30 września 2011

Stosik wrześniowy - numer dziewięć.

Witam Was serdecznie. ;) 

Moje wakacje praktycznie dobiegły końca. Już 3 października zaczynam studia i szczerze powiedziawszy, bardzo się stresuję.
Ale jak na razie nie ma co się denerwować na zapas ;) Pragnę Wam przedstawić mój stosik, który zgromadziłam we wrześniu. W porównaniu do innych miesięcznych stosików, ten jest całkiem mały, powiedziałabym nawet, że skromniutki. Ale cieszę się z każdej swojej nowej książki.
Niestety nie zdążyła mi we wrześniu przyjść paczka z selkara, ale te zdobycze zaprezentuję już za miesiąc. ;)


Od dołu:

Witold Horwath - Panna wina - od Wydawnictwa Nowy Świat. 

Agnieszka Krawczyk - Morderstwo niedoskonałe - Od Wydawnictwa Sol. 

Oczywiście te dwie pozycje otrzymałam do recenzji od tych dwóch wydawnictw za co bardzo dziękuję. ;)

Szymon Hołownia - Ludzie na walizkach. Nowe historie. - Dostałam już na urodziny. Zaczęłam od drugiej części. Ale we wspomnianej przeze mnie paczce z Selkara znajduje się pierwsza część. ;)

P.C. Cast + Kristin Cast - Kuszona. - Kolejna część cyklu o Zoey i jej przyjaciołach. Otrzymałam również na urodziny. ;)

 Piotr Rowicki - Fatum - Do recenzji od Wydawnictwa Oficynka. Przyszła do mnie dzisiaj.

Za wszystkie książki bardzo dziękuję. ! ;)








Przypominam Wam również o głosowaniu w Konkursie na najlepszy blog książkowy organizowany prze portal DużeKa. 


Pozdrawiam Was serdecznie.

29 września 2011

Żona piekarza - Marcel Pagnol

Miłość ma różne oblicza. Nieraz jest szczera, prawdziwa, ale zdarza się i ta zakłamana, która jest złudzeniem dla jednej osoby z danego związku. A czym jest przebaczenie złych czynów, zranienia i spowodowania zagubienia u tej drugiej - mogło by się zdawać połówki? W książce: „Żona piekarza”, którą napisał francuski pisarz Marcel Pagnol czytelnik poznaje historię miłości, która tak naprawdę jest bezgraniczna. Ale czy obustronna? Tego już nie wiemy.

Aimable jest nowym piekarzem w miasteczku. Przyjechał wraz ze swoją dużo młodszą od siebie żoną, Aurelią. Mimo tego, że piekarz dopiero raz upiekł chleb w miasteczku, jego wyrób bardzo przypadł do gustu miejscowym. Jednak Aimable postanowił przestać piec chleb, dopóty, dopóki jego żona nie wróci do niego. Już kilka dni po ich przyjeździe, Aurelia uciekła z miasta wraz z pasterzem, którego dopiero poznała. Sytuacja nie jest prosta dla mieszkańców, a także dla samego piekarza.

Mimo tego, że miasteczko jest małe, mieszkają w nim rodziny, które są pokłócone ze sobą od pokoleń, nawet nie wiedząc, dlaczego właśnie tak jest. Wszyscy mieszkańcy wydają się siebie nawzajem znać, ale niekoniecznie żyją ze sobą w zgodzie. Młody proboszcz nie dogaduje się z nauczycielem. Jedni sąsiedzi pokłóceni są o drzewa w ogrodzie. A inni właśnie nie znają powodu swoich sprzeczek, które trwają od początku. I w tym momencie, kiedy to społeczeństwo nie potrafi ze sobą współgrać, mają wspólny, jeden cel. Muszą odnaleźć żonę piekarza, bo inaczej nie będą mieli codziennie świeżego chleba.

Książeczka nie jest długa, czyta się ją w ekspresowym tempie, gdyż tekst jest napisany z podziałem na bohaterów. Mimo małej objętości tekstu, opowieść jest ciekawa i mimo wszystko bardzo ciepła w odbiorze. Pan Marcel Pagnol posługuje się naprawdę przyjemnym dla oka stylem. Podejrzewam, że akcja tej opowieści toczy się na początku drugiej połowy XX wieku, gdyż właśnie w tych czasami tworzył ten autor, ale posiada on taki sposób pisania, że nie czuje się tego czasu od powstania tego dzieła do czasów współczesnych. Książka opowiada o potężnym uczuciu, jakie piekarz miał do swojej młodej małżonki, której urodą chwalił się na lewo i prawo. Jednak można stwierdzić, że człowiek ten był zaślepiony, wyidealizował sobie ich związek, wierząc, że jego żona jest cnotliwą kobietą, która jest skromna i codziennie chodzi do kościoła. Wydawało mu się, że ich małżeństwo jest zgrane i nawzajem się uzupełniają podczas wypiekania chleba.

