30 listopada 2011

Stosik listopadowy - numer jedenaście

Witam Was serdecznie. 
Dzisiaj czeka Was obejrzenie mojego listopadowego stosiku. Jest on skromniutki. Ograniczyłam kupowanie i przyjmowanie książek ze względu na studia. Coraz mniej czasu jest na czytanie. Niestety. Wybaczcie, że Was tak ostatnimi czasy zaniedbuję.




A teraz mój stosik:


Tę książkę otrzymałam od Wydawnictwa Oficynka, za co bardzo dziękuję.

Chyba zaczęłam się przekonywać do książek, w których akcja toczy się na terenie naszego państwa.







 Książka od Wydawnictwa Esprit. Dziękuję bardzo za tak miłą współpracę.
Okładka jest bardzo mocna [nie wiem czy można tutaj użyć takiego słowa, ale nie wiem jak inaczej wyrazić swoje emocje i odczucia]. Robi wrażenie. Dlatego też jestem bardzo ciekawa, co też niesie jej treść. 






 Książkę pożyczyłam od starszej siostry i jej męża. Zawsze jak u nich bywałam, to właśnie ona rzucała mi się w oczy i wołała do mnie. I... w końcu musiałam ją wziąć do siebie. Oczywiście, jeszcze jej nie przeczytałam, ale planuję jak najszybciej to zrobić. Jeszcze w tym roku!
Ostatnio bierze mnie na tematy wojenne. A to za sprawą mojego kierunku studiów. I dlatego, że budynek mojej uczelni znajduje się na terenie obozu Auschwitz, a także on sam jest jedną jego częścią. Bo właśnie do niego przyjeżdżały pociągi na selekcję ludzi. Jak teraz sobie o tym pomyślę, to jest to przerażające, ale jednak przyzwyczaiłam się do codziennego widzenia Auschwitz, bo mieszkam jakieś 10 km od niego.




Zapraszam Was jeszcze do Księgarni Internetowej Poczytajka: 


Przypominam jeszcze o tym, że można lajkować Herbatkę z Książką. Dziękuję bardzo tym, którzy już to zrobili, bo wiele to dla mnie znaczy. A także chciałabym podziękować wszystkim, którzy są obserwatorami mojego bloga. Cieszę się z każdego otrzymanego od Was komentarza, gdyż daje mi to satysfakcję i chęć pracy.
W następnej recenzji ukarze się książka: "Panna Wina".

Pozdrawiam serdecznie, Klaudyna.

28 listopada 2011

Ludzie na walizkach - Szymon Hołownia


Cierpienie nas peszy i przeraża.”

Czym jest choroba i jak można radzić sobie z żałobą? My, ludzie, lubimy na wszystko po prostu narzekać. Nie doceniamy swojego życia. Zamiast się cieszyć, znajdujemy coś, co nam nie odpowiada. Pytanie, które od razu przychodzi mi do głowy, to: Kiedy tak naprawdę jesteśmy w stanie cieszyć się swoim życiem?

Już od dłuższego czasu intrygowały mnie dzieła Szymona Hołowni. Byłam ciekawa, co w nich znajdę, jakie wartości przekazuje autor swoim czytelnikom. Jako pierwsza w moje ręce wpadła lektura: „Ludzie na walizkach”. Dziennikarz przejmuje rolę prowadzącego rozmowę. Zadaje pytania, w których wyraża swoje postawy wobec zachowań i wydarzeń związanych z innymi ludźmi.


„To nie ból jest najgorszy w chorobie, najgorsza jest właśnie niepewność. Czekanie na kolejną wiadomość...”

W książce umieszczone są pełne emocji historie ludzi. Nieraz podczas czytania miałam w oczach łzy, a niejedna wędrowała po moim policzku. Zastanawiałam się, jak to jest możliwe, że osoby, które napotkały na swojej drodze cierpienie, oraz wręcz tragiczne wydarzenia, potrafią być tak pełne wiary i nadziei, że Bóg istnieje, że taki właśnie był ich los. Wielu z nas, jak przypuszczam, odwróciłoby się od Boga, zwątpiłoby w siłę modlitwy i omijało Kościół szerokim łukiem. Co jednak daje ludziom tak wielką motywację i chęć do dalszej, pełnej szczęścia egzystencji? Właśnie na to pytanie znalazłam odpowiedź w dziele Szymona Hołowni.

