;) 

Z kim najczęściej dyskutujesz o książkach?

Najczęściej chyba z moją przyjaciółką, która także recenzuje książki. ;) 

Jakie są Twoje zainteresowania inne niż czytelnictwo i literatura?

Kiedyś śmiało powiedziałabym, że jest to taniec i fotografia. Aktualnie, nie mam pojęcia. Od dobrych kilku lat nie tańczę, nawet dla samej siebie. A jeśli chodzi o to drugie, to dobrym fotografem się nie czuję. ;) 

Tradycyjna książka, audiobook, czy e-book?

Należę do tych, którzy cenią sobie tradycyjną książkę. Ciężką, pachnącą nowością - albo starością jak kto woli. Lubię szelest kartek i mieć fizyczny kontakt z lekturą. Nie mam czytnika, aby wygodnie czytać, a nienawidzę tego robić przy komputerze. A jak dotąd, słuchałam tylko jeden audiobook... 

Czy masz zwierzątko?

Nie mam. I szczerze powiedziawszy nie chcę mieć... Chociaż mały kotek by mnie zadowolił. ;) 

Kim chciałaś/-eś zostać w przyszłości, kiedy byłaś/-eś dzieckiem?

Pamiętam, że chciałam zostać Czarodziejką z Księżyca. ;) Ale poza tym, to bardzo chciałam być fryzjerką albo masażystką. 

W jakim wieku nauczyłaś/-eś się czytać?

Za późno. Nie wiem, nie mam pojęcia. Ale chyba na przełomie sześciu/siedmiu lat, więc jak dla mnie - naprawdę późno.

Czy masz ulubione zagraniczne blogi? Jak tak, to czego dotyczą?

Oj! Nie mam, naprawdę. ;) 

Co spodziewasz się dostać od Mikołaja w tym roku? ;)

Mała wróżka ostatnio wywróżyła mi, że dostanę dużo książek od Mikołaja, więc być może się to spełni. ;) 
Mała wróżka - moja prawie sześcioletnia siostrzenica EmKa, która ubrała sobie na głowię turban zrobiony z mojego szalika. A kula do przepowiadania przyszłości był globus. Grunt to pomysłowość. ;) 

Co aktualnie czytasz i dlaczego? (Liczą się też książki "szkolne" ;) )

Aktualnie czytam: Siedem praw superbohaterów, czyli coś całkiem innego i zupełnie nowego w mojej biblioteczce. Niebawem ukarze się recenzja, więc zachęcam do zaglądania do mnie. ;) [Ale reklama!]. Dodatkowo, czytam: Jawischowitz, podobóz Auschwitz i też mam nadzieję, że recenzja ukarze się niebawem. 


To by było na tyle, jeżeli chodzi o moje odpowiedzi. Swoich pytań nie zadaję, gdyż wiele osób [z tego co zaobserwowałam na blogach] brało już w tej zabawie udział. Jeżeli ktoś chciałby się przyłączyć, to zapraszam serdecznie do odpowiadania na powyższe pytania, gdyż są naprawdę ciekawe. ;) 

Pozdrawiam! 

12 listopada 2012

Sprzedane. Tragiczne losy azjatyckich kobiet - Louise Brown



Są tematy, które wydają nam się znajome i takie, do których nie ma już nic więcej do dodania. Bo przecież uważamy siebie za ekspertów w danej dziedzinie czy problemie i nic nas nie jest w stanie zaskoczyć. Jednak tutaj można się pomylić. Za sprawą książki Louise Brown: Sprzedane. Tragiczne losy azjatyckich kobiet można otworzyć szerzej oczy i dowiedzieć się wielu nowych rzeczy, o których nawet nam się nie śniło.


Nie będę specjalnie streszczać samej książki, bo za dużo bym się rozpisała. A także nie da się opisać tego w kilku a nawet kilkunastu zdaniach. Tematyka nie jest prosta, a na pewno informacje w niej zamieszczone, nie należą do przystępnych. Dowiadujemy się tutaj wiele o prostytucji, która jest prowadzona w miejscach oraz warunkach, w których byśmy się tego nie spodziewali. Kobiety sprzedawane i transportowane są w nieoczekiwany sposób, a także sami klienci należą do tych niepozornych osób. Przewija się tutaj także trochę o prostytucji męskiej i jak ona się przejawia, ale jest to tylko dość skromny, mało rozwinięty wątek.