„Żona piekarza”, to książka o sile przebaczenia. Przekazuje, że warto współpracować, a także zostanie to nagrodzone w jakiś sposób. Tym razem nagrodą był chleb, a także lepsze samopoczucie piekarza, który do końca nie wierzył w to, że jego żona uciekła z innym mężczyzną. Aimable był ślepo zakochany, wmawiał sobie i wszystkim, że jego żona pojechała do swojej matki, z którą ma dobry kontakt. Tłumaczenia mieszkańców w ogóle nie docierały do niego, nie wierzył, że jego żona mogła mu zrobić coś takiego.

Marcel Pagnol stworzył bardzo interesującą opowieść, która pewnie niejednej osobie będzie się kojarzyła z Przypowieścią o Synu Marnotrawnym. Ale właśnie jest to książka, która w pewien sposób zmusza do refleksji i zadumy. „Żona piekarza”, to książką, którą przeczytałam niemal jednym tchem, ponieważ byłam ciekawa tego, jak autor rozwiązał całą historię. Jest to poruszająca opowieść, która z pewnością przypadnie niemal każdemu do gustu. Książkę serdecznie polecam. 


Za książkę dziękuję: 

Człowiek, który pokochał Yngvego - Tore Renberg

Ta książka kusiła mnie już odkąd zobaczyłam ją po raz pierwszy. Przede wszystkim okładka zwróciła moją uwagę, gdyż przedstawia ona rudowłosego chłopaka, który ma zasłonięte oczy. Uważam ten zabieg za niesamowicie przyciągający wzrok czytelnika, sprawia on także wrażenie jakiejś tajemnicy. Po książce: „Człowiek, który pokochał Yngvego”, której autorem jest Tore Renberg, nie wiedziałam czego mam się spodziewać, a jednocześnie oczekiwałam od niej wiele. Jakie są moje wrażenia po przeczytaniu tejże lektury?
Czy jesteś pewien, że Twoja obecna egzystencja Ci odpowiada? Jarle Klepp, to siedemnastolatek mieszkający w Stavanger, małym mieście położonym w zachodniej Norwegii. Wydawać by się mogło, że ma poukładane życie. Mieszka z matką, gdyż jego rodzice są po rozwodzie. Z ojcem widuje się co kilka tygodni w weekendy. Helge, to jego najlepszy przyjaciel, a Katrine, to jego dziewczyna, z którą jest od pięciu miesięcy. Jarle jest upolitycznionym nastolatkiem, który brzydzi się masowością. Posiada swoje poglądy na tematy polityczne i kulturowe, jest wokalistą i gitarzystą w zespole punkowym, którego członkami są: Jarle, Helge i niejaki Andreas. Jego życie ma swój wyznaczony tor, jednak wszystko się zmienia pewnego styczniowego dnia, kiedy to główny bohater jedzie na rowerze do szkoły i zauważa młodego chłopaka, który w momencie zmienia jego pogląd niemal na wszystko.

Czy w życiu można być pewnym wszystkiego? Po przeczytaniu: „Człowiek, który pokochał Yngvego” muszę stwierdzić, że wiele rzeczy może się diametralnie zmienić. Nawet orientacja seksualna. Tego właśnie nieświadomie dokonał Yngve. Ten osiemnastolatek nic nie musiał robić, aby Jarle zakochał się w nim od pierwszego wejrzenia. Główny bohater robił wszystko, aby znaleźć się jak najbliżej Yngvego, zaczął grać w tenisa, używać korektora, aby zakryć pryszcze na swojej twarzy, a także ściął dla niego włosy, których nie miał niegdyś zamiaru obcinać. Wcześniej nie interesował się sportem, a tym bardziej nie uprawiał żadnego. Wszystkie swoje myśli oraz czyny podporządkowywał właśnie swojemu obiektowi westchnień, analizując, co by ten zrobił na jego miejscu, a czego w ogóle.

Zwykłe zakochanie, a może obsesja? Skłaniałabym się do tego drugiego stwierdzenia. Gdybym znalazła się na miejscu Yngvego, na pewno bałabym się Jarla. Główny bohater zrobił się nieco nachalny wobec osiemnastolatka, chciał się z nim spotykać, wydzwaniał do niego, a także stawiał go wyżej od swojej matki czy najlepszego przyjaciela i prób zespołu. Nawet sama Katrine, jego dziewczyna, nie znaczyła dla niego zbyt wiele. Spotykali się głównie w szkole, a chłopak wydawał się nie zauważać tego, że dziewczyna świata poza nim nie widzi. Nie miał dla niej czasu po szkole. Na wszystko znajdował sobie wymówki. Yngve, na pozór był chłopakiem, który nie rzucał się w oczy. Był cichy, spokojny, skromny, miły dla wszystkich, nie pił alkoholu, nie palił, chociaż wszyscy wokoło to czynili. Interesował się Egiptem i trenował tenisa. Mało kto zwróciłby na niego uwagę. Ale jednak główny bohater od razu go zobaczył i zainteresował się nim, tym samym burząc sobie i komplikując swój idealnie poukładany świat.

