31 grudnia 2011

Stosik grudniowy - numer dwanaście.

Witam Was bardzo serdecznie jeszcze w 2011 roku. ;)

Mój rok nie kończy się tak pomyślnie, jakbym chciała. Jest to związane z tym, że nagrałam dla Was filmik podsumowujący stosik, który nagromadziłam przez ten miesiąc. Ale nie wiem co się dzieje z moim komputerem, bo filmik nie chce się zgrać. Hm... no trudno. Nie zobaczycie mnie. ;) 

Stosik grudniowy nie jest bardzo duży. Jednak każda książka jest dla mnie ważna w pewien sposób. :) 



Eve Ensler - Dobre ciało. Otrzymałam od Księgarni Matras oraz Wydawmictwa WAB. Bardzo dziękuję.;) Na blogu znajduje się już recenzja tej książki. Możecie ja przeczytać TUTAJ. 







P.C. Cast, Kristin Cast - Spalona. - Prezent gwiazdkowy. Moja siostra co jakaś okazja kupuje mi kolejną część tej serii. Hm... Cykl Dom Nocy nie jest moim ulubionym cyklem wampirycznym. Znowu się powtórzę i powiem, że pomysł na tę serie był naprawdę dobry, ale już gorzej z wykonaniem. Główna bohaterka jest infantylna, wkurzająca i jak dla mnie, zbyt dziecinna. Ale jednocześnie, mimo wielu niedociągnięć i przeszkadzajek, można się dobrze bawić przy tych książkach. ;) 





Jodi Picoult - Linia życia. - Drugi prezent gwiazdkowy. Muszę tutaj zaznaczyć, że w tym roku, broniłam się przed dostaniem  książki na gwiazdkę. Chciałam coś innego. Szukałam kalendarza książkowego. Jednak, mimo wielu propozycji, nie znalazłam takiego, który by mi odpowiadał. Dlatego też, przed samą gwiazdką zdecydowałam się na tę powieść, z czego oczywiście się cieszę. Jodi Picoult jest moją ulubioną autorką książek, którą odkryłam całkowicie przypadkiem, ale od tego czasu jestem jej wierna. 




Andrew Nicoll - Dobry człowiek. - Trzeci prezent gwiazdkowy. Tę powieść otrzymałam od mojego chłopaka, który zerwał naszą obietnicę. Przed gwiazdką, kupiliśmy sobie wspólny prezent i nie mieliśmy dawać sobie już niczego osobno. Ja się bardzo trzymałam w tym postanowieniu, ale mój chłopak jak widać, nie. Trafił z tą książką, ponieważ od dawna już o niej myślałam i planowałam kupno. Dziękuję. ;*






Zbigniew Machowski - Chciwość jest dobra. - Otrzymałam w ostatniej chwili, bo już 30.12. ;) Dziękuję bardzo Wydawnictwu Nowy Świat. 







I to w sumie tyle, jeżeli chodzi o stosik grudniowy. Nie jest tego wiele, ale za każdą książkę bardzo dziękuję! Dziękuję bardzo Księgarni Matras oraz Wydawnictwu Nowy Świat za współpracę i za zaufanie. ;) 


Jestem teraz w trakcie książki "Africanus. Syn konsula". Ciągle coś mnie rozprasza i nie mogę jej dokończyć. Ale zrobię to jeszcze dzisiaj. Jestem naprawdę po tyłach w czytaniu. Będę musiała to nadrobić w przyszłym roku. Ale o planach czytelniczych opowiem Wam przy innej okazji. ;) 

A teraz, życzę Wam udanego Sylwestra i Szczęśliwego Nowego Roku! 



Pozdrawiam, Klaudyna.

28 grudnia 2011

Morderstwo niedoskonałe - Agnieszka Krawczyk


Kiedy zbrodnia jest doskonała, a książka idealna? Jak tylko osoba naprawdę ginie i jest prowadzone śledztwo z przystojnym policjantem/detektywem i gdy głównym bohaterom grozi wielkie niebezpieczeństwo, a odbiorcę podczas czytania targają nerwy, bo akcja jest zbyt napięta? Można by było tak to definiować. Jednak Agnieszka Krawczyk w swoim dziele: "Morderstwo niedoskonałe" ukazała temat z nieco innej perspektywy. Pokazała coś zupełnie nowego, zachęca czytelnika do wstąpienia w wykreowany przez nią świat. Ja się skusiłam...