Szokujący jest stosunek samych rodzin dziewczyn sprzedawanych do jakiegoś domu publicznego. Ich zajęcie jest traktowane jako praca, muszą oddawać swoją pensję, aby utrzymać najbliższych. Bardzo często ojcowie i potencjalne głowy rodziny nie pracują, tylko są utrzymywani przez swoje córki, które sprzedali dla własnych korzyści. Czy właśnie w taki sposób warto walczyć z ubóstwem? Traktując młode dziewczęta jako towar, który nie ma uczuć? Mowa tutaj jest przede wszystkim o młodych osobach, o dziewczynkach, które w wielu przypadkach, jeszcze nawet nie zaczęły dojrzewać, a już trafiły w miejsce, z którego praktycznie nie ma ucieczki i muszą obsługiwać klientów. Największy popyt jest na dziewice, są najbardziej opłacalne, natomiast starsze panie do towarzystwa [uważa się za nie nawet osoby, które mają zaledwie dwadzieścia, dwadzieściaparę lat] nie są tak bardzo wartościowe. To wszystko nie jest do pojęcia przeze mnie, przez osobę, która żyje w zupełnie innych warunkach i mająca całkowicie odmienne wartości. Mam jednak świadomość tego, że takie zjawiska mają miejsce na tych cholernie brutalnym świecie. A szerząca się hipokryzja w omawianych krajach coraz mocniej mnie irytuje i załamuje.


Podczas lektury należy się całkowicie skupić. Problem bardzo mnie zaintrygował, choć na początku nie sądziłam, że może mnie zaskoczyć [tak jak wspominałam w pierwszym akapicie]. Jednak już po rozpoczęciu książki, zorientowałam się, że tak naprawdę, moja wiedza była znikoma i teraz dopiero pojmę istotę sprawy. To, co mogę mieć do zarzucenia autorce, to niekoniecznie łatwy język. Jak dla mnie momentami był zbyt suchy i formalny. Niektóre informacje musiałam czytać kilka razy, aby stały się dla mnie bardziej zrozumiałe. Może to ja się okazałam nieodpowiednim odbiorcą? Chociaż szczerze wątpię. Oczekiwałam także nieco więcej relacji byłych paś do towarzystwa, albo bardziej rozszerzonych wiadomości. Według mnie, były dość ograniczone. Ale podkreślam fakt, że jest to moje subiektywne zdanie i nie należy się nim do końca sugerować. Być może oczekiwałam nieco więcej wrażeń i szczegółów? Wydawało mi się również momentami, że informacje się powtarzały, że wałkowane były ciągle te same zdania...

Z pewnością jest to autentyczna publikacja. Wiemy bowiem, że autorka sama podróżowała po omawianym przez nią kontynencie i obserwowała ten problem. Jest bardzo dobrze poinformowana, w związku z czym, my także otrzymujemy rzetelne i konkretne fakty. Dodawała także swoje komentarze albo odczucia, jednak jak dla mnie, występowało to zbyt rzadko.

Jeżeli ktoś w trakcie czytania recenzji, uzna, iż ją krytykuję, to się mimo wszystko myli. Uważam dzieło Louise Brown za naprawdę wartościowe. Na pewno każdy będzie w stanie wynieść z niego własną, nieocenioną lekcję. A także doceni to, gdzie mieszka i w jakich warunkach dane jest mu egzystować – odnosi się to w większej mierze do kobiet. Cieszmy się zatem z tego, jakie mamy prawa w naszym kraju i tego, że nie jesteśmy żadnymi podludźmi, którymi można gardzić i pomiatać.


