Przejdź do głównej zawartości

Człowiek, który pokochał Yngvego - Tore Renberg

Ta książka kusiła mnie już odkąd zobaczyłam ją po raz pierwszy. Przede wszystkim okładka zwróciła moją uwagę, gdyż przedstawia ona rudowłosego chłopaka, który ma zasłonięte oczy. Uważam ten zabieg za niesamowicie przyciągający wzrok czytelnika, sprawia on także wrażenie jakiejś tajemnicy. Po książce: „Człowiek, który pokochał Yngvego”, której autorem jest Tore Renberg, nie wiedziałam czego mam się spodziewać, a jednocześnie oczekiwałam od niej wiele. Jakie są moje wrażenia po przeczytaniu tejże lektury?
Czy jesteś pewien, że Twoja obecna egzystencja Ci odpowiada? Jarle Klepp, to siedemnastolatek mieszkający w Stavanger, małym mieście położonym w zachodniej Norwegii. Wydawać by się mogło, że ma poukładane życie. Mieszka z matką, gdyż jego rodzice są po rozwodzie. Z ojcem widuje się co kilka tygodni w weekendy. Helge, to jego najlepszy przyjaciel, a Katrine, to jego dziewczyna, z którą jest od pięciu miesięcy. Jarle jest upolitycznionym nastolatkiem, który brzydzi się masowością. Posiada swoje poglądy na tematy polityczne i kulturowe, jest wokalistą i gitarzystą w zespole punkowym, którego członkami są: Jarle, Helge i niejaki Andreas. Jego życie ma swój wyznaczony tor, jednak wszystko się zmienia pewnego styczniowego dnia, kiedy to główny bohater jedzie na rowerze do szkoły i zauważa młodego chłopaka, który w momencie zmienia jego pogląd niemal na wszystko.

Czy w życiu można być pewnym wszystkiego? Po przeczytaniu: „Człowiek, który pokochał Yngvego” muszę stwierdzić, że wiele rzeczy może się diametralnie zmienić. Nawet orientacja seksualna. Tego właśnie nieświadomie dokonał Yngve. Ten osiemnastolatek nic nie musiał robić, aby Jarle zakochał się w nim od pierwszego wejrzenia. Główny bohater robił wszystko, aby znaleźć się jak najbliżej Yngvego, zaczął grać w tenisa, używać korektora, aby zakryć pryszcze na swojej twarzy, a także ściął dla niego włosy, których nie miał niegdyś zamiaru obcinać. Wcześniej nie interesował się sportem, a tym bardziej nie uprawiał żadnego. Wszystkie swoje myśli oraz czyny podporządkowywał właśnie swojemu obiektowi westchnień, analizując, co by ten zrobił na jego miejscu, a czego w ogóle.

Zwykłe zakochanie, a może obsesja? Skłaniałabym się do tego drugiego stwierdzenia. Gdybym znalazła się na miejscu Yngvego, na pewno bałabym się Jarla. Główny bohater zrobił się nieco nachalny wobec osiemnastolatka, chciał się z nim spotykać, wydzwaniał do niego, a także stawiał go wyżej od swojej matki czy najlepszego przyjaciela i prób zespołu. Nawet sama Katrine, jego dziewczyna, nie znaczyła dla niego zbyt wiele. Spotykali się głównie w szkole, a chłopak wydawał się nie zauważać tego, że dziewczyna świata poza nim nie widzi. Nie miał dla niej czasu po szkole. Na wszystko znajdował sobie wymówki. Yngve, na pozór był chłopakiem, który nie rzucał się w oczy. Był cichy, spokojny, skromny, miły dla wszystkich, nie pił alkoholu, nie palił, chociaż wszyscy wokoło to czynili. Interesował się Egiptem i trenował tenisa. Mało kto zwróciłby na niego uwagę. Ale jednak główny bohater od razu go zobaczył i zainteresował się nim, tym samym burząc sobie i komplikując swój idealnie poukładany świat.

Tore Renberg przedstawił w swojej powieści kilka różnych rodzajów zażyłości. Pierwsza więź, to więź Jarla i jego matki. Bohater jednocześnie był nieco obojętny, ale i współczuł i troszczył się o nią. Przeszli kilka lat wcześniej ciężki chwile, spowodowane rozwodem Druga zażyłość to ta między Jarlem a Helgem. Jest to dość specyficzny przypadek. Niby Jarle już przed poznaniem swojego przyjaciela był uparty i buntowniczy, to jednak Helge ukierunkował go. Chłopcy dobrze się dogadywali, jednak wydaje mi się, że to była pewnego rodzaju fikcja, którą wmówił sobie bohater. Jarle chciał być taki jak Helge, a tak naprawdę był osobą, która lubiła nieraz posłuchać trochę „gorszej” muzyki, czy właśnie pograć w tenisa. Trzecia więź, niekoniecznie jest głęboka. Stosunek głównego bohatera do swojej dziewczyny był nijaki. Byli ze sobą, ale wcale to uczucie nie było dostrzegalne. Z dnia na dzień wszystko, na czym opierał się ich związek, zniszczyło się i ciężko było to uratować.

Autor książki opisuje losy Jarla Kleppa w bardzo ciekawy i wciągający sposób. W powieści jest dużo nawiązań do sytuacji politycznej w kraju i na świecie. Znajdują się nawet małe wzmianki o Polsce. Tore Renberg dużo opowiada także o muzyce, o zespołach punkowych i kulturze. Może właśnie jakieś swoje życiowe poglądy przekazał swojemu bohaterowi, który tak samo jak on, urodził się w 1972 roku? Każdy musi to ocenić sam. Cała historia, która została zamieszczona na stronach tejże książki, wydaje się całkowicie prawdziwa. Podczas czytania nie czuje się fikcji literackiej, dialogi są dość autentyczne, chociaż czasami zostały nieco przerysowane. Sam główny bohater, to człowiek, który nieco mnie irytował swoim zachowaniem. Ale muszę stwierdzić, że to jest zasługa właśnie tego, że pan Tore Renberg w bardzo rzeczywisty sposób przedstawił całą tę historię. Miałam ochotę nieraz uderzyć Jarla i nawrócić go, powstrzymać, przed zrujnowaniem swojego poukładanego młodzieńczego życia.

Kiedy zamknęłam tę książkę, przez chwile nie umiałam nic powiedzieć, ani nawet się ruszyć. Patrzyłam tylko na okładkę i próbowałam odgadnąć, jak to możliwe, że w jednej chwili człowiek całkowicie się zmienia. Nie umiałam określić, czy Jarle przeżył odpowiednią metamorfozę. Książka wywołała we mnie dużo emocji, nie zawsze tych dobrych. Lektura „Człowieka, który pokochał Yngvego” całkowicie zainteresowała mnie i zwróciła moją uwagę na tego typu powieści. Nie straciłam ani minuty na czytaniu tej powieści. Tore Renberg w stu procentach wykorzystał swój pomysł na książkę, przedstawiając dość trudną młodzież, która zmaga się z przeciwnościami losu.

Tę książkę polecam absolutnie wszystkim, a zwłaszcza tym, którzy lubią powieści, w których bohater zmienia nagle swój tok rozumowania i z racjonalnego człowieka staje się irracjonalny, niemal nieświadomy swoich błędów niczym dziecko. Jest również druga część cyklu o Jarlem: „Charlotte Isabel Hansen”. Sama z chęcią przeczytam tę kontynuację, aby zobaczyć, co autor przygotował dla swojego bohatera. A tymczasem zachęcam do przeczytania: „Człowieka, który pokochał Yngvego”, ponieważ naprawdę warto sięgnąć po tę lekturę. 


Za książkę dziękuję: 
 

Komentarze

  1. Tę książkę koniecznie muszę przeczytać. Zbiera same pochwały, więc muszę poznać jej sekret:))
    Pozdrawiam!!

    OdpowiedzUsuń
  2. Ciekawa książka i jak wynika z Twojej recenzji warta przeczytania :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Widzę, że książka zapowiada się ciekawie. Cieszę się, gdyż zakupiłam już sobie tę pozycje i zamierzam na dniach przeczytać.

    OdpowiedzUsuń
  4. Szalenie chcę ją przeczytać!

    OdpowiedzUsuń
  5. Zgodzę się z poprzedniczkami - książka zapowiada się naprawdę ciekawie i będę szukać.

    OdpowiedzUsuń
  6. Absolutnie muszę ją przeczytać :)

    OdpowiedzUsuń

Publikowanie komentarza

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

IVAR I KRAINA DINOZAURÓW | LISA BJÄRBO EMMA GÖTHNER

Ivar i zaginiony DIPLODOK, Ivar ratuje małego STEGOZAURA, Ivar ratuje głodne TRICERATOPSY oraz Ivar zaprzyjaźnia się z TYRANOZAUREM to cztery książeczki, które niedawno miałam przyjemność czytać ze swoją córką.

Główny bohater, kilkuletni Ivar jest fanem dinozaurów i wie o nich wszystko. Posiada pudełko, w którym trzyma swoje figurki ułożone jakby te naprawdę znajdowały się wśród traw i drzew. Pudełko to nazywa Krainą Dinozaurów i nieraz słychać z niej dźwięki dinozaurów, a Ivar przenosi się w inny świat i ma różne, niesamowite przygody.
Książeczki są bardzo ładnie i ciekawie zilustrowane, a dzięki treści w nich, można inaczej spojrzeć na dinozaury i można poznać ich cechy charakterystyczne czy zwyczaje. Każda książeczka ma na tyle długi (a jednocześnie krótki) tekst, aby zainteresować dziecko i go nie znudzić też, aby jego uwaga była odpowiednio skupiona. Dla najmłodszych czytelników są to idealne książeczki przygodowe, rozwijające wyobraźnię, które pokazują, że dużo wrażeń i przygód m…

POWRÓT Z BAMBUKO | KATARZYNA NOSOWSKA

Kiedy sięgałam po książkę Powrót z Bambuko Katarzyny Nosowskiej, czułam niezwykłą ekscytację. Miałam gorszy dzień i szukałam jakiegoś pocieszenia. Pamiętając, że A ja żem jej powiedziała... było i na poważnie i na śmiesznie, myślałam, że tym razem z książką Nosowskiej będzie tak samo. Myliłam się. 
Ta książka nie pociesza, nie podnosi na duchu. 
Ta książka dołuje. 
Ale to dołowanie się nie prowadzi do niczego złego, a wręcz przeciwnie. Prowadzi ono do ogromu myśli i analizy otaczającego nas świata. 
Powyższy tytuł poznawałam w formie audio, a czytała go autorka i dawała mu jeszcze większe wydźwięk i duszę. Trochę jednak żałowałam, że nie byłam w stanie śledzić tekstu oczami, że nie mogłam trzymać fizycznej książki i zaznaczać w niej cytatów. Znaczników byłoby naprawdę dużo. 

Jeżeli tak jak ja, czekaliście na kontynuację A ja żem jej powiedziała..., chcieliście książkę w tym samym klimacie, to się zawiedziecie. A raczej… nie zawiedziecie się w ogóle! Ja się nie zawiodłam, ja się dostosował…

PAŹDZIERNIK Z DRESZCZYKIEM

Cześć!Październik jest zdecydowanie moim ulubionym miesiącem, i nie chodzi mi tylko o to, że na jego początku mam urodziny. Koniec października jest dla mnie również ekscytujący, bo jest wtedy... Halloween, a ja uwielbiam to święto duchów. Co roku sobie obiecuję, że w jego trakcie przeczytam książki z gatunku horroru, coś z dreszczykiem i nutką niepewności. I w tym roku w końcu zrobię sobie mały maraton literatury grozy, bo czemu nie? Zatem zagrzebię się pod kocem, może przebiorę się w strój czarownicy raz czy dwa, aby dodać sobie innych wrażeń igrając z prawem. No i poczytam. Moje plany czytelnicze na październik nie będą jakieś ogromne, bo zdaję sobie sprawę, że nie mam takiej siły przerobowej jaką bym chciała. Jestem zdania, że lepiej sobie zaplanować mniej, a zrobić więcej, niż postąpić odwrotnie i się rozczarować i mieć do samej siebie pretensje.  Na listę wciągnęłam cztery tytuły, które już są u mnie w bibliotecznych zbiorach i tylko czekają aż po nie sięgnę. Grzesznik Artura Urb…