Agnieszka Krawczyk jest autorką powieści takich jak: "Napisz na priv" i "Magiczne miejsce". Jest dwukrotną laureatką konkursu na opowiadanie kryminalne oraz laureatką konkursu na felieton literacki. Mieszka i pracuje w Krakowie. Pisze wyłącznie zabawne książki, które mają przynieść czytelnikowi uśmiech i chwilę odpoczynku. * Czytając ten opis, w pełni zgadzam się z jego treścią. "Morderstwo niedoskonałe" dało mi wiele chwil do śmiechu i rozluźnienia. Podczas lektury tejże książki, bawiłam się doskonale, gdyż autorka stworzyła bardzo ciekawy świat, który w pewien sposób jest rzeczywistą realią Polską.

Rzecz dzieje się w małym wydawnictwie w Krakowie, gdzie pracuje między innymi czwórka znajomych: Mareczek, Adela, Mizera i Marta. Wszystko zaczyna się w dzień wypłaty, kiedy Adela, redaktor naczelna oraz Mareczek, zastępca redaktor naczelnej, są proszeni do gabinetu swojego prezesa. Dowiadują się tam o planowanym wydaniu książki, której autorem jest niejaki Zenon Kusibab. To wielkie dzieło trafiło do redakcji już jakiś czas wcześniej, jednak tutaj pojawia się niemały problem. Prezes domaga się szybkiego wydania tej fantastyki, ale maszynopis zniknął – a tak naprawdę został przed kilkoma miesiącami zniszczony, gdyż według pracowników, nie nadawał się do niczego. Adela zwinnie odzyskała owy bestseller, ale nie było jego środka, zatem czwórka przyjaciół postanowiła napisać powieść od nowa. Losy bohaterów toczyłyby się spokojnym torem, ale to nie było im pisane. Dostali kolejne zadanie – odnaleźć autora. A cóż tu dużo mówić, Zenon Kusibab zniknął, nie można go było nigdzie znaleźć. Czy redaktorzy odnajdą pisarza i wydadzą jego - nieco poprawione – dzieło? I jakie przeszkody czekają na drodze bohaterów? Tego wszystkiego można się dowiedzieć tylko po przeczytaniu książki "Morderstwo niedoskonałe".

Podobały mi się ciekawie wykreowane postaci. Praktycznie każda z nich była jakimś indywiduum, którą wyróżniały inne cechy. Adela była pełną temperamentu kobietą, która tak naprawdę dowodziła resztą swoich znajomych. Następnie Mareczek – nieporadny człowiek, dający sobie wchodzić na głowę. Ale kiedy chciał, potrafił być pewny siebie i swoich racji. Mizera – facet bez imienia, jak wynikało z książki, to przezwisko, bardzo do niego pasowało. Był chudy i mizerny, niezorganizowany, żyjący całkowicie w swoim świecie. Na koniec – Marta – osoba spokojna, poukładana i tak naprawdę najnormalniejsza z nich wszystkich. Jednak szkoda mi było tego, że właśnie ona została najmniej ukazana w powieści. Zawsze była gdzieś obok, ale nigdy w centrum wydarzeń.

Agnieszka Krawczyk posługuje się lekkim piórem, które czyta się z ogromną chęcią. Styl nie wydawał się być męczący, a dialogi sztuczne. Można było odnieść wrażenie, że opisane w "Morderstwie niedoskonałym" losy bohaterów, wydarzyły się gdzieś obok. Dla mnie wszystko to wydawało się jeszcze bardziej realne, gdyż mieszkam blisko Bielska, gdzie żekomo mieszkał Zenon Kusibab, a także niedaleko mam do Krakowa. A właśnie w tych dwóch miejsowościach była prowadzona akcja książki.
Czy polecam książkę "Morderstwo niedoskonałe"? Jak najbardziej! Wszyscy fani dobrej zabawy, niebanalnych wydarzeń, a także ciekawych postaci, muszą przeczytać dzieło Agnieszki Krawczyk. Tutaj nie ma czasu na nudę i kręcenie nosem, ale jedynie na miłe chwile spędzone z tąże lekturą.


* Opis z okładki książki: "Morderstwo niedoskonałe"


Za książkę dziękuję: 

24 grudnia 2011

Wesołych Świąt.