Tore Renberg przedstawił w swojej powieści kilka różnych rodzajów zażyłości. Pierwsza więź, to więź Jarla i jego matki. Bohater jednocześnie był nieco obojętny, ale i współczuł i troszczył się o nią. Przeszli kilka lat wcześniej ciężki chwile, spowodowane rozwodem Druga zażyłość to ta między Jarlem a Helgem. Jest to dość specyficzny przypadek. Niby Jarle już przed poznaniem swojego przyjaciela był uparty i buntowniczy, to jednak Helge ukierunkował go. Chłopcy dobrze się dogadywali, jednak wydaje mi się, że to była pewnego rodzaju fikcja, którą wmówił sobie bohater. Jarle chciał być taki jak Helge, a tak naprawdę był osobą, która lubiła nieraz posłuchać trochę „gorszej” muzyki, czy właśnie pograć w tenisa. Trzecia więź, niekoniecznie jest głęboka. Stosunek głównego bohatera do swojej dziewczyny był nijaki. Byli ze sobą, ale wcale to uczucie nie było dostrzegalne. Z dnia na dzień wszystko, na czym opierał się ich związek, zniszczyło się i ciężko było to uratować.

Autor książki opisuje losy Jarla Kleppa w bardzo ciekawy i wciągający sposób. W powieści jest dużo nawiązań do sytuacji politycznej w kraju i na świecie. Znajdują się nawet małe wzmianki o Polsce. Tore Renberg dużo opowiada także o muzyce, o zespołach punkowych i kulturze. Może właśnie jakieś swoje życiowe poglądy przekazał swojemu bohaterowi, który tak samo jak on, urodził się w 1972 roku? Każdy musi to ocenić sam. Cała historia, która została zamieszczona na stronach tejże książki, wydaje się całkowicie prawdziwa. Podczas czytania nie czuje się fikcji literackiej, dialogi są dość autentyczne, chociaż czasami zostały nieco przerysowane. Sam główny bohater, to człowiek, który nieco mnie irytował swoim zachowaniem. Ale muszę stwierdzić, że to jest zasługa właśnie tego, że pan Tore Renberg w bardzo rzeczywisty sposób przedstawił całą tę historię. Miałam ochotę nieraz uderzyć Jarla i nawrócić go, powstrzymać, przed zrujnowaniem swojego poukładanego młodzieńczego życia.

Kiedy zamknęłam tę książkę, przez chwile nie umiałam nic powiedzieć, ani nawet się ruszyć. Patrzyłam tylko na okładkę i próbowałam odgadnąć, jak to możliwe, że w jednej chwili człowiek całkowicie się zmienia. Nie umiałam określić, czy Jarle przeżył odpowiednią metamorfozę. Książka wywołała we mnie dużo emocji, nie zawsze tych dobrych. Lektura „Człowieka, który pokochał Yngvego” całkowicie zainteresowała mnie i zwróciła moją uwagę na tego typu powieści. Nie straciłam ani minuty na czytaniu tej powieści. Tore Renberg w stu procentach wykorzystał swój pomysł na książkę, przedstawiając dość trudną młodzież, która zmaga się z przeciwnościami losu.

Tę książkę polecam absolutnie wszystkim, a zwłaszcza tym, którzy lubią powieści, w których bohater zmienia nagle swój tok rozumowania i z racjonalnego człowieka staje się irracjonalny, niemal nieświadomy swoich błędów niczym dziecko. Jest również druga część cyklu o Jarlem: „Charlotte Isabel Hansen”. Sama z chęcią przeczytam tę kontynuację, aby zobaczyć, co autor przygotował dla swojego bohatera. A tymczasem zachęcam do przeczytania: „Człowieka, który pokochał Yngvego”, ponieważ naprawdę warto sięgnąć po tę lekturę. 


Za książkę dziękuję: 
 

26 września 2011

Najlepszy blog książkowy '11

Witam bardzo serdecznie. ;) To jest mój ostatni leniwy poniedziałek. Moje wakacje się już kończą.W przyszłym tygodniu idę na studia. Ale nie o tym dzisiaj chciałam dla Was napisać. 