Za książkę dziękuję:
 

11 listopada 2012

Człowiek nietoperz - Jo Nesbø


Od mojego ostatniego spotkania czytelniczego z Jo Nesbø minęło mało czasu, ale to dobrze. Tak szybki powrót do twórczości tego autora tylko utwierdził mnie w przekonaniu, że jest to pisarz, którego styl i sposób kombinowania w poszczególnych wątkach, niesamowicie mi odpowiadają. Człowiek nietoperz zaintrygował mnie przede wszystkim poprzez swój ciekawy tytuł, który dał mi spore pole do interpretacji. Jest to także pierwsza część serii o norweskim policjancie Harrym Hole. Zaznaczam jednak, że książki te można czytać niezależnie – co uczyniłam ja, zaczynając od trzeciej w kolejności, czyli od Czerwonego gardła.

Harry Holle przyjeżdża do Australii, a dokładnie do Sydney, aby razem z tamtejszą policją odnaleźć zabójcę jego rodaczki. Inger Holter została bowiem w brutalny sposób zgwałcona i zamordowana. Przydzielono mu za partnera Andrew Kensingtona, barwnego człowieka, którego w mieście znają prawie wszyscy, oraz który ma za sobą wiele życiowych doświadczeń. Od razu się zaprzyjaźniają, przez co ich współpraca przebiega na udanych relacjach i dość sprawnie. Harry także ma swoją przeszłość, którą odkrywamy w kolejnych rozdziałach i poznajemy jego tajemnicę, być może najważniejszą jaką posiada. Policjant spotyka w jednym z barów kobietę, która od razu miesza mu w głowie i niespodziewanie tworzy się między nimi swego rodzaju uczucie. A tego się nie spodziewałam po tym człowieku...

Ale wracając do samego śledztwa, to drogi prowadzą do bardzo niebezpiecznych osób: od prostytutek i ich alfonsów do handlarzy narkotyków. W czołowej grupie podejrzanych znalazł się były towarzysz Inger Holter, Ewans White, który jak się później okazuje, lubi nieraz podduszać swoje partnerki. Jednak nie wszystkie układanki pasują do siebie i nic nie może ułożyć się w logiczną całość. Sprawa komplikuje się także w momencie, kiedy do śledztwa dochodzą następne zabójstwa. Oczywiste było tylko jedno: morderca i gwałciciel jest blisko, ale bardzo dobrze się ukrywa.

W książce tej nie brak morałów i historii z pointą. Przez ten kryminał przewijają się naprawdę świetni bohaterowie, a każdy z nich ma do powiedzenia wiele życiowych mądrości wynikających z własnego doświadczenia lub pochodzących z plemienia, z którego się wywodzi. Autor umieścił sporo opowieści ludowych i tych związanych z Australią i prawem do jej zamieszkiwania. Na pewno ciekawym zabiegiem okazało się również podzielenie powieści na trzy części zatytułowane kolejno: Walla, Moora i Bubbur. Podczas czytania, odbiorca otrzymuje ich wytłumaczenie w postaci przytoczonej legendy przez jedną z postaci.

Przez większość czasu nie umiałam rozgryźć kto jest winny zabójstw. Owszem, miałam swoje typy, jednak nie były one uzasadnione i okazały się chybione. Niestety. Autor trzymał mnie w niepewności do niemal samego końca, co bardzo lubię. Z pewnością Jo Nesbø jest pisarzem, którego styl przypadł mi do gustu i który potrafi wplątać w swoją powieść kilka pomniejszych wątków, które nie odwracają uwagi od istoty sprawy, czyli samego śledztwa. Zarówno bohaterowie, wydarzenia oraz akcja wciągają i powodują, że trudno przestać myśleć o tym, co się działo lub co może się jeszcze zdarzyć. W pewnym momencie jednak miałam mały czytelniczy postój. Był on spowodowany tym, że Harry Hole zaczął mnie irytować swoim bohaterstwem i późniejszym zachowaniem. Przeżywał on bowiem egzystencjalny kryzys, co mogę mu wybaczyć z perspektywy czasu i tego, co autor zagwarantował mi nieco dalej.