Witam Was Kochani ;) 

I nastał ten wyczekiwany dzień. Święta, to czas radości, miłości. A najważniejsze jest to, aby te dni spędzić w gronie rodzinnym. ;)

Zdjęcie zrobione przeze mnie. Chyba można się domyślić. Jak byłam chyba w podstawówce, to dostałam właśnie tę bombkę i mam do niej wielki sentyment. ;) Mam jeszcze jedną specjalną bombkę, którą sama robiłam, ale przez miliard prezentów pod choinką, nie mogłam się do niej dostać.

U mnie, święta są obchodzone bardzo rodzinnie. Codziennie odwiedzamy siebie. Dajemy także prezenty. Zrobiłam dzisiaj zdjęcie naszej choinki i szczerze się przestraszyłam ilością prezentów pod nią. Jest ich mnóstwo! 

Nie jestem dobra w składaniu życzeń. Zawsze jest jedna regułka, którą się mówi wszystkim. Chyba nie jestem zbyt kreatywna. ;)

Wam, moi mili, życzę uśmiechu na twarzy, a także spełnienia marzeń. Z racji tego, że mnie choroba w te święta rozłożyła, życzę Wam ZDROWIA i wszelakiej pomyślności. Prezenty w święta nie są najważniejsze, jednak są miłe, dlatego życzę Wam udanych prezentów, może nawet i książkowych? 

Hm... to tyle z mojej strony. Może już po Świętach pojawi się kolejna recenzja.  Smacznej Kolacji Wigilijnej i Wesołych Świąt.! ;);)

Pozdrawiam, Klaudyna.

21 grudnia 2011

Dobre ciało - Eve Ensler


Eve Ensler mieszka w Nowym Jorku. Jest uznaną na całym świecie poetką i dramatopisarką. Jest autorką takich sztuk, jak: Lemonade, Necessary Targets, Ladies. Rozgłos przyniosły jej przetłumaczone na 35 języków Monologi waginy, za które w 1997 roku została nagrodzona prestiżową Obie Award. Jest inicjatorką V-Day, międzynarodowego ruchu przeciwko przemocy wobec kobiet i dzieci. *

Jak wiele pań codziennie staje przed lustrem i myśli o swoim tłuszczyku gromadzącym się na brzuchu, udach czy pupie? Pewnie każda miałaby coś do zarzucenia swojemu ciału. Ale skąd się bierze to, że płeć piękna jest tak krytycznie nastawiona do własnego wyglądu? Czy to brak pewności siebie, własnej wartości, a może idealizowanie innych, bo tamta jest po prostu chudsza? Dlaczego wymogiem „piękna” jest „idealna” szczupła sylwetka? Eve Ensler w swojej książce pt.: „Dobre ciało” przytacza historie kobiet z niemal całego świata. Dzięki nim, można zauważyć, że każda przedstawicielka płci pięknej, niezależnie od koloru skóry, pochodzenia i miejsca zamieszkania, dąży do tego samego – do perfekcyjnego wyglądu.

Radość przynosi dążenie do ideału. Jeśli jesteś idealna, jesteś martwa.”

Często się zastanawiam, dlaczego kobiety tak bardzo boją się dodatkowych kilogramów. Ale chyba każda z nas ma to zakodowane. Po prostu – takie już jesteśmy. I nie wierzymy swoim mężczyznom czy innym dookoła, że dobrze wyglądamy, wiecznie coś nam w sobie nie pasuje. Czego spodziewałam się po tej książce? Na pewno opowieści o kobietach, które tak jak ja i dziewczyny z mojego otoczenia, mają kompleksy oraz z chęcią zmieniłyby coś w swoim wyglądzie. I tak naprawdę dostałam to, na co czekałam. Autorka pokazuje, że panie z różnych stref geograficznych mają takie samo pojęcie o pięknie. U jednych bardziej pożądane są rubensowskie kształty, u drugich raczej dąży się do figury modelki.

Eve Ensler przeprowadziła wiele rozmów, które w większy, bądź mniejszy sposób mi się spodobały i dotarły do mnie. Jednak jedna historia w szczególności zwróciła moją uwagę. Siedemdziesięcioczteroletnia Leah przez cały czas powtarzała, że kocha swoje ciało. Masajka tłumaczyła autorce, że należy być dumnym ze swojego wyglądu, że nie należy porównywać siebie do drugiej osoby. Każdy jest bowiem inny.

Wszyscy jesteśmy jak drzewa. Ty jesteś drzewem. Ja nim jestem. Musisz pokochać swoje ciało, Eve. Musisz pokochać swoje drzewo. Kochaj je.”

Z pewnością, każdy – a raczej każda – podczas czytania tej króciutkiej, bo zaledwie stu stronicowej książeczki, zwróci uwagę na inną opowieść, na inne podejście do własnego ciała. Eve Ensler pisze dość specyficznie, przy czym nieraz robi trochę zamieszania, przez co miałam mały problem i musiałam po kolei układać sobie i analizować wszystko to, co zostało zawarte w kolejnych rozdziałach. Ale jednocześnie każdą poszczególną historię ubiera w piękne słowa i ciekawi swoich odbiorców. Już sam wstęp zrobił na mnie wrażenie. Dzięki niemu z większą chęcią zabrałam się za czytanie tego krótkiego dzieła.

Po przeczytaniu tej książki jestem w pełni usatysfakcjonowana a także zaciekawiona poprzednim dziełem tejże autorki, a mianowicie Monologami waginy. Poniekąd Eve Ensler ukazała przed czytelnikami swoją słabość, kompleks, jakim jest - według niej – duży brzuch. Dzięki temu, całość stała się autentyczna i szczera. Dlatego też mogę z czystym sumieniem polecić Dobre ciało każdemu, kto tylko chciałby przeżyć tę krajoznawczą podróż i poznać podejście kobiet do piękna własnego ciała.

* Informacja z okładki książki „Dobre ciało”. 

Za książkę dziękuję: 

17 grudnia 2011

Niegrzeczne dziewczynki robią karierę - Barbara Schneider

Głównym punktem ciężkości i sednem self - marketingu jest zdefiniowanie i uświadomienie sobie własnych kompetencji i celów. Musisz wiedzieć, co ci odpowiada i dokąd dążysz.”

Dr Barbara Schneider z wykształcenia handlowiec, przez lata zbierała własne doświadczenia w zarządzaniu międzynarodowymi koncernami. Od dwudziestu lat pomaga kobietom i mężczyznom w rozwoju ich karier zawodowych, oferując szkolenia, seminaria oraz wykłady. *

Kobiety stanowią połowę potencjału wśród specjalistów i kadry zarządzającej, a ich obecność ma znaczenie ekonomiczne dla decyzji podejmowanych w przedsiębiorstwach.”

Czy kiedykolwiek zastanawialiśmy się, jak wiele kobiet robi kariery zawodowe? I nie chodzi tutaj tylko o zwykłe stanowiska pracy, ale o zajmowanie miejsca na wysokim szczeblu w hierarchii danej profesji. Jedno jest pewne, panie od pewnego czasu, zaczęły rozwijać swoje kariery. Komu można przypisać ową zmianę? Czy do tego przyczynił się rosnący ruch feministek, a sama płeć piękna zechciała spełniać się zawodowo, zamiast opiekować się i trzymać pieczę nad domem? A może społeczeństwo zaufało kobietom i postanowiło dać im szansę, nawet na tych kierowniczych stanowiskach? W książce „Niegrzeczne dziewczynki robią karierę” doktor Barbara Schneider zaznajamia czytelnika z tym, jaka transformacja nastąpiła na przestrzeni lat w tym zakresie.

„Jeśli chcesz, by coś zostało powiedziane, poproś o to mężczyznę; jeżeli chcesz, by zostało zrobione, poproś kobietę”. Te słowa Margaret Thatcher, autorka, cytuje już na pierwszych stronach swojego poradnika. Zgadza się ze zdaniem wypowiedzianym przez pierwszą kobietę premier. Sugeruje także, że płeć piękna pracuje efektywnie, jednak nie wychyla się często poza szereg. B. Schneider w książce daje „wskazówki dla kobiet, które chcą świadomie i skutecznie stosować zasady autopromocji”. ** Dobre wyniki w pracy to nie wszystko, nie można czekać, aż szef doceni swojego pracownika. Należy prezentować siebie w odpowiedni sposób i emanować pewnością siebie, aby zostać zauważoną.

Dziecko czy kariera? - to pytanie nie oddaje złożoności problemu. Pogodzenie macierzyństwa z pracą wymaga dostosowania wszystkich czynników zawodowych i prywatnych.”

Autorka w poszczególnych rozdziałach opisuje przeszkody, które stoją na drodze do kariery. Jednym, możliwie poważnym problemem, może być właśnie macierzyństwo. Jest to nieco smutny punkt widzenia. Wiele pań, którym zależy na awansie, rezygnuje z rodziny. Czy takie podejście jest odpowiednie? Przecież dziecko to nie „problem”, który dotyczy samej mamy – karierowiczki, ale także i taty. Doktor sugeruje, że ważnym elementem jest odpowiednie wybranie partnera życiowego, który będzie pomagał, a nie uciekał w wir pracy. Także miejsca pracy nie pozwalają płci pięknej na posiadanie dziecka, nakazują im dyspozycyjność niemal o każdej porze, co jak wiadomo, nie jest takie proste dla rodzicielki.

Strach przed kompromitacją jest ludzki, jeśli go jednak nie przezwyciężymy, pozbawimy się szans na odniesienie sukcesu.”

Sukces nie jest wpisany w geny człowieka. Nikt nie urodził się z idealną autoprezentacją – chociaż jednym rzeczywiście łatwiej ona przychodzi. Trzeba się wszystkiego uczyć od podstaw. B. Schneider podaje wskazówki, jak należy siebie eksponować, aby zostać docenionym pracownikiem [a raczej pracowniczką]. Istnieje dziesięć punktów opracowanych skrupulatnie przez autorkę poradnika, które z pewnością pomogą nie jednej kobiecie osiągnąć awans zawodowy. Te kroki, to: Promowanie siebie, czyli kogo?, Nie wszystko da się zaplanować, Opuść ławkę rezerwowych, Rozmawiaj o własnych celach, Pokaż się, Sprzedawaj swoje pomysły, Nawiąż kontakty, Zainwestuj w siebie, Wymagaj więcej!, Świętuj zwycięstwo. Każdy z nich został opisany i szczegółowo wytłumaczony.

Aby zrobić krok do przodu, należy jasno wyrażać własne cele i pokazywać, że ma się do siebie zaufanie.”

Marzenie, to nie to samo, co zakładanie sobie celów i określanie tego, co chce się w życiu robić. Znając siebie, swoje możliwości oraz zainteresowania, łatwiej jest dobrać własną drogę zawodową. Wcielanie w życie zasad autopromocji wcale nie jest proste. Nie od razu efekty są widoczne, potrzeba do tego trochę – a czasem dużo - czasu. Autorka tekstu porównuje ten proces do odchudzania, które wymaga od ludzi wyrzeczeń, a także – nieraz ogromnego – nakładu pracy.

Kobiety są niedocenianą potęgą gospodarczą, mającą wpływ na 80% wszystkich decyzji kupna...”

Poradnik ten może przyczynić się do sukcesu wielu kobiet na tle zawodowym. Dużym plusem tej książki jest to, że B. Schneider podaje anegdoty z własnego życia, co nadaje całości znaczącej autentyczności. Autorka przywołuje dużo przykładów i ciekawostek związanych z innymi ludźmi, dane statystyczne oraz wyniki badań, co także może pomóc paniom w uwierzenie w realność podejmowanego problemu. W poradniku znajdują się również komentarze specjalistów, a także osób zajmujących się gospodarką czy polityką. Wszystko to zostało napisane w łatwy do odebrania sposób, co w żaden sposób nie zniechęci nikogo do przeczytania tego tekstu.

„Niegrzeczne dziewczynki robią karierę” doktor Barbary Schneider, to książka, którą każda kobieta chcąca osiągnąć sukces powinna mieć na swojej półce. Dzięki temu poradnikowi, tak jak wcześniej wspomniałam, można dowiedzieć się wiele o tym, jak pomóc własnej karierze. Szczerze polecam, a także wszystkim paniom życzę powodzenia!


* Informacja zaczerpnięta z okładki [skrzydełka] książki.
** Ten cytat znajduje się na okładce poradnika. 

Za książkę dziękuję: 
 


13 grudnia 2011

Panna Wina - Witold Horwath

Witold Horwath to polski pisarz i scenarzysta filmowy. Napisał powieści takie jak: „Święte wilki” czy „Wspólna chemia”. Jest autorem i współautorem scenariuszy filmów fabularnych oraz znanych seriali telewizyjnych: „Klan”, „Na wspólnej”, „Egzamin z życia”.* Jednak „Panna Wina”, to moje pierwsze zagłębienie się w twórczości tegoż autora.

Mam do opisania książkę, o której tak naprawdę nie wiem co napisać. Jak ująć swoje myśli, aby wszystko było poukładane i dobrze zaprezentowane? Z pewnością powieść, o której pragnę wspomnieć, jest niesamowitą przygodą łączącą ze sobą aspekty prawa, winy, miłości a także te odnoszące się do spełnienia człowieka – nie tylko cielesnego. Witold Horwath w swojej historii pt.: „Panna Wina” pokazał proces zmian młodej dziewczynki w dojrzałą kobietę.

Mając opowiadać od początku całą treść owej historii, musiałabym rozpocząć od tego, że autor wykazał się dużą pomysłowością. Tytułowa Panna Wina oraz Pan Prawo, to bohaterowie wykreowani przez dwoje znajomych z czatu. Tajemnicza Laura zapragnęła opowiedzieć swojemu rozmówcy - pisarzowi, przygody jej imienniczki, która wpadła w złe towarzystwo. Zamieszkała w bliżej nieokreślonej prowincji Ameryki Środkowej, nastolatka razem z miejscowym gangiem kradła samochody. Jednak podczas rozprawy sądowej, spotkała na swojej drodze człowieka, który zmienił jej światopogląd. Młoda dziewczyna podporządkowała swoje czyny właśnie sędziemu Syriuszowi Aznarowi. Dzięki niemu nie trafiła do jednego z gorszych więzień, tylko została skazana na baty oraz na dwuletni areszt domowy. To wydarzenie było przełomowym w życiu Laury. Od tego czasu, marzyła tylko o Syriuszu, mimo że był dużo starszym od niej mężczyzną.

Rozpraszały mnie podczas czytania, bardzo, ale to bardzo długie zdania, które często były trudne w odbiorze. Trzeba było analizować każdą ich część, aby zrozumieć całość przekazywanej treści. Brak wielkich liter i kropek potrafił się ciągnąć nawet przez całe strony. I to właśnie jest minus tej powieści, który mocno mi się rzucał w oczy. Kolejnym zabiegiem, który zastosował autor w swoim dziele, to bardzo szybka akcja. Nieraz W. Horwath nie pozwalał mi się przyzwyczaić z daną akcją, czy stanem i położeniem głównej bohaterki i już coś zmieniał, i znowu działo się coś, co odwracało o sto osiemdziesiąt stopni wszystkie poprzednie wydarzenia. Może to moja wina, może jako kobieta, jestem zbyt ciekawska i chciałabym znać każdy drobny szczegół i poznać każdą myśl bohaterów? Lubię mieć wszystko podane na tacy, bez żadnych skoków myślowych, przez które muszę się domyślać połowy rzeczy. Szybka akcja równocześnie była wielką zaletą tej powieści, gdyż podczas czytania nie było czasu na nudę, przez co byłam ciekawa, co autor umieścił na kolejnych stronach swojego dzieła.

W tekście nie zabrakło wulgaryzmów ani mowy potocznej. Jednak te zabiegi w żaden sposób nie przeszkadzają w odebraniu treści książki. Myślę, że właśnie dzięki nim, autor przedstawił typowe myślenie i zachowania nastolatków oraz osób należących do różnych grup społecznych. Styl pisarza jest dość specyficzny. Przyznam szczerze, że wcześniej nie spotkałam się z tego typu prowadzonymi dialogami i narracją. Jednak po kilku, lub kilkudziesięciu stronach można przywyknąć do tego sposobu pisania. Podobało mi się to, że W. Horwath w swoim dziele dał swojej głównej bohaterce szanse na zmianę, która następowała etapowo. Pokazał świat z nieco innej perspektywy, co na początku mnie przerażało, gdyż nie wiedziałam jak mam odbierać tę książkę.

W powieści Witolda Horwatha z pewnością każdy odnajdzie coś, co mu się spodoba. Kobiety w pewnej mierze będą mogły utożsamiać się z główną bohaterką, która zakochała się, na pierwszy rzut oka, w niewłaściwym mężczyźnie i przez wiele lat żyła z ogromną nadzieją na odwzajemnioną miłość. „Panna Wina” to książka, którą mogę polecić wszystkim miłośnikom pióra polskich autorów, a także tym, którzy chcieliby przeczytać coś godnego uwagi i niesamowicie wciągającego.


*Informacja zaczerpnięta z okładki książki: „Panna Wina” Witolda Horwatha. 
Za książkę dziękuję: 
Zapraszam również do księgarni: 

Zobacz również:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...