Dzisiaj mam niemałą prośbę. ;) 
Jak widać w tytule tego posta, jest coś takiego jak "Najlepszy blog książkowy'11". I postanowiłam wziąć w nim udział. W związku z czym chciałabym Was zachęcić do głosowania na ulubione blogi. Należy wysłać e-mail pod adres: konkursy@duzeka.pl W temacie trzeba wpisać tytuł bloga, na którego się głosuje, np.: "Herbatka z Książką" ;)A w treści swoje imię i nazwisko. 
Wśród głosujących zostaną rozlosowane nagrody książkowe. ! Naprawdę zachęcam do wzięcia udziału w głosowaniu, bo warto. ! ;)  






Pozdrawiam, Klaudyna. ;)

23 września 2011

Pałac tajemnic - Agnieszka Pietrzyk


Niepewność, tajemnica, zdrada, a także kolejno odkrywany motyw, to duże atrybuty kryminałów. Lubię być zaskakiwana co chwile nowymi informacjami, które w mniejszym bądź w większym stopniu wpływają na śledztwo. Agnieszka Pietrzyk w swoim dziele: „Pałac tajemnic” skumulowała wszystkie te cechy, dzięki którym, to dzieło czyta się jednym tchem.

Alicja Prus wynajęła lokal w barokowym pałacu von der Groebenów, w którym aktualnie znajduje się dziesięć mieszkań gminnych. O tej kobiecie wiemy tyle, że postanawia zebrać informacje na temat okrutnego morderstwa, które miało miejsce w owym pałacu przed dwoma miesiącami. Pod jednym dachem pomieszkuje dziewięć różnych rodzin i każda z nich niesie ze sobą własną historię i ukrywane sekrety. Kto mógł zabić rosyjskie małżeństwo Reznikowów i gdzie znajduje się ich córka Sonia?Wiadomo, że zabójcą jest jeden z mieszkańców pałacu.

Alicja Prus przedstawiła się wszystkim lokatorom jako pisarka i każdej z rodzin przekazała swoją debiutancką książkę z autografem. Każdą rozmowę ze swoimi aktualnymi sąsiadami nagrywała, aby mieć dowody. Próbowała z każdym nawiązać dobry kontakt, jednak nie ze wszystkimi to się udało. Jak już wyżej wspomniałam, każda z rodzin niesie za sobą różne historie życiowe. Uważam, że bohaterka książki wcale nie miała łatwego zadania. Lokatorzy na pierwszy rzut oka wydawali się naprawdę uczciwymi osobami, którzy mniej lub bardziej lubili zamordowaną rodzinę. Każdy przedstawiał swoją wersję wydarzeń w taki sposób, jakby podejrzewał innego mieszkańca pałacu o popełnione przestępstwo. Spowodowało to u mnie niemały mętlik w głowie, gdyż z końcem każdego rozdziału zaczęłam osądzać inną osobę o morderstwo rodziny Reznikowów i wymyślałam coraz to nowsze motywy zbrodni. Autorka książki zmusza czytelnika do tego, aby analizował każdą wypowiedź poszczególnych mieszkańców pałacu i oceniał na ile jest ona prawdopodobna i prawdziwa.

Musisz patrzeć na każdego mieszkańca pałacu przez okulary z kalcytu. To pozwoli ci widzieć dwie twarze, twarz poczciwego lokatora i twarz mordercy.”

Rozwiązanie całej zagadki zaskoczyło mnie, ponieważ o tych ludziach nie umiałam wcześniej pomyśleć jako o potencjalnych zabójcach. Co nimi kierowało, tego nie mogę zdradzić, ale powiem szczerze, że autorka pokazała, że ma bardzo dużo pomysłów. Wydaje mi się jednak, że bohaterce za łatwo poszło to śledztwo, że za szybko dowiedziała się wszystkiego. Pani Agnieszka Pietrzyk mogła nieco dłużej potrzymać czytelnika w napięciu. Brakowało mi momentu grozy i niepewności na końcu. Samo zakończenie odbiorca otrzymuje niczym na tacy. Jednak to mnie w żaden sposób nie zniechęciło do całej powieści.

Muszę przyznać, że pani Agnieszka Pietrzyk całkowicie podbiła moje serce swoim stylem pisania. Książkę czytało się niesamowicie szybko, a także nie mogłam się od niej oderwać. Nie umieściła w swojej powieści żadnego zbędnego wydarzenia. Wszystko było spójne, a także – co jest bardzo dla mnie ważne i podejrzewam, że nie tylko dla mnie – nie było momentu, który by mnie po prostu nudził. Autorka posługuje się bardzo przyjemnym dla oka stylem. Także prowadzenie narracji pierwszoosobowej było bardzo korzystnym zabiegiem dla ogółu. Przez to czytelnicy mogą dowiedzieć się więcej o bohaterce, mimo tego, że pisarka wcale nie zamieściła w swojej książce wielu fragmentów monologu myślowego głównej postaci.