Reasumując, jak dla mnie Jo Nesbø świetnie dopracował swoją powieść, zadbał o każdy jej szczegół i zbudował odpowiednie napięcie. Wodził czytelnika za nos oraz wzbudził u niego poczucie niepewności. Moim zdaniem, warto sięgnąć po Człowieka nietoperza, aby znaleźć się w samym środku dochodzenia i poćwiczyć swój umysł. Czy na miejscu tych policjantów szybciej znalazłbyś rozwiązanie? Osobiście nie mogę się już doczekać, aż przeczytam kolejną część serii o Harrym Holle. 

Za książkę dziękuję: 





04 listopada 2012

Potęga miłości - Elizabeth Chandler

Nie tak dawno temu miałam okazje czytać pierwszą cześć serii Pocałunek anioła. I jak dla mnie, zakończyła się w bardzo newralgicznym miejscu, przez co musiałam dosłownie szybko zapoznać się z Potęgą miłości. Kolejny raz autorka, pisząc pod pseudonimem Elizabeth Chandler, zaskoczyła mnie rozwinięciem akcji i samą kreatywnością. Ale wszystko po kolei...

Tristan jest aniołem i wyznaczył sobie za cel, dowiedzenie się tego, kto czyhał na jego życie i jego ukochanej. Dodatkowo, chce przywrócić Ivy wiarę w anioły, bowiem straciła ją, kiedy jej chłopak umarł. Dziewczyna nie może się do końca odnaleźć w nowej sytuacji, w trudnych chwilach pomagają jej oddane przyjaciółki. Jednak szczególnym opiekunem nastolatki okazał się jej przyszywany brat, Gregory, który uważa, jakoby dobrze wiedział, co ona czuje, bowiem niedawno stracił swoją matkę. Ale czy na pewno te dwa cierpienia są równomierne? Tristan w tym czasie próbuje się zbliżyć do Philipa, który chce przekonać swoją siostrę o istnieniu aniołów – opiekunów.

Książka jest mała gabarytowo i czyta się ja błyskawicznie. Dodatkowo historia jest wciągająca, a czytelnik śledzi ją z pewną ciekawością. Tak jak już wspominałam przy poprzedniej części, moim zdaniem książki te powinny zostać połączone ze sobą. Pocałunek anioła skończył się w sumie wtedy, kiedy powinien się tak naprawdę dopiero rozwinąć. Autorka potrafi budować napięcie i zainteresować odbiorce, ale po co rozbijać te opowieść na cztery części?

Na pewno w Potędze miłości może irytować Ivy. Jest to infantylna nastolatka, która jest łatwowierna i płytka. Ma dwie przyjaciółki, a także zdobywa nowych znajomych, z którymi nie czułaby się dobrze wcześniej, przed wypadkiem. Jej przyrodni brat chce zdobyć jej zaufanie i ciągle oferuje jej swoja pomoc, ale czy na pewno ma dobre intencje?

Zawsze tak bywa, że recenzja drugiej części, a później kolejnych, jest krótsza, gdyż nie chce się zbyt wiele odkryć przed osobami, które jeszcze ich nie przeczytały. Jednak reasumując, to co napisałam wyżej, stwierdzam, iż seria jest warta uwagi i nie tak naiwna, jaka może się wydawać na początku. Jest prosta w odbiorze i słodko wyglądająca, jednak treść może magnetyzować. Osobiście, mam nadzieję, że niebawem będę miała okazję na przeczytanie dwóch następnych tomów, bowiem chcę się dowiedzieć, co czeka Tristana, którego bardzo polubiłam.  






Za książkę dziękuję:




01 listopada 2012

Stosik październikowy - numer dwadzieścia dwa


Spóźniona jeden dzień z dodaniem stosiku październikowego, przybywam na bloga. Opóźnienie to jest spowodowane wczorajszym Halloweenem, który obchodziłam zarówno w pracy jak i prywatnie. Zabrakło mi czasu na zrobienie zdjęć i opublikowanie postu. Dodatkowo mam jeszcze dwie recenzje do napisania, ale myślę, że jutro i w sobotę będę w stanie je opublikować. 