„Nauczyłem się doceniać ciężkie chwile, niezbędny kontrast do chwil pięknych, przecież gdyby nie było nieszczęścia, nie wiedzielibyśmy, kiedy jesteśmy szczęśliwi, nie mielibyśmy żadnej skali.”

Kiedy sięgałam po książkę: „Ludzie na walizkach” nie wiedziałam czego mogę się spodziewać, co wyniosę z tej lektury. Teraz wiem, że było warto zanurzyć się we wspomnieniach i refleksjach ludzi mi nieznanych, ale w momencie czytania, tak bardzo mi bliskich. Czułam i zaczęłam wierzyć, że życie, to nie tylko te dobre chwile, kiedy jesteśmy zdrowi, ale to też momenty i etapy, kiedy nie układa się wszystko po naszej myśli, a mimo to, można czerpać radość ze świata. Jednak z drugiej strony, cieszyłam się, że jestem zdrowa, że nie spotkało mnie i moich bliskich żadne negatywne zjawisko. Wydaje mi się, że właśnie „Ludzie na walizkach” mają pełnić taką funkcję. Mają powodować, że ludzie zaczną się cieszyć swoim życiem. Nie dlatego, że zobaczyli na własne oczy, dzięki Szymonowi Hołowni, nieszczęście kogoś innego, ale dlatego, że zaczęli doceniać siebie i wiedzą, że w każdej sytuacji można wyjść z uniesionym wysoko czołem.

„...choroba w pewien sposób chroni dziecko, a najboleśniej dotyka tych, którzy chcą mu towarzyszyć.”

W całym dziele „Ludzie na walizkach” przedstawione zostały poważne tematy, ściśle związane z ciężkimi chorobami a także ze śmiercią. Szymon Hołownia wykazuje się w poszczególnych wywiadach bardzo dużą empatią i wyrozumiałością. Pozwala każdemu rozmówcy powiedzieć wszystko to, co ten czuje. Podchodzi do osoby, z którą rozmawia z dystansem, ale jednocześnie okazuje swoje uczucia oraz pełne zrozumienie.

Czy tego właśnie się spodziewałam po książce: „Ludzie na walizkach” autorstwa Szymona Hołowni? Szczerze powiedziawszy, nie wiem. Ale mogę tutaj zaznaczyć, że to dzieło w jakiś szczególny sposób na mnie wpłynęło. Może nie zmieniło mojego postrzegania świata, ale wprowadziło w kontemplacje. Książkę polecam wszystkim tym, którzy chcą przeżyć bardziej lub mniej duchową wędrówkę razem z bohaterami wszystkich wywiadów zawartych w tym dziele. Zachęcam wszystkich do przeczytania tej książki, zarówno praktykujących katolików, a także tych, którzy swoją wiarę zgubili po drodze, z różnych powodów.

19 listopada 2011

Krótka informacja.

Witam serdecznie. 

Z powodu braku czasu, następna recenzja powinna pojawić się w poniedziałek albo we wtorek. Jest to ściśle związane z moimi studiami, które zmuszają mnie aktualnie do intensywnej nauki. Nigdy wcześniej tak dużo się nie uczyłam! Haha. 
Moja mała frekwencja na Waszych blogach jest spowodowana tylko tym, że nie mam kiedy spokojnie przeczytać recenzji, które wyszły spod Waszego pióra/klawiatury. ;)

Dodatkowa wiadomość dla Was jest taka, że można Lajkować Herbatkę z książką ;) Wreszcie odkryłam jak tworzy się inspirujący świat like'ów i postanowiłam stworzyć to dla swojego bloga. ;) Jestem z siebie dumna. !  

Mam dla Was także kilka piosenek, które słucham namiętnie:


 
 


Życzę miłego weekendu i owocnych chwil przy lekturze. 
Pozdrawiam Was serdecznie, 
Klaudyna.

15 listopada 2011

Córka kata - Oliver Pötzsch

„Gdy człowiek przychodzi na świat. Broni się rękami i nogami – i robi to samo, gdy musi odejść.”