O bohaterce – Alicji Prus czytelnik dowiaduje się, że ta ma dobry kontakt z ludźmi i umie się dostosować do ich sposobu bycia. Potrafi wzbudzić zaufanie u innych, dzięki czemu z łatwością może zebrać potrzebne jej informacje. Odbiorca wie również, że Alicja jeździ co kilka dni do swojego ojca, który jest pasjonatem książek, a także to, że jej małżeństwo nie jest całkiem udane. Mimo tego, że z samą bohaterką nie dało się za bardzo zżyć, to muszę stwierdzić, że pani Agnieszka Pietrzyk stworzyła bardzo ciekawą i konkretną postać, która wie czego chce i dąży do tego uparcie.

„Pałac tajemnic”, to naprawdę dobry kryminał, który przeczytałam z wielką przyjemnością. Autorka stworzyła bardzo ciekawy klimat, przez co miałam wrażenie, że jestem jedną z mieszkanek owego pałacu na Mazurach. Jeżeli ktoś lubi powieści owiane tajemnicą, a także zagadką historyczną, to serdecznie polecam tę pozycję literacką. 

Za książkę dziękuję: 
 

22 września 2011

Cztery pory lata - Renata L. Górska


Singiel, to pojęcie, które ostatnimi czasy często jest słyszane. Ludzie coraz częściej wybierają dla siebie drogę w samotni, jednak nazywają to niezależnością. Nie chcą się z nikim wiązać, podporządkowywać innym osobom. Jednak często interesuje mnie, dlaczego single wybierają dla siebie właśnie taką drogę. Renata L. Górska w swojej powieści: „Cztery pory lata” przedstawia swoim czytelnikom ciekawą historię pewnej dziewczyny, która nagle musi stawić czoło różnym życiowym wyzwaniom.

Pewna siebie, ale jednocześnie niezdecydowana kobieta, to główna bohaterka książki. Kornelia – tak bowiem nazywa się główna postać – pracuje w księgarni, ma trzy dobre przyjaciółki, a także mieszka w niezwykłym miejscu – w zameczku. Sama o sobie mówi, że nie jest ambitna i nic nie robi ze swoim życiem – wystarczy jej to, co ma. Jednak jej bliscy uważają, że jest coś, a raczej ktoś, kto przydałby się w jej egzystencji. Jest to nie kto inny, jak mężczyzna. Nela postanowiła zostać singielką. Pomimo tego, że jej przyjaciółki są mężatkami, a dwie z nich mają dzieci, zmienienie stanu cywilnego jej nie interesuje. Koleżanki, a także bratowa, bratanica oraz jej matka przekonują ją do niejakiego Piotra, z którym – bez wiedzy żadnej z wymienionych przeze mnie kobiet – zerwała kontakt przed kilkoma tygodniami. Nazywano Piotra ostatnią deską ratunku dla Neli, jednak ta wolała być sama.

Wybrana przez Kornelię droga życiowa nie jest jedynym tematem tejże książki. Życie głównej bohaterki komplikuje się, kiedy dziewczyna dowiaduje się, że na miejscu jej domu ma powstać autostrada. Nie tylko jej zameczek jest zagrożony, ale także zameczki wszystkich jej sąsiadów. Przywiązana do swojego miejsca zamieszkania postanawia bronić magicznej ulicy i jej zabytków. Także oskarża Piotra o to, że sam jest wtajemniczony w budowę owej autostrady i spotykał się z nią, tylko dlatego, aby obejrzeć z bliska ulicę, która rzekomo ma zostać wyburzona. Przyjaciółki Kornelii także podejrzewają Piotra i przepraszają, że chciały go z nią wyswatać. Czuły się winne, że same wprowadziły zdrajcę w ich krąg przyjaciół.

Znajome Neli, to barwne osoby. Każda z kobiet jest inna, mają odmienne zainteresowania, pasje, a także sytuacje w domach, jednak mimo to, są najlepszymi sojuszniczkami. Iga, to sportsmenka, uczy wychowania fizycznego w szkole. Zamiast samochodem, woli jeździć rowerem, prowadzi zdrowy tryb życia. Razem z mężem Tymoteuszem starają się bezskutecznie o dziecko. Dorota jest duszą artystki. W miasteczku mieszka zaledwie od kilku lat. Ma męża Daniela, z którym prowadzą galerię. Utrzymują się ze sztuki. Mają trzyletnią córeczkę Anikę. Natomiast Gosia jest pasjonatką fauny i flory. Lubi projektować ogrody, a także rozczula się nad każdym zwierzątkiem. Ma męża Jarosława, który ją ciągle kontroluje i gra na nerwach reszcie dziewczyn. Mają wspólnie dwójkę dzieci. Cała czwórka, to energiczne kobiety, które lubią spotykać się na kawie albo czymś mocniejszym i przy tym plotkować. Razem potrafią przejść zarówno przez te dobre jak i złe chwile. Każdą z nich polubiłam na swój sposób, chociaż do samej Kornelii nie mogłam się przekonać przez dłuższy czas. Ta bohaterka nieco mnie męczyła, czasami uważała siebie za lepszą, nie słuchała innych, była po prostu uparta.