Przy okazji recenzji filmu wspominałam Wam, że mam w planach jeden horror. Wybrałam się zatem do kina  ze swoim Z. na projekcje horrorów. Ale po pół godzinie wyszliśmy. Bardzo chciałam obejrzeć Kronikę Opętaniaa mój Z.: Czarnobyl, reaktor strachu, ale nie dało się. Niestety, na salę zostało wpuszczone zbyt dużo młodzieży, - poniżej szesnastego roku życia - która śmiała się co chwila, krzyczała i co najgorsze, cały czas rozmawiała na głos. Czułam się jakbym była w centrum handlowym czy na targowisku przed świętami, gdzie jest chaos, albo na ruchliwej ulicy. Z filmu nic nie wiedzieliśmy i nie chcieliśmy psuć sobie bardziej humorów i wyszliśmy. No trudno, teraz tylko muszę walczyć o zwrot pieniędzy. 

Niemniej jednak,  powracam do ciekawszego i przyjemniejszego tematu, bowiem na wokandę wchodzi stosik, który zgromadziłam w październiku. Podzieliłam go w sumie na cztery części i trochę je teraz omówię. 

Pierwszy stosik ma w sobie zdobycze urodzinowe. Jak wiecie, na początku miesiąca pożegnałam się z wiekiem nastoletnim. A tak oto moi rodzice złagodzili mój ból: 



Virginia C. Andrews: Kwiaty na poddaszu, Płatki na wietrze, A jeśli ciernie
Chyba tych trzech górnych tytułów nie trzeba Wam przedstawiać. Jeszcze niedawno o nich wspominałam przy okazji cyklu 3 książki. I wreszcie je mam, z czego jestem bardzo zadowolona. Teraz tylko muszę znaleźć czas na czytanie...

Karolina Otwinowska: Historia mojego (nie)ciała
Lubię tematy o anoreksji. Kiedyś bardzo intensywnie śledziłam tę chorobę i jej podobne. Wracam do starych przyzwyczajeń, to dobrze. 

Kolejna grupa, to nie książki, ale fiszki.

TreeCards - fiszki obrazkowe. Work and Education
Jest to skutek nawiązania nowej współpracy z wydawnictwem Cztery Głowy. Na pewno fiszki mi pomogą, gdyż mój angielski jest słaby, a przez przerwę w jego uczeniu, nieco się ulotnił. 


Trzy książki, które prezentuje poniżej przywędrowały do mnie do recenzji:


Mari Jungsted: Słodkie lato
Wreszcie będę miała okazję zapoznać się z twórczością tejże autorki. Otrzymałam ja od portalu nakanapie.pl oraz Wydawnictwa Bellona  

Jo Nesbø - Człowiek nietoperz 
Lektura ta już jest za mną. I na pewno jest warta uwagi. Nie zdradzę więcej, czekajcie na recenzję. Niespodziankę sprawiła mi pani z Grupy Publicat, która zaproponowała mi tę książkę, która niedawno miała swoją premierę. Przyjęłam uszczęśliwiona! 

Louise Brown - Sprzedane 
Aktualnie czytam i temat mnie pochłonął. Myślę, że szybko skończę tę książkę i będę mogła o niej napisać. Na pewno jest wstrząsająca, zwłaszcza, że prawdziwa. Otrzymałam ją do recenzji od Wydawnictwa Świat Książki

Dziękuję bardzo za wszystkie przekazane pozycje do recenzji oraz za zaufanie. ;) 




Ostatnia książka była mi potrzebna do napisania referatu o podobozach KL Auschwitz. Jest ona podzielona na dwie części. W jednej opisane jest życie w podobozie Jawischowitz, w w drugiej znajdują się wspomnienia byłych więźniów, a także górników  Mi była potrzebna ta pierwsza część, jednak książka wciągnęła mnie i mam zamiar ją dokończyć.  Oczywiście pochodzi ona z biblioteki. ;)


No to byłoby tyle na dzisiaj. Jutro prawdopodobnie opublikuje recenzję książki:  Potęga miłości, a następnie Człowiek nietoperz. Przepraszam także za moja nieobecność tutaj i ewentualną obsuwę w czasie. 

Pozdrawiam!