Kolejny raz złapałam się na tym, że oceniam kiążkę po okładce. Powiem szczerze, że to, co widnieje na pierwszej stronie lektury: „Córka kata” jest niesamowicie interesujące, oraz zwraca uwagę czytelnika. Mnie osobiście bardzo spodobały się barwy, w które została ubrana ta okładka. Kobieta zdaje się ukrywać jakąś tajemnicę, wydaje się być smutna. Także czerwone wypukłości, których zadaniem jest udawanie krwi robią wrażenie. Po tej powieści oczekiwałam wiele, a przede wszystkim miałam nadzieję, że mój czas spędzony przy niej, nie będzie zmarnowany. Nie myliłam się, spędziłam z tą lekturą przyjemne chwile, jeżeli takim słowem mogłabym się w tym wypadku posłużyć.

Autor książki: „Córka kata”, Oliver Potzsch pracuje jako autor programów dla bawarskiego radia i telewizji. Jest potomkiem Kuislów, którzy od XVI do XIX wieku byli najsłynniejszą dynastią katów w Bawarii. * I właśnie o jednym pokoleniu Kuislów napisał swoją powieść.

Jednego z głównych bohaterów, Jakuba Kuisla czytelnik ma okazję poznać już na pierwszych kartach książki. Jest on wówczas małym chłopakiem, który obserwuje swojego ojca kiedy ten dokonuje egzekucji na pewnej kobiecie. Następnie przenosimy się w czasie o trzydzieści pięć lat, kiedy to Jakub Kuisl jest już dorosłym mężczyzną, ma żonę i trójkę dzieci, a także pełni funkcję kata w miasteczku Schongau. W tymże miasteczku zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Rozpoczęło się od odnalezienia małego chłopczyka, który utopił się, a jego ciało było całe posiniaczone, a także na jego łopatce znajdował się tajemniczy znak. Podejrzenia padają na akuszerkę Martę Stechlin, która według mieszkańców jest czarownicą i razem z diabłem zabija kolejno osierocone dzieci. Kat, Simon Fronwieser oraz Magdalena, córka kata, nie wierzą w winę akuszerki. Dlaczego kobieta, która pomagała przy porodach miejscowych kobiet, miałaby zabijać biedne sieroty? Postanawiają na własną rękę podjąć się śledztwa w sprawie tajemniczych morderstw, dowiadują się przy tym ciekawych rzeczy, dzięki którym będą mogli rozszyfrować ową zagadkę. 
 
Tajemniczy znak na łopatkach zamordowanych dzieci jest wielką niewiadomą. Podejrzewano, że jest to znak czarownicy, ale skąd się wziął na ciele tych sierot? Kto miałby interes w tym, aby zabijać dzieci? W miasteczku zaczęły dziać się dziwne rzeczy tydzień przed nocą Walpurgii, nocą czarownic. Nic nie składa się w jedną całość, zwłaszcza to, że był również sabotażowany plac budowy ośrodka dla trędowatych. Wiele osób widziało w okolicy mężczyzn, którzy prawdopodobnie byli żołnierzami. Ktoś także widział, jak sam diabeł wyskakuje z okna jednego z domów wraz z Klarą Schreevogl, jedną z sierot. Jakub Kuisl podejrzewał owych nieznajomych mężczyzn o sianie zamętu w Schongau. Czy miał rację?

Magdalena Kuisl, to dwudziestoletnia córka kata, Jakuba Kuisla. Tak samo jak jej ojciec, znała się na ziołach i potrafiła robić lekarstwa. Ludzie na widok jej rodziny schodzili z chodników i uciekali od nich jak najdalej, gdyż przebywanie z rodziną katów miało niby przynosić pecha. Lubiła akuszerkę Martę Stechlin, zawdzięczała jej również swoje życie. Od początku nie wierzyła w winę owej kobiety i próbowała dowieść jej niewinności. Magdalena często była widziana z medykiem, Simonem Fronvieserem, co bardzo denerwowało zarówno ojca Simona, Bonifaza, a także samego kata. Bowiem katowskie rodziny mogły wiązać się tylko między sobą. Magdalena jednak była uparta i nie przejmowała się gniewem swojego ojca, który chciał uchronić swoją córkę a również i siebie przed maską wstydu. Podczas czytania tejże książki, ciągle zastanawiałam się, dlaczego autor wybrał dla swojej powieści właśnie taki tytuł. „Córka kata” wcale nie wiąże się z samymi wydarzeniami, które znajdują się w całej historii. Magdalena była drugoplanową postacią, a jej miłosne dylematy oraz pomoc w poszukiwaniu winnego, można było uznać jedynie za dodatkowy wątek książki.

„...bo plotka jest jak dym. Rozchodzi się, przenika przez szpary w drzwiach i zamknięte okna, a na koniec śmierdzi nią całe miasto.”

Oliver Pötzsch w swoim dzieje przedstawił zacofane społeczeństwo, które wierzy w diabły i czarownice. Mieszkańcy Schongau są bardzo religijni, ale ośmieliłabym się tutaj użyć terminu: „dewiotyzm”. Podkreślali oni na każdym kroku swoją religijność, a samą Stechlinową oskarżali o intrygi zawarte z samym diabłem. Bardzo mnie drażnili owi ludzie, gdyż nie lubię zacofanego myślenia i wierzenia w zabobony. Ale czego innego mogłabym się spodziewać po osobach żyjących w XVII wieku? To właśnie kat, medyk oraz Magdalena wykazywali się bardzo racjonalnym i ponadczasowym myśleniem, co było bardzo interesujące w tej powieści. Społeczeństwo we wszystkim widziało rękę szatana, przez co bez udowodnienia winy, spaliliby na stosie akuszerkę Martę Stechlin. Nie wierzyli w winę innego człowieka, przez co kobieta została poddana torturom ze strony kata, który w swoim zadaniu starał się być jak najdelikatniejszy. Ci, którzy tak samo jak Jakub Kuisl nie wierzyli w winę Stechlinowej, nie wychylali się ponad szereg. Woleli siedzieć cicho i ze swoich pozycji obserwować całe zajście.

Autor książki: „Córka kata” przez całą powieść trzyma w napięciu. Do samego końca nie wiedziałam, kto mógłby stać za sprawą owych zabójstw, dlaczego to właśnie sieroty padały ofiarą i co oznaczały tajemnice znaki na ich plecach. Co robili w miasteczku nieznajomi mężczyźni, oraz kim był diabeł, którego widzieli niektórzy mieszkańcy Schongau? Kolejne wydarzenia przeplatały się, przez co ciężko było mi się oderwać od przedstawionej historii. Może i niektórzy bohaterowie byli przerysowani, ale mimo to, całość zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie.

Tak jak napisałam we wstępie, od tejże książki oczekiwałam wielu wrażeń oraz dobrze zagospodarowanego czasu. Powiem szczerze, nie zawiodłam się. Powieść czytałam w każdej swojej wolnej chwili. Bardzo polecam „Córkę kata” fanom tajemnic i intryg. Przy tej książce nie ma czasu na nudę.


* Informacja z okładki książki: „Córka kata”. 

Za książkę dziękuję: 
 

12 listopada 2011

Zwiastun Burzy - Bernard Cornwell


Chaos daje tyle radości. Gdyby upchnąć za zamkniętymi drzwiami całe zło świata i powiedzieć ludziom, żeby nigdy, przenigdy ich nie otwierali, natychmiast znalazłby się ktoś, kto by je uchylił, albowiem w akcie zniszczenia, można odnaleźć najczystszą formę szczęścia.”

Kolejny raz wybrałam się na historyczną wycieczkę razem z Bernardem Cornwell'em i bohaterami jego książki. Z ogromną ciekawością sięgnęłam po następną część serii o Wojnie Wikingów. Zastanawiało mnie, co nowego autor przygotuje dla swojej głównej postaci, a tym samym, dla odbiorcy. Moją uwagę zwróciła także niesamowita okładka „Zwiastuna burzy”. Widnieje na niej czarny koń, który wydaje mi się smutny. W powietrzu wzbija się orzeł, a samo niebo przeszywają błyskawice. 

- Miecz zabija ale to złość i nienawiść dają siłę do zabijania. Bez tych uczuć w bitwie marnie kończymy.”

Uhtred wraca do Królestwa Alfreda. Gdzie oczekuje na wielkie uznanie jego czynu podczas wojny Anglików z Duńczykami. Zabił on bowiem jednego z potężniejszych przywódców i wojowników duńskiej armii. Jednak zamiast uznania ze strony króla czeka go marsz pokutny. Po jakimś czasie Uhtred wraca do swojego domu wraz z żoną i swoim nowo narodzonym synem, który nosi jego imię. Miłość, która pojawiła się wcześniej między głównym bohaterem a Aelswith zaczęła gasnąć. Sam Uhtred zaczął marzyć o tym, aby spłacić dług dla Kościoła, jaki posiadała jego żona, a który przeszedł dla niego wraz z ożenieniem się.

Był to zaledwie koncept, ale tym bardziej nie zamierzałem brać na swoje barki długu, który dopiero co spłaciłem.”

Dwunastego dnia świąt Bożego Narodzenia, Uhtred ma się zjawić na dworze Króla Alfreda. Główny bohater nie spodziewa się tego, co go czeka. Zostaje on oskarżony o przejęcie statku królewskiego, a także podjęcia walki z brytami . Czy te wszystkie zarzuty były prawdziwe? Po odpowiedzi odsyłam do tekstu. Kiedy trwała walka na śmierć i życie między Uhtredem a Steapą, do Wessexu wjeżdżają Duńczycy i sieją zamęt wśród mieszkańców miasteczka. Od tej pory, w państwie nie jest spokojnie, a na każdym niemal kroku ludzie boją się o swój los. Teraz Uhtred wraz z Królem Alfredem muszą zgromadzić odpowiednią armię, aby stoczyć walkę z Duńczykami. Jedno jest pewne, to wcale nie jest proste zadanie.

Tu, na morzu, byłem wolny od księży, mnichów, ustaw i zasad wprowadzanych przez króla Alfreda.”

W tej części serii o Wojnie Wikingów, także widzimy walkę między Duńczykami a Anglikami. Tym razem, całą historię czytelnik obserwuje tylko i wyłącznie ze strony Angielskiej, gdyż właśnie w tym obozie znajduje się główny bohater. Nieraz podczas czytania tejże książki, myliły mi się nazwy miejsc, w których aktualnie przebywali bohaterowie, same postaci także mieszały mi się, ze względu na to, że wszyscy mieli bardzo podobne imiona. Czasami nie wiedziałam, czy ta osoba jest po stronie Duńczyków, czy Anglików, ale poradziłam sobie z tym problemem i dałam radę przebrnąć przez wydarzenia opisane przez autora.

W życiu każdego człowieka nadchodzi moment, że postrzega siebie oczami innych. Jest to częścią naszego dojrzewania, nie zawsze przyjemną.”

Tak samo jak w „Ostatnim Królestwie”, narratorem powieści jest Uhtred, który opowiada tę historię już z jakiegoś punktu widzenia, z perspektywy czasu. Nieraz krytykuje swoje zachowania, podchodzi do wydarzeń z rezerwą i wyśmiewa także swoją wolę walki. Zarówno w pierwszej jak i w tej części, ten zabieg bardzo przypadł mi do gustu. Pomaga on poznać bliżej głównego bohatera, a także na wstępie wiemy, że nie zginie on podczas walki.

...byłem młody, arogancki i chwilami pozbawiony rozumu. Nigdy nie potrafiłem opierać się nagłym impulsom.”

Podczas śledzenia kolejnych wydarzeń zawartych w „Zwiastunie burzy”, można zaobserwować zmianę głównego bohatera. Uhtred powoli staje się chrześcijaninem, mimo tego, że bardzo się przed tym broni. Uhtred pokazuje w tej części swoje lepsze strony. Wydawało mi się, że zmienił także swoje nastawienie do samego Króla Alfreda. Nawet jeżeli chodzi o miłość, to znalazł kobietę, z którą wiele go łączy, którą uczy swojego ojczystego języka i innego życia. Miałam jednak wrażenie, że Uhtreda mało obchodziły losy jego prawdziwej żony, a także syna. Zostawił ich samych sobie, jakby byli dla niego obcymi ludźmi.

- Bycie żywym jest nie bardzo po chrześcijańsku! Mówimy, że ktoś jest świętym, jeśli jest dobry, ale ilu z nas zostaje świętymi? Wszyscy jesteśmy źli! Niektórzy tylko próbują być dobrzy.”

Bernard Cornwell nie zawiódł mnie swoim sposobem pisania. Zabrał mnie w ciekawą podróż razem z bohaterami swojej książki, czym jeszcze bardziej zachęcił mnie do śledzenia losów Uhtreda i innych postaci. Jestem ciekawa, co jeszcze stanie na drodze głównego bohatera w kolejnych częściach powieści o Wojnie Wikingów. Mogę z czystym sumieniem polecić tę serię zarówno fanom gatunku jak i tym, którzy wcześniej nie sięgali po tego typu lektury.

Za książkę dziękuję: 

Poprzednia część serii.

06 listopada 2011

Źródła informacji dla dziennikarza - opracowanie zbiorowe

W krajach demokratycznych rzetelny dziennikarz z założenia ma wolną rękę do działania i mówienia praktycznie o wszystkim, sam jednak również powinien się kontrolować...”

Lubię pisać teksty, tworzyć i rozwijać swoją wyobraźnię. Wcześniej jednak nie miałam okazji, ani także motywacji, aby przeczytać książkę, która byłaby w jakiś sposób związana z dziennikarstwem. Na tę pozycję nie trafiłam przypadkowo. Z racji tego, że zaczęłam studia o specjalności medialnej, bądź dziennikarskiej [jak kto woli], ta książka była mi potrzebna, aby zdobyć podstawowe informacje o swoim potencjalnym przyszłym zawodzie. Czy jest to odpowiednia lektura, aby nauczyć się niezbędnych rzeczy o tej profesji? 
...literatura piękna pogłębia zarówno wiedzę odbiorcy, jak i nadawcy mediów masowych, uczy odkrywania, przeżywania oraz oceny, niesie ponadczasowe postawy i archetypy pozwalające lepiej i głębiej postrzegać teraźniejszość.”

Autorzy tej publikacji, podzielili informacje dla przyszłych dziennikarzy na sześć rozdziałów, które odnoszą się do innej części tego zawodu. Można tutaj przeczytać między innymi na temat dziennikarstwa śledczego, public relations, a także o historii mediów. Wszystko jest opisane nieskomplikowanym językiem, przez co każdy jest w stanie zrozumieć ogólny przekaz tejże książki. Także czytelnik ma możliwość zainteresowania się jakimś konkretnym działem, czy specjalizacją mediów.

Zarówno dziennikarstwo wcieleniowe jak i korzystanie przez dziennikarzy z podsłuchów i ukrytych kamer oraz magnetofonów wywołuje w środowisku dziennikarskim wiele kontrowersji.”

Każdy kolejny rozdział jest szczegółowo opisany, dzięki czemu odbiorca jest w stanie naprawdę w szerokiej mierze poznać wszystkie tajniki dziennikarstwa. Dużym plusem tej publikacji jest rozdział: „Systematyka źródeł informacji dziennikarskiej – teoria i praktyka”, gdzie zainteresowani mogą poznać historię tego zawodu zarówno z dobrej jak i złej strony. Także można dowiedzieć się, co może stać się źródłem informacji dla dziennikarza. Teraz wiem, że takim źródłem może być naprawdę wszystko i prawie każdy.

...dziennikarstwo bowiem to nie kreowanie rzeczywistości (…) tylko informowanie o tym, jaka ona jest.”

Aby zostać dziennikarzem, tak naprawdę nie trzeba kończyć specjalnych studiów. W tym zawodzie najważniejsza jest pasja i chęć przekazywania ludziom swojej wiedzy, czy poglądów. Niezbędne jest tutaj jednak wykształcenie, oraz określenie siebie w jakimś konkretnym dziale i temacie mediów. Ten fakt podkreślają autorzy tejże książki. Można pracować w tym zawodzie zarówno po skończonych studiach z tej specjalizacji, jak i po kursie dziennikarskim.

Połączenie zainteresowań z umiejętnościami przekazu informacji w danym gatunku jest sztuką.”

„Źródła informacji dla dziennikarza”, to książka, dzięki której każdy zainteresowany tymże zawodem, powinien odnaleźć swoje miejsce w dziennikarstwie, niezależnie od swoich zainteresowań. To opracowanie pomogło zgromadzić mi podstawowe wiadomości na temat dziennikarstwa i przybliżyło mi ten zawód. Mogę polecić tę książkę osobom, które lubią pisać, mają swoje zainteresowania, albo chcą po prostu poznać historię mediów.


Źródła informacji dla dziennikarza”: Kazimierz Wolny - Zmorzyński, Andrzej Kaliszewski, Wojciech Furman, Katarzyna Pokorna – Ignatowicz.

02 listopada 2011

Ostatnie Królestwo - Bernard Cornwell.


Tego dnia, mimo że nie miałem o tym pojęcia, przędła się nić mojego przeznaczenia.”

Czy w szkole można dowiedzieć się o tym, jak przeprowadzane były wojny w IX wieku? Tak naprawdę materiał, który jest omawiany na lekcjach, nie do końca oddaje to, co uczniowie chcieliby wiedzieć i co by ich zainteresowało. Ja osobiście nie jestem fanką historii, dowiadywania się tego, jakie kraje posiadały swoje kolonie, które państwa zajęły jakie obszary. Wolę tematy, które są bliższe samego człowieka, jego poglądów i … życia. Bernard Cornwell dzięki swojej powieści „Ostatnie królestwo” osadzonej w IX wieku naszej ery, opowiada o losach ludzi walczących w imię swojej ojczyzny. 
 
... to właśnie jest opowieść o krwawej rodowej zemście, o tym, jak odbiorę wrogowi to, co według prawa należy do mnie.”

Już na początku książki poznajemy Uhtreda, który opowiada swoją historię z perspektywy czasu. Dowiadujemy się, iż ten Anglik najpierw miał na imię Osbert, a jego brat Uhtred. Byli synami Uhtreda, syna Uhtreda, który także był synem Uhtreda. Jednak, kiedy główny bohater nie miał nawet dziesięciu lat, jego miasteczko zostało zaatakowane przez Duńczyków, a wraz z tym wydarzeniem – zamordowany jego straszy brat. Osbert po krótkim czasie został ochrzczony na Uhtreda, eldormana, a także razem z ojcem wyruszył na wojnę z Duńczykami. I na owej wojnie zabito jego ojca, a samego bohatera porwano.

Gdy jesteśmy młodzi i słabi, marzymy o tym, by posiadać tajemną moc. A gdy już dorośniemy i stajemy się silni, to samo marzenie potępiamy u młodszych.”

Pierwsza myśl, jaka przyszła mi do głowy w tym momencie, to taka, że mały Uhtred będzie nieszczęśliwy, będzie poniżany i zmuszany do prac fizycznych. Owszem, ciężko pracował, jednak jego los wcale nie był taki okrutny, jakby można się było spodziewać. Główny bohater był szczęśliwy razem z Duńczykami, nawet czuł się jednym z nich. Nauczył się walczyć, a także wreszcie poczuł się synem. Synem Ragnara, który wcześniej zabił jego brata i ojca. Mimo tejże ironii losu, a także przypuszczeń, że Ragnar jest okrutnym człowiekiem, okazał się on bardzo porządnym człowiekiem – o ile można w tym wypadku użyć takiego określenia. Muszę także przyznać, że polubiłam owego przywódcę Duńczyków, jego rodzinę i wojowników, a także czułam, że walczą o słuszny cel. Uhtred, mimo tego, że jak był małym chłopcem, był wychowany po chrześcijańsku, a ksiądz uczył go czytać, bardziej zaakceptował bogów, których przyjmowali, i w których wierzyli Duńczycy.

Tej nocy, po paru łykach piwa, myślałem o sobie jak o Duńczyku. Nie jak o Angliku – co to, to nie. Byłem Duńczykiem, miałem wspaniałe dzieciństwo, przynajmniej w zakresie chłopięcych idei. Wyrastałem pośród mężczyzn, byłem wolny, puszczony samopas, nieograniczony żadnym prawem.”

Jak już wcześniej wspomniałam, Uhtred bardziej czuł się Duńczykiem niż Anglikiem. Jednak jego sytuacja wcale nie była taka prosta. Anglicy również interesowali się jego osobą. Ksiądz, który kiedyś uczył go czytać, chciał wykupić głównego bohatera, chciał, aby wychowywał się jako Anglik, aby wychowywał się na eldormana, którym był. Uhtred także miał problem ze swoim wujem, który niezasłużenie przypisał sobie tytuł eldormana, a także pragnął śmierci swojego bratanka. Mimo tego, że książka jest z serii o Wojnie Wikingów, to nie ogranicza się jedynie do walki. Przedstawia problemy ludzi, kłótnie. Obrazuje także taką rzeczywistość, która mogłaby mieć miejsce w dzisiejszych czasach. Zasady moralne, wątpliwości oraz problem z wiarą i z przystąpieniem do którejś z drużyn, to emocje, a także problemy, z którymi zmaga się główny bohater. Książka ma w sobie wiele wątków, wiele zmian wydarzeń, przez co ciężko jest napisać coś konkretnego na temat tejże powieści. A nie chciałabym zdradzić czegoś, co stanie się w połowie książki, gdyż nie chciałabym odbierać komuś satysfakcji czytania.

Słowo >>przysięgać<< ma swoją moc. Wszystkie systemy prawne bazują na przysięgach. Od przysiąg zależą życie, lojalność i posłuszeństwo.”

Muszę przyznać, że jestem mile zaskoczona stylem jakim posługuje się pan Bernard Cornwell. Wcześniej nie miałam okazji przeczytać żadnego z jego dzieł, więc do „Ostatniego Królestwa” podeszłam z niemałą rezerwą. Przede wszystkim dlatego, że nie jest to gatunek, za który często bym się zabierała. Dużą zaletą tejże książki jest narracja pierwszoosobowa. Widzimy świat oczami Uhtreda, dostrzegamy jego zmiany wewnętrzne. Także muszę stwierdzić, że podobały mi się te fragmenty, które były pisane z myślą o odbiorcach. Bohater kieruje swoje słowa do czytelników, jakby bezpośrednio opowiadał swoją historię. Czułam się również, jakbym była obok wydarzeń, jakbym to wszystko sama miała możliwość obserwować. Pan Bernard Cornwell potrafi pobudzać wyobraźnię czytelnika poprzez niesamowite i realne opisy, a także dialogi, które w żaden sposób nie były przerysowane, albo nienaturalne. Dodatkowymi plusami samej książki są dodatki takie jak mapka, która obrazuje położenie geograficzne opisanych wydarzeń oraz wojen; wypisane zostały również miejsca akcji. A na końcu dodana została „Nota historyczna”, która tłumaczy w mniejszy bądź większy sposób, postawę samego autora i to, dlaczego wybrał takiego, a nie innego bohatera.

Ludzkie lęki może i mają wielką moc, za to pewność siebie walczy z lękami.”

„Ostatnie Królestwo”, to pierwsza część serii o Walce Wikingów. Powiem szczerze, że bardzo pozytywnie mnie ona zaskoczyła przez co całkowicie zmienię swoje stanowisko na temat książek o zarysie historycznym. Serdecznie polecam powieść Bernarda Cornwella wszystkim fanom gatunku. A jeszcze goręcej polecam tym, którzy takie książki z różnych względów omijali. Czas przy tej książce w żaden sposób nie będzie zmarnowany, a dodatkowo przyniesie czytelnikowi wiele wrażeń i emocji. 

Za książkę dziękuję: 
  
 Następna część serii. 

01 listopada 2011

STOSIK PAŹDZIERNIKOWY - NUMER DZIESIĘĆ.

Witam. ;)

Dzisiaj mam dla Was stosik książek, który zgromadziłam przez cały październik. Jak dla mnie, nie ma tych książek mało. ;) Za każdą z nich bardzo dziękuję. 


Kumiko.pl[zakup własny]
Opracowanie zbiorowe - Bale maturalne z piekła.
Szymon Hołownia - Ludzie na walizkach.

Matras.pl [zakup własny]
Barbara Taylor Bradford - A jednak miłość.
Nicholas Sparks - List w butelce, Na zakręcie.

Magdalena Kordel - Okno z widokiem. [recenzja]
Magdalena Kawka - Rzeka Zimna.

Wydawnictwo Akcent - Wydawnictwo edu
Barbara Schneider - Niegrzeczne dziewczynki robią karierę.

Keri Arthur - Kuszące zło.

Oliver Potzsch - Córka kata.


Za wszystkie książki jeszcze raz dziękuję.
Dziękuję Wydawnictwom za zaufanie i chęć współpracy. ;)

A jutro czeka na Was [wreszcie] recenzja. ;)

Pozdrawiam, Klaudyna.

Zobacz również:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...