Duży plus dla autorki należy się za ukazania właśnie tej niezwykłej więzi między tymi czterema postaciami, a nawet i mężami i dziećmi. Czytając tę książkę, wydawało mi się, że ja także należę do tego ciekawego towarzystwa. Podobało mi się również to, jak pisarka przedstawiła bratanicę Kornelii, Pamelę. Pamela, to energiczna osóbka, która lubiła plotkować, jednak tym nie robiła nikomu szkody. Chciała bowiem dla wszystkich dobrze. Miała bujna wyobraźnię i przelewała swoje fantazje do tajemniczego zeszytu. Od razu dziewczynka zdobyła moją sympatię. Miała dość dobry kontakt ze swoją ciotką Nelą, często przesiadywała u niej na poddaszu i podjadała orzeszki przy czym zwierzała się jej ze swoich problemów. To właśnie ona najbardziej przeżywała rozstanie Kornelii z Piotrem i nie kryła o to urazy do swojej ciotki. Samego Piotra także polubiłam od początku, mimo tego, że na początku była tylko o nim mowa. Później dopiero nagle pojawił się w miasteczku i na nowo poprzewracał życie Nel do góry nogami. Tak, Piotr mnie zaintrygował i chciałam poznać jego osobę bliżej.

Książka Renaty L. Górskiej sprawiła mi niemały kłopot. Mianowicie, przeciągało mi się czytanie tejże lektury. Uznałam, że książka dłużyła mi się, ponieważ nie zawsze dążyła do czegoś konkretnego. Czasami mnie po prostu nudziła. Chyba jestem za bardzo przyzwyczajona do kryminałów i thrillerów, które trzymają czytelnika w napięciu i każdą stronę studiuje się z wielką zachłannością. Mimo tego, książkę zamknęłam z uśmiechem na twarzy i przekonaniem, że pisarka w pełni wykorzystała swój pomysł na powieść. Pani Renata L. Górska posiada bardzo ciekawy styl, w którym nie przesadza z żadnymi epitetami czy porównaniami. Czyta się jej tekst z lekkością i z łatwością można się wczuć w sytuacje oraz emocje towarzyszące głównej bohaterce.

„Cztery pory lata”, to książka, która nie zmieniła mojego poglądu na żadne sprawy uczuciowe i rodzinne. Jedynie pokazała, że przyjaźń w życiu człowieka jest bardzo ważna. Renata L. Górska stworzyła książką, która może po prostu umilić czas. Tak, to jest czytadło, ale takie, które warto przeczytać i nie żałować ani chwili spędzonej przy tejże lekturze. 


Za książkę dziękuję:

  • Nie było mnie tutaj, ani na Waszych blogach. Wybaczcie. Postaram się w piątek wszystko nadrobić. Bo jak na razie pędzę jak oszalała i nie mam na nic czasu. Będzie dobrze! ;) Pozdrawiam. !

05 września 2011

Pod dwiema kosami, czyli przedśmiertne zapiski Żywotnego Mariana - Danuta Noszczyńska


             Aby zacząć ładnie swoją recenzję, chciałabym powiedzieć kilka zdań na temat okładki książki: „Pod dwiema kosami, czyli przedśmiertne zapiski Żywotnego Mariana” autorstwa Danuty Noszczyńskiej. Muszę przyznać szczerze, że okładka mnie uwiodła. Utrzymana w szarościach z lekkim dodatkiem różu wydaje się być zapowiedzią ciepłej lektury. Jednak po zapoznaniu się z tą powieścią, nie wiem co mam o samej okładce sądzić. Może mnie okłamała, może zmyliła? Uśmiechnięte postaci na fotografii, wcale w książce nie wydają mi się takie... szczęśliwe. Ale o tym więcej już w samej recenzji.

       „Pod dwiema kosami, czyli przedśmiertne zapiski Żywotnego Mariana”, to powieść pisana z perspektywy samego Mariana. Poznajemy go, kiedy ma już siedemdziesiąt siedem lat i niedawno przeszedł operację, w związku z czym nie może się przemęczać. Opisuje on swoje życie od początku, od lat wojennych, do aktualnego czasu. Marian jest emerytowanym elektrykiem o bardzo silnej woli. Bowiem nasz bohater w dniu pogrzebu swojego ojca alkoholika przyrzekł sobie trzy rzeczy: nie będzie pił, nie będzie bił swoich dzieci, a także nie ożeni się z dziewczyną ze wsi. Według Mariana, wszystkich tych trzech przyrzeczeń dotrzymał. Według mnie, można by nad tym podyskutować. Ale to już każdego indywidualna ocena. Wiemy, że Marian ma żonę Apolonię, którą sobie upatrzył na festynie. Razem mają w sumie piątkę dzieci: Jadwigę, Bożenę, Halinę, Wandę oraz Tadeusza. Jest to katolicka rodzina, która posiada swoje tradycje, a także dzieci oraz Apolonia są posłuszne Marianowi.

              Główny bohater tejże powieści dużo gada. Czasami aż męczyło mnie jego gadulstwo. Także musiałam przywyknąć do jego sposobu pisania, ale to była tylko kwestia czasu. Miałam wielkie wątpliwości co do tej postaci. Nie wiedziałam czy się polubimy, czy też nie. Po przeczytaniu książki, stwierdzam fakt, że jednak koleżanką Mariana nie mogę być, gdyż ten człowiek działał mi na nerwy na każdym niemal kroku. Nie mogłam przyzwyczaić się do jego sposobu życia, oraz wygłaszanych idei. W końcu stwierdziłam, że przebywanie z takim osobnikiem, byłoby dla mnie ogromnym wysiłkiem.

                  „Pod dwiema kosami, czyli przedśmiertne zapiski Żywotnego Mariana” to książką, którą czyta się dość szybko. Historie w niej zawarte są ciekawe a także wciągające. Fakt jest faktem, że Marian jest osobą, która denerwowała mnie od początku do samego końca. Aż pożałowałam, że powieść skończyła się tak, jak się skończyła. Marian narzeka na wszystko i wszystkich. Każda sprawa musiała iść po jego myśli, gdyż on jedyny w tym domu miał rację. Wiedział wszystko i wszystko robił najlepiej. Żal mi było Apolonii, żony Mariana. Kobieta nie miała prawa głosu i cały czas była krytykowana przez swojego męża. Ich piątka dzieci także głosu za bardzo nie miała. Córki przez to starymi pannami zostały, gdyż żaden kawaler nie odpowiadał ich ojcu. Jedynie Tadeusz największym sprytem się wykazał, jednak nic więcej nie będę tutaj dodawała. Marian wymarzył sobie inne życie, inne dzieci, z czym się nie krył. Jednak... i tak nic by naszemu Marianowi nie odpowiadało, gdyż los zawsze jest przeciwko niemu. Marian nie dostrzega tak naprawdę ludzi, którzy starają się mu dogodzić. Żona od początku chciała, aby żyło mu się dobrze, starała się jak mogła, jednak Marian potrafił jedynie mówić, że ta tylko pecha mu przynosi. Ten człowiek nie widzi niczego, co dobre i życzliwe, jednocześnie gubiąc się w swoim widzeniu świata. Zastanawiałam się, czy mogłabym nazwać Mariana dewotą, a także hipokrytą. Myślę, że te określenia wydadzą się trafne każdemu, kto już książkę przeczytał bądź za niedługo to uczyni.

                 Danuta Noszczyńska w genialny sposób ukazała człowieka, który w swoim sercu nosi tylko żal, że jego życie jest nieudane, który ma ciągłe „ale” do całego świata. Wciska nos w nie swoje sprawy, dyryguje innymi, nawet już całkiem dorosłymi dziećmi swoimi. Jednak uważa, że każdy jest przeciwko niemu, a to do końca prawdą nie jest... Autorka pokazała swoim czytelnikom, że każdy zna takiego Mariana. Przestraszyłam się nawet, że sama mogę być takim człowiekiem. W związku z czym, mogę stwierdzić, że książka „Pod dwiema kosami, czyli przedśmiertne zapiski Żywotnego Mariana” spełnia swoją rolę, gdyż od razu człowiek chce poprawić swoje zachowanie, a także inaczej patrzy na wszystko, co znajduje się dookoła.

             Powieść Danuty Noszczyńskiej nie należy do typu łatwej lektury. Miałam problemy nieraz z czytaniem kolejnych wybryków i ideologii Mariana. Mimo wszystko, z książką warto się zapoznać, gdyż wywołuje ona skrajne emocje, a także może nawrócić niektórych takich Marianów, co tylko potrafią narzekać. Książkę naprawdę polecam, przede wszystkim osobom o mocnych nerwach. 


Za książkę dziękuję: 

 

01 września 2011

Dziewczyny, których pożądał - Jonathan Nasaw


              Lubię książki, które mnie szokują, zmuszają do wczuwania się w emocje kolejnych bohaterów, a także nie pozwalają oderwać się od lektury. Wszystko to znalazłam w bardzo intrygującym thrillerze, który zamierzam Wam przybliżyć. Myślę, co miałabym napisać, ale nie wiem. Książka: „Dziewczyny, których pożądał” której autorem jest Jonathan Nasaw, wprowadziła mnie w stan zadumy. Wydarzenia, jakie zostały w niej zapisane, mocno mną wstrząsnęły.

           Książka zaczyna się od momentu, kiedy doktor Irene Cogan pierwszy raz rozmawia ze swoim nowym pacjentem. Mężczyzna każe mówić do siebie Max. Czterdziestolatka ma za zadanie zbadać jego poczytalność, gdyż pacjent cierpi na dysocjacyjne zaburzenie osobowości. Mężczyzna posiada kilka alter ego, jedne się ukrywają, bądź są sterowane przez główne alter ego – Maxa, który kontroluje wszystko co dzieje się w głowie. Po krótkim czasie, pani doktor już wie, że przypadek Maxa jest szczególny, a wtedy jej życie się nieco komplikuje.

               Agent FBI Edgar Lee Pender, kiedy dowiedział się o aresztowanym mężczyźnie, który zaatakował policjantkę, oraz zabił młodą kobietę, od razu wyrusza do miejsca, gdzie to wszystko się odegrało. Od wielu lat bowiem ściga mężczyznę, który w brutalny sposób zabija kobiety, których kolorem włosów jest truskawkowy blond. Usłyszawszy, że ofiarą niejakiego Maxa jest blondynka, przeczuwa, że to jest ten, którego od długiego czasu próbuje złapać. Czy jego podejrzenia są słuszne? Agent Pender narażając swój status, postanawia działać na własną rękę, przesłuchuje świadków, a także przekonuje miejscowego szeryfa, żeby ten zezwolił mu na kamuflaż w więzieniu. W celi wraz z Maxem nie może czuć się bezpiecznie. Mimo niemałego wzrostu daje się pokonać więźniowi, przez co Max ucieka. Życie doktor Cogan jest zagrożone, a agent FBI Pender robi co może, aby odnaleźć kryjówkę przestępcy.

               Dużym atutem książki jest to, że jest opowiadana z punktu widzenia różnych postaci. Poznajemy dzięki temu emocje i odczucia doktor Irene Cogan, agenta FBI E.L. Pender'a, samego Maxa [między innymi], a także tajemniczej postaci, która przebywa samotnie, w miejscu położonym z dala od ludzi. Styl pisarza, jest całkowicie przyjemny i wciągający. Książka nie posiada fragmentów, które w jakiś sposób nudziłyby odbiorcę, czy sprawiałyby jakąś trudność. Autor tejże powieści bardzo dobrze przygotował się z naukowej strony do napisania tego dzieła. W książce znajduje się dość sporo specjalistycznego słownictwa, które odnosi się do wszelakich odmian dysocjacji. Jednak te fragmenty czyta się dobrze, a także z ogromną ciekawością.

                  Jonathan Nasaw w bardzo intrygujący sposób przedstawił rozszczepienia osobowości u Ulyssesa Christophera Maxwella. Rozmowy jakie przeprowadzał sam ze sobą były bardzo realne, przez co wierzyłam, że walczy sam ze sobą. Momentami byłam zła na tego człowieka – nie dziwię się, przecież zabił tyle osób z premedytacją. Był niepoczytalny. A z drugiej jednak strony – współczułam mu. Nie miał łatwego dzieciństwa. Wydarzenia z tamtego okresu wpłynęły – według doktor Cogan – na dalsze życie tegoż człowieka, na jego psychikę.

                 Książka wydaje się być bardzo brutalna. Przynajmniej ja się na takie coś nastawiałam przed rozpoczęciem czytania tejże powieści. W rzeczywistości, cała historia jest dużą dawką emocji, a także wizualizuje to, co Max robił tym wszystkim truskawkowym blondynkom. Mimo tego, powieść nie ocieka krwawymi scenami, brutalnością, czy momentami, których nie byłabym w stanie przeczytać. Autor pomimo tych wszystkich scen, bardzo pobudził moją wyobraźnię, a także współczucie dla tych kobiet.

                 Muszę przyznać, że autor tej książki zbudował bardzo duże napięcie, które ciągnęło się przez wiele stron tej historii. Z zapartym tchem czekałam na rozwiązanie wszystkich zagadek, a także zastanawiałam się, czy agent FBI na czas zdąży uratować doktor Irene Cogan. Samo zakończenie troszkę mnie rozczarowało, spodziewałam się nieco innych emocji, napięcia i niepewności. Jednak nie będę wiele pisała na ten temat, bowiem każdy oceni sam, czy zakończenie mu odpowiada, czy też nie.

              Jonathan Nasaw stworzył bardzo ciekawych bohaterów, z którymi czas minął mi bardzo miło. Powieść „Dziewczyny, których pożądał” jest zaskakującą i wciągającą od pierwszych stron książką, którą warto przeczytać. Polecam wszystkim fanom gatunku, a także tym, którzy chcą przeczytać coś pobudzającego wielkie emocje.


Za książkę dziękuję: