Przejdź do głównej zawartości

JA którym chcę być. W poszukiwaniu Bożej wersji siebie – John Ortberg



Doskonała miłość usuwa strach”.

              Czym dla nas jest wiara? Czy to tylko przyzwyczajenie, zwyczaje, które wynosimy z rodzinnych domów? Czym jest Kościół dla współczesnego człowieka, a Msza Święta, czy to tylko coniedzielny obowiązek? Jakimi powinniśmy być chrześcijanami, aby postępować zgodnie z praktykowanym przez nas wyznaniem? Tego wszystkiego, a nawet wiele więcej można się dowiedzieć po przeczytaniu książki Johna Ortberg'a: „Ja którym chcę być. W poszukiwaniu Bożej wersji siebie”. 
 
                 Ta książka otwiera oczy czytelnikowi zarówno na wiarę, którą wyznaje, ale i również na jego codzienne życie i postrzeganie świata. Już teraz wiem, że każdy jest osobną istotą. A to wcześniej nie było dla mnie, jak i wielu ludzi, oczywistą sprawą. Nie należy porównywać się do nikogo, ani czynić tak samo jak duchowy autorytet. Powinno się samemu układać swój plan dnia i nikim się nie sugerować. Także w różnych czynnościach można odczuć obecność Boga – nie tylko podczas modlitwy czy na Mszy Świętej. Może na pierwszy rzut oka, są to sprawy dla większości bardzo oczywiste, bo każdy jest inny. Jednak nieświadomie porównujemy się do kogoś innego, sugerujemy się czyimś zdaniem, albo na przykład: tym jak się modli.

Jezus powiedział tym, którzy go słuchali, że kiedy zstąpi na nich Duch, otrzymają moc. Kiedy Duch Boży cię wypełnia, otrzymujesz moc potrzebną do tego, by stawać się tym człowiekiem, jakim stworzył Cię Bóg.

Stajesz się coraz bardziej sobą”.

              Bardzo zainteresował mnie rozdział 14: „Gdy stracisz łączność z Duchem, z powrotem wskocz do rzeki życia”. Mówi on między innymi o tym, że jesteśmy zaślepionymi istotami. Dostrzegamy wady innych, jednocześnie nie widząc swoich. Usprawiedliwiamy swoje zachowania, często winę zwalając na drugą osobę. 



Posiadamy zdumiewający wprost talent, jeśli chodzi o oszukiwanie samych siebie i usprawiedliwianie własnego postępowania”.

               Nie lubię przesadnego filozofowania w tego typu książkach oraz wywyższania się. W „Ja którym chcę być”, autor stosuje bardzo przyjemny styl, przez co teksty czyta się z chęcią. John Ortberg utożsamia się z odbiorcami. Nie jest poza treścią tego, co pisze. Autor urozmaica swój tekst w różnej maści anegdoty i historie z własnego życia i innych. Sprawiają one, że czytelnik poznaje bliżej pana Ortberga. A same te wtrącenia wywołują różne emocje u odbiorcy, zarówno te wesołe jak i te nieco smutniejsze. 
 


Zostać w pełni poznanym i być w pełni kochanym to najbardziej uzdrawiający dar, jaki jeden człowiek może otrzymać od drugiego”

                  Podczas czytania tejże książki, miałam ogromną ochotę rzucić wszystko i spojrzeć na kartki Biblii. Miałam chęć czytania jej, zapoznawania się z jej treścią. Chciałam również iść natychmiast do Kościoła, aby być bliżej Boga. Pan Ortberg oprócz licznych wtrąceń z historii z życia wziętych, ukazał w swoim dziele wiele odwołań do Pisma Świętego. Te kawałki książki bardzo mnie interesowały. Dzięki tym odwołaniom, inaczej patrzy się na poszczególne fragmenty Biblii, można je na nowo zinterpretować. W książce pojawiają się także historie odnoszące się do doświadczeń naukowych, które bardzo mi się podobały i jednocześnie szokowały i zadziwiały. Znajdują się tutaj także wszelkiego rodzaju wykresy, rysunki, które przybliżają czytelnikowi tok myślenia tegoż autora. Można również sprawdzić samego siebie w trakcie lektury, gdyż John Ortberg umieścił także testy, dzięki którym można między innymi rozszyfrować swoje zachowania.

Kiedy się urodziłeś, Bóg dał ci łódkę – twoje życie – aby była przygodą przez wszystkie te dni, jakie spędzisz na ziemi. Bóg stworzył również port – twoją rodzinę – który ma być dla ciebie bezpieczną przystanią i schronieniem, aby dawać ci odwagę do wypływania w morze”.

                    O „JA którym chcę być. W poszukiwaniu Bożej wersji siebie” można by było pisać wiele i długo dyskutować. Nie jestem w stanie nawet skrócić wszystkim myśli, jakie przebiegały mi przez głowę, kiedy czytałam tę książkę. Wiem na pewno, że warto przeczytać tę lekturę, nawet z samej ciekawości. Wiem także, że czasu nie zmarnowałam przy dziele pana Ortberg'a, gdyż odnalazłam wiele odpowiedzi na pytania, które nasuwają mi się odnośnie wiary i bycia dobrym katolikiem. Zachęcam wszystkich do poszukiwania swojej własnej tożsamości i odnajdywania „Bożej wersji siebie”.

 Za książkę dziękuję: 


Komentarze

  1. Uwielbiam kiedy w książkach jest sporo duchowych rad lub filozofii, więc ta lektura z dużym prawdopodobieństwem mi się spodoba. Będę mieć ją na uwadze:)
    Pozdrawiam!!

    OdpowiedzUsuń
  2. Zaciekawiłaś mnie:) Co prawda nie sięgam za zwyczaj po książki o takiej tematyce, ale ta wydaje się być ciekawa. Poszukam:)
    Postanowiłam przenieść się na blogspot i teraz można będzie mnie znaleźć na http://kraina-andersena.blogspot.com/
    Zapraszam:*

    OdpowiedzUsuń
  3. Ja raczej nie przepadam za takimi pozycjami, być może nie jestem jeszcze gotowa na odnajdywanie samej siebie. Kiedy przyjdzie czas, książka trafi w moje ręce, jednak nie zdarzy się to w najbliższych dniach.
    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Już wcześniej kusiła mnie ta książka, na stronie wydawnictwie Esprit po prostu rzuciła mi się w oczy, szkoda, że nie mogłam jej zrecenzować... Dzięki za opinię, rozejrzę się za nią :) Dodaję do obserwowanych, pozdrawiam ;)

    OdpowiedzUsuń
  5. Nie lubię książek o Bogu itd. Jakoś tak.. Więc sobie odpuszczę tę książkę. :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Chyba chętnie bym po nią sięgnęła. Zawsze interesowały mnie takie głębokie spojrzenia na wiarę i wieczne pytania. Bardzo filozoficznie i, choć nie jestem katolikiem, absolutnie dla mnie:)

    OdpowiedzUsuń
  7. Niezbyt w moim typie. Może jeszcze nie dorosłam do tego typu pozycji, to patrzenia wstecz na swoje życie i świadomego ulepszania go. Jednak kiedyś, kto wie... może się zapoznam i z tą książką ;) Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń

Publikowanie komentarza

Dziękuję za przeczytanie mojej recenzji. ;)
Zachęcam do dyskusji na temat powyższego tekstu! *.*

Zobacz również:

IVAR I KRAINA DINOZAURÓW | LISA BJÄRBO EMMA GÖTHNER

Ivar i zaginiony DIPLODOK, Ivar ratuje małego STEGOZAURA, Ivar ratuje głodne TRICERATOPSY oraz Ivar zaprzyjaźnia się z TYRANOZAUREM to cztery książeczki, które niedawno miałam przyjemność czytać ze swoją córką.

Główny bohater, kilkuletni Ivar jest fanem dinozaurów i wie o nich wszystko. Posiada pudełko, w którym trzyma swoje figurki ułożone jakby te naprawdę znajdowały się wśród traw i drzew. Pudełko to nazywa Krainą Dinozaurów i nieraz słychać z niej dźwięki dinozaurów, a Ivar przenosi się w inny świat i ma różne, niesamowite przygody.
Książeczki są bardzo ładnie i ciekawie zilustrowane, a dzięki treści w nich, można inaczej spojrzeć na dinozaury i można poznać ich cechy charakterystyczne czy zwyczaje. Każda książeczka ma na tyle długi (a jednocześnie krótki) tekst, aby zainteresować dziecko i go nie znudzić też, aby jego uwaga była odpowiednio skupiona. Dla najmłodszych czytelników są to idealne książeczki przygodowe, rozwijające wyobraźnię, które pokazują, że dużo wrażeń i przygód m…

POWRÓT Z BAMBUKO | KATARZYNA NOSOWSKA

Kiedy sięgałam po książkę Powrót z Bambuko Katarzyny Nosowskiej, czułam niezwykłą ekscytację. Miałam gorszy dzień i szukałam jakiegoś pocieszenia. Pamiętając, że A ja żem jej powiedziała... było i na poważnie i na śmiesznie, myślałam, że tym razem z książką Nosowskiej będzie tak samo. Myliłam się. 
Ta książka nie pociesza, nie podnosi na duchu. 
Ta książka dołuje. 
Ale to dołowanie się nie prowadzi do niczego złego, a wręcz przeciwnie. Prowadzi ono do ogromu myśli i analizy otaczającego nas świata. 
Powyższy tytuł poznawałam w formie audio, a czytała go autorka i dawała mu jeszcze większe wydźwięk i duszę. Trochę jednak żałowałam, że nie byłam w stanie śledzić tekstu oczami, że nie mogłam trzymać fizycznej książki i zaznaczać w niej cytatów. Znaczników byłoby naprawdę dużo. 

Jeżeli tak jak ja, czekaliście na kontynuację A ja żem jej powiedziała..., chcieliście książkę w tym samym klimacie, to się zawiedziecie. A raczej… nie zawiedziecie się w ogóle! Ja się nie zawiodłam, ja się dostosował…

PAŹDZIERNIK Z DRESZCZYKIEM

Cześć!Październik jest zdecydowanie moim ulubionym miesiącem, i nie chodzi mi tylko o to, że na jego początku mam urodziny. Koniec października jest dla mnie również ekscytujący, bo jest wtedy... Halloween, a ja uwielbiam to święto duchów. Co roku sobie obiecuję, że w jego trakcie przeczytam książki z gatunku horroru, coś z dreszczykiem i nutką niepewności. I w tym roku w końcu zrobię sobie mały maraton literatury grozy, bo czemu nie? Zatem zagrzebię się pod kocem, może przebiorę się w strój czarownicy raz czy dwa, aby dodać sobie innych wrażeń igrając z prawem. No i poczytam. Moje plany czytelnicze na październik nie będą jakieś ogromne, bo zdaję sobie sprawę, że nie mam takiej siły przerobowej jaką bym chciała. Jestem zdania, że lepiej sobie zaplanować mniej, a zrobić więcej, niż postąpić odwrotnie i się rozczarować i mieć do samej siebie pretensje.  Na listę wciągnęłam cztery tytuły, które już są u mnie w bibliotecznych zbiorach i tylko czekają aż po nie sięgnę. Grzesznik Artura